Big girl in a skinny world

29 april 2013 § 1 reactie

Zo nu en dan lees ik de Vlaamse versie van de Flair. Veel leuker en sympathieker dan die hier in de schappen ligt. Na een poosje heb ik er gisteren weer eens een exemplaar gekocht, in het land zelf, de papieren versie. Vanaf nu wekelijks nu ik de geweldige column van ene Charlotte heb ontdekt die ‘Big girl in a skinny world‘ heet. Ik had er verwacht meer over te vinden via Google maar niets. Niets! Jammer. Iemand enig idee hoe lang deze column al loopt?

Anyway, aanrader dus en voor de Nederlanders onder u, de Vlaamse Flair is ook te downloaden via de iPad! Zeer plezant!

biggirl

Advertenties

Doctor doctor

1 april 2013 § 5 reacties

Een update na een lange stilte. Een stilte waarin ik ook wat posts heb weggehaald van de laatste tijd, die me ineens stoorden. Het hele gedoe over Diva. Die zogenaamde vriendin, of nou ja…Ze was het wel, we zijn gewoon allebei veranderd en uit elkaar gegroeid. Het is een rare periode geweest tot nu toe, dit jaar. “Not my year“, heb ik mezelf al meerdere malen horen concluderen naar anderen na een opsomming van alles wat tot nu toe tegenzat in 2013. Negen van de tien reacties komen neer op “maar het jaar is nog niet om, het kan nog omkeren” en daar hoop ik dan maar op.

Aangezien ik anoniem blog (op een handjevol irl volgers na, hoewel ik eerlijk gezegd niet meer precies weet wie nou wel en wie nou niet) wijk ik daar niet teveel over uit, maar ik heb echt heel wat voor mijn kiezen gekregen tot nu toe de laatste maanden. Ik moest vanwege mijn gezondheid twee cursussen afzeggen waar ik zo naar uit keek. Want ik werd plotseling ziek en belandde voor het eerst van mijn leven in een ziekenhuis. Ja, toen ik vijf was ofzo voor amandelen knippen, maar verder heb ik als volwassene nog nooit in een ziekenhuis gelegen. Het was best eng, op zulke momenten is het duidelijker dan ooit dat ik alleen ben. Hulp vragen en accepteren van familie. Een stukje privacy kwijtraken, loslaten, me overgeven, de situatie zorgde ervoor dat ik niks te zeggen had. De regie kwijt. Voor het eerst in een ziekenhuis opgenomen dus. Moest er zelfs met een ambulance heen. Heeft indruk op me gemaakt. Eerlijk is eerlijk, het was minder vreselijk dan ik me altijd had voorgesteld, ook al trof ik het niet qua roomies: ik deelde een zaal met drie mannen.

Geen cuties, integendeel. Alle mogelijke menselijke geluiden werden naar behoeven regelmatig en dus in drievoud geproduceerd, het was een allerminst charmante situatie. Knappe dokters, dat wel. Maar daar lag ik, met benen met een wintervacht (want why should I) en geen make-up op (dat was bij het huis verlaten wel het laatste op mijn lijstje). Anyway. Ook weer meegemaakt. Nog niet helemaal de oude in dat lichamelijke opzicht gezien, maar dat komt wel goed, hoop ik.

Het is een rare periode. Door de medicatie die ik slikte, was er al voor gewaarschuwd door mijn huisarts, kreeg ik vreselijke levensechte nachtmerries. Over van alles maar bovenal…Raymond. Na ruim drie jaar, kom op zeg? Ja, nog steeds. Vannacht nog en ik ben van de chemische zooi af. Ik bevond me anno nu bij zijn ouders thuis. Ik kan het huis nog uittekenen. Ik was ongewenst op visite en werd weggekeken. Schreeuwde naar Raymond’s zus: “zeg me dan 1 ding, 1 ding! Wisten jullie het, wisten jullie dat hij weg zou gaan, wisten jullie het al die week ervoor, op die verjaardag?” Toen werd ik wakker. Leeg. Somber. Kwaad. Zoveel vragen, gevallen kwartjes waar ik niks mee kan. Maar het is fucking drie jaar geleden. Ik denk er steeds minder aan. Maar over dromen heb ik geen controle. Levensechte nachtmerries.

Gaat ook wel over, ga ik van uit. Op dit moment begeef ik me in een gekke periode. Er gaat zoveel mis, zoveel fout. Zoveel dat ik nu, om 01.00 uur ’s nachts even de behoefte had om te updaten. In mijn hoofd speel ik al een tijdje met het idee een compleet nieuwe blog te beginnen. Dit als een soort naslagwerk online te houden maar het te laten voor wat het is. Opnieuw, onder een andere naam verder te gaan over mijn leven versie, wat, 2.0.1 ofzo? Hoe werkt dat, die nummering? Boeiend. Voor nu maar eens proberen te slapen dan maar.

Oh en Diva nam ineens weer contact op via een berichtje op Facebook. Ze heeft me overal ontvriend maar had gelezen dat ik in het ziekenhuis lag en was er van geschrokken en wilde weten hoe het met me ging. Voor degenen die het nog weten, we kregen uiteindelijk ruzie om een jongen. En van wie kreeg ik, weliswaar via Relatieplanet maar toch, ook een berichtje? Juist. Spreken is zilver, zwijgen is berichtjes krijgen. Kennelijk. Ik vond het te middelbare school om haar dat nog even te laten weten. Daarom is deze weblog zo fijn. Mijn gedachten, die van hot naar her gaan momenteel, cyberspace in te sturen. Geen idee wie dit leest. Maar goed, it’s off my chest. Die nog steeds niet verkleind is, maar dat is een ander verhaal. Oh wacht, die post had ik ook weggehaald.

Edit: Gek hoor. Tweet daarstraks dat ik na tijden weer eens iets heb gepost, zie ik dat ik heb getwitterd in februari. Ik kan me daar dus echt niks van herinneren. Heb ook allerlei stukjes geschreven (niet voor hier maar onder andere voor een schrijfwedstrijd) die ik van de week op mijn usb stick vond. Ik kan me echt niet herinneren dat ik dat heb geschreven. Drugs kids, don’t do it. Ik heb de medicatie gegoogled die ik heb geslikt wekenlang. Dat er mensen zijn die er verslaafd aan zijn, ik begrijp het niet. Ik werd er alleen maar zo high als een Vlaamse Papagaai  van (fuck wat was dat concert goed vorig jaar) en er zijn dus gaten die ik niet meer weet. Stukje voor die wedstrijd heb ik volgens mij niet ingestuurd, maar gek om terug te lezen. Was niet eens zo slecht ook. Ik heb nog een hele stash liggen. Doet het vast goed op eBay. Appeltje voor de dorst. 🙂

Nog een keer. Wat een concert. Men.

December

30 november 2012 § 2 reacties

Morgen begint december. Bring it on.

december

Control z

28 augustus 2012 § 6 reacties

Oké, picture this. Vandaag had een ik hele drukke dag. En vanmiddag was ik met 1001 dingen bezig in huis en als ik zeg 1001 dingen, bedoel ik letterlijk 1001 dingen. Plantjes verpotten, stofzuigen, zooi uitzoeken, wasje draaien, sopje door de woonkamer over alles heen…Een koptelefoon-op-mascara-op-mijn-kin-en-mijn-haar-in-een-mijn haar moet dringend gewassen worden dus doe ik het in een staart-staart . Want who cares, ik woon alleen, mijn paleis, no need to dress up! Toen, rond etenstijd ging de deurbel. Ik had net mijn handen vol aarde om de bodem van een plantenbak mee te bedekken. He shit…ja doei…hmm…het kan een pakje zijn. Hé shit nou oké. Ik doe wel eens heel vaak mee aan wedstrijden en RT acties, ja het zou zo maar kunnen. Aarde kloppend afgeveegd aan mijn kleren (vodden, want grote schoonmaak doe je niet in je beste outfit toch?) de trap af en naar beneden. Op mijn sloffen he. Picture it hé? Sloffen. Altijd op mijn hoede omdat je tegenwoordig zo vaak dingen hoort als ‘vrouw overvallen en bruut mishandeld in eigen woning’ en er altijd dat soort schrikbeelden door mijn hoofd gaan als ik de extra sloten van het slot haal en de deur een stukje open doe. Maar hee, ’t kan een pakje zijn. Je weet ’t niet.

Fuck.

Leon!

What the fuck!

“Uhh…” stamelde ik, mezelf heel erg bewust van het feit dat ik er gigantisch onaantrekkelijk uit stond te wezen, “euh hoi ja sorry het komt echt niet…euh je stoort sorry ben echt heel druk bezig sorry…”

En toen zei hij “oh”.

En ik, gebarend naar boven en nog altijd half verscholen achter de deur: “ja sorry ander keertje komt echt niet uit nu, kan echt niet, druk bezig met iets nu sorry”

“Ja ik dacht ik ga even langs, gezellig.”

“Ja nee sorry echt niet. Dingen, druk.”

“Oke he, doei.”

En volgens mij deed ik toen de deur dicht.

Vervolgens wilde ik in het onder de grond bij de voordeur kruipen naast de watermeter tussen de spinnen in het donker en heel hard bidden dat dit een boze droom was. This did not just happen. Neeeee.

Ik schaam me zo! Damn! Berichtje gestuurd (sorry je overviel me nogal) maar niks meer gehoord. Zou ik ook niet antwoorden, naar zo’n weirdo met mascara op d’r kin en die er zo uit ziet. Damn. Talk about an off day. Heb ik weer.

Brief aan m’n ex

4 februari 2012 § 3 reacties

Eind vorig jaar deed ik mee aan een blogwedstrijd van het tijdschrift Basta. Ik had de deadline gemist maar werd gewezen op een nieuwe wedstrijd die het blad organiseerde. De bedoeling was een brief aan je ex te schrijven. Die onverzonden bleef natuurlijk. Op mijn lijf geschreven. 😉

Ik stuurde mijn inzending in en helemaal te gek…mijn brief werd de winnende brief en is gepubliceerd in het blad, waar ik vandaag een exemplaar van thuisgestuurd kreeg!

Is dit alles oehoehoehoe

3 februari 2012 § 1 reactie

“En verder, je bent vast inmiddels al getrouwd?” vroeg de oude kennis die ik tegenkwam. Even was het stil. “Ja want je gaat, wat, nu al jaaaaaren met hem, toch?” Ik grinnikte ongemakkelijk en schudde mijn hoofd. “We zijn al zo’n twee jaar uit elkaar, ik ben niet getrouwd.” Ongemakkelijk indeed, van beide kanten nu. “Oooooh…sorry.” “Nee hoor!” loog ik. “Nee hoor…ik geniet! Ik geniet van het leven.” “En gelijk heb je!” Gelukkig kwam er toen een andere klant binnen in de winkel waar die kennis werkt en ik een fantastisch excuus had om ‘hee nou fijn weekend he, doeg!’ te zeggen en te verdwijnen. De sneeuw in. De heerlijke ijskoude, onverbiddelijke, geluidsdempende sneeuw.

Dus.

Ik geniet helemaal niet. Ik kan mijn draai niet vinden. Ben wel een heel eind, he. Dat zeker. Volgende maand is het daadwerkelijk twee jaar geleden. Zo lang. Maar ook weer zo kort. Wel lang genoeg om die gekke, belachelijke periode van wanhopig van de ene naar, hop hop hop, de andere achter me te hebben gelaten. Maar ook lang genoeg om het hele spel, het uitgaan, het vreselijke uitgaan, nu wel te hebben gezien. De enkele keer dat het leuk is en ik me fijn voel is blijkt later, dat ik intoxicated genoeg ben om niet te voelen hoe ik me werkelijk voel.  Proberen het klote eenzame kutgevoel te onderdrukken dat de onstane en opgedane vriendschappen een waterdun vliesje op zich blijken te hebben dat bij het eerste geringste smelt.  Hoe ik me werkelijk voel.

En dat is?

Leeg. Mwah. Half half. Is dit het nou?

Relatieplanet 2.0

9 januari 2012 § 5 reacties

Logde zojuist weer eens in op Relatieplanet. Ben er niet actief maar zag dat ik berichtjes had en och, baadt het niet, ja kun je krijgen en al die Jazz. Tot mijn verbazing verscheen niet de vertrouwde oubollige layout op mijn beeldscherm, die heel irritant steeds weigert je inloggegevens te onthouden maar een hippere, meer anno 2012 look waarbij je naam en wachtwoord niet vergeten wordt!*


Baby, remember my name!

Netjes hoor. En zij zijn zo te zien ook nog steeds een item

Nou, eens even kijken of het inhoudelijke aanbod er ook vooruit op is gegaan. Of er inmiddels mannen zijn die mijn profiel wel goed lezen en daarbij mijn hint dat ik niet veel kan met ‘hartjes’, die men bij interesse kan sturen.

En och. Je kan nu een iPad 2 winnen! Zoutochwatzijn…Het is dat ik anoniem blog hier, anders zou ik hem verloten mocht ik de gelukkige winnaar zijn. 😉

*Nu alleen de App nog.