So far so nothing

20 mei 2013 § Een reactie plaatsen

Nee, niks eigenlijk. Eigen schuld. Ik sta al een tijd op de automatische piloot. Niet mijn jaar gezondheid technisch gezien en dat van mijn huisdieren, maar los daarvan ook niet mijn jaar op het gebied van hoe ik in mijn vel zit. Het vreet aan me, het hele Diva verhaal. Belachelijk, want dat gun ik haar niet. Maar het doet zeer. Begreep ook echt niet waarom ze mijn vriendje wilde worden op Facebook nadat ze mij zelf verwijderd had na onze ruzie vorig jaar. Nu wel, het kwartje viel wat laat, zoals wel vaker bij mij. Ik heb, laten we zeggen het eerste jaar na de breuk met Raymond heel stomme dingen gedaan. Dingen die ik hier als anonieme Sanne (op een handjevol irl mensen na, waar ik eerlijk gezegd spijt van heb want ik hou me in merk ik) nooit  heb beschreven. Echt belachelijke en gevaarlijke dingen. Er zit een engel op mijn schouder, wat ik je brom.

Maar goed, Heleen van Royen zou goedkeurend knikken bij het horen van het aantal mannen…nou ja, veel. Ik was vaak in een alcoholische toestand, online en offline waarbij die eerste link (no pun intended) bleek. Ik hield er twee stalkers aan over. Een digitale en één echte. Die laatste was heel eng. Echt heel eng, de rillingen… Maar die digitale hield het lang vol. Jezus, eng ook. Besefte me dat ik zoveel over mezelf had verteld in onze urenlang durende chats, dat hij me daar mee intimideerde. Door bijvoorbeeld een afbeelding van een boek van mijn favoriete schrijfster te emailen. Dan weer een liedje van mijn favoriete artiest. Heel naar en een hele grote les: wees voorzichtig online, diegene met wie je chat kan heel iemand anders zijn, en dat was in dit geval ook zo. Maar dat was wel het laatste on my mind nadat ik gedumpt werd in dat enge, kille maart 2010 en mijn vervangster achter de schermen al klaar stond. Doet gekke dingen met je. Zeker wanneer van nature al onzeker bent wordt die eigenschap vergroot en groeit je drang naar bevestiging. Mannelijke aandacht. Iets. Joehoe, zie mij!

Anyway. Niet die stalker, maar een ander eng, eng persoon (daar had ik wel over verteld en ik beken, nog niet eens de helft wat zeg ik een kwart) mij na bijna drie jaar ineens een vriendschapsverzoek stuurde via Facebook. Mijn hart zat in mijn keel. Wat eng! Na al die tijd ook, waarom? Sowieso heb ik dat met meer mannenpersonen ondervonden, die doodleuk na een jaar of zelfs twee jaar emailen of sms’en: hee, hoi, alles goed, zin om nog eens af te spreken? Well duh, leeg little black book ofzo? Emails a la, die kan ik verwijderen en niet meer bij stil staan. Maar een Facebook uitnodiging door iemand die zoveel enge herinneringen oproept, die dan ineens zo dichtbij in mijn leven komt. Ik bekeek mijn Facebook account door zijn ogen. Wat kon hij veel zien. Uiteraard verwijderde ik zijn verzoek maar heb ook de privacy instellingen van mijn account strak aangetrokken. Even erna kreeg ik een uitnodiging van hem op een ander account dat ik beheer, waar mijn achternaam in voor komt en hij via mijn Facebook terecht gekomen moet zijn. Heel, heel eng. Naar. Yikes.

Dus. Ik denk dat Diva toen tegen een dichte muur aanbotste, een rood stoplicht te zien kreeg toen op mijn profiel wilde lurken. Niet dat ik nou zo’n interessant leven leidt, momenteel in elk geval totaal niet, gaap, maar later realiseerde ik me pas dat ze toen haar trots weggeslikt moest hebben en mij die uitnodiging moet hebben gestuurd en wat berichtjes. Met daarin de bekentenis dat ze me mist. Right. Mijn laatste berichtje naar haar dateert van zeker zes weken geleden, het was wel bekeken maar er volgde geen antwoord.

Dus. Ik heb net weer een oproepje geplaatst op één of ander prikbord. Ongelofelijk blijft het, hoeveel vrouwen er op zoek zijn. Niet eens naar een relatie, want eindelijk kan ik oprecht zeggen dat ik, op wat warmte na, daar echt totaal niet op zit te wachten op dit moment in mijn leven, maar wat stapmaatjes ja. Geen jaloersebitchescompetitieweightwatchersgeouwehoer maar gewoon, leuke vrouwen die net als ik van zangers houden en van wijn. Veel wijn. Dat is lang geleden. Had ik vorig jaar nog minstens zes glazen nodig om iets te voelen denk ik dat ik er nu na één al sta te wankelen. We zullen zien. Any fun single ladies out there?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu So far so nothing voor Sanne in the City.

Meta

%d bloggers liken dit: