Voorbijgangers

30 april 2013 § Een reactie plaatsen

Na dat plotselinge, belachelijk vreemde en definitieve afscheid heb ik Raymond nooit meer gezien. Hij is, voor zover ik weet destijds ingetrokken bij zijn ouders en die wonen hier een heel eind vandaan. Wel werkte Raymond nog in de regio, maar ergens op een bedrijvenpark hier uit de buurt, waar ik zelf als autoloze nooit kom. De kans om hem tegen te komen was klein. Tot het bedrijf waar hij werkte ging verhuizen naar een plek waar ik regelmatig voorbij loop. Ik ben inmiddels na ruim drie jaar niet meer dagelijks met hem bezig (godzijdank) maar vind het wel irritant dat ik door een levensgroot bord op een levensgroot gebouw elke keer aan hem wordt herinnert. Maar goed, overkoombaar. Alles went, ook dat.

Tot vorige week. Het was ’s middags, rond lunchtijd. De stad is dan bezaaid met mensen die een stukje gaan lopen en/of een broodje gaan halen in één van de vele zaakjes. Met mijn gedachten op nul en slalommend door de ‘wilt u een gratis dagblad mevrouws’ en de ‘mag ik één minuutje van uw tijd voor de zielige kindjes in Afrika’s’ liep ik door een van de drukste straten van het centrum. En ineens leek de drukte, met alle mensen in zich, te vervagen. Eén persoon lichtte op. Alles leek in slow motion verder te bewegen, ik zag alleen hem. Raymond. Denk ik. Het ging te snel, het was te druk, maar ik durf niet mijn handen ervoor in het vuur te steken dat hij het niet was. Hij liep met een vrouw naast zich, druk in gesprek. Een zonnebril op, mijn lengte (behoorlijk klein voor een man), breed, kort donker haar en de kleren waar je Raymond in kon uittekenen: blauwe jeans en een zwarte jas.

Mijn hart zat ergens in mijn keel en ik keek nog een paar keer achterom, waarop een rood dragende bodywarmer dacht dat hij een potentieel target voor energiemaatschappij/dagblad/goed doel x in zijn vizier had. Snel liep ik door. Voorjekijkendoorlopen. Wat was het raar geweest als onze blikken hadden gekruist en hij het daadwerkelijk was. Had hij me herkend? Vast wel. En dan? Uiteraard weer fijn (not) over gedroomd. Ik wil hem verdomme niet meer in mijn dromen. Niet meer in mijn hoofd. Niet meer toch eens kijken of hij ook op Instagram zit. En jawel. Zo’n verveemdende profielfoto heeft hij daar. Draagt een überhippe hipster zwarte bril. Hij droeg nooit een bril, geen lenzen ook. Vond kanalen als Twitter, Facebook en Instagram iets voor trieste attention whores en triest. En nu is hij er actief, zo raar.

Tijd voor wat nieuws, een zoveelste nieuw begin, een nieuw hoofdstuk. Diva heeft inmiddels weer meerdere malen virtueel contact gezocht. Doet me best pijn, nu we weer Facebook vriendjes zijn zie ik weer haar hele reilen en zeilen. Avondjes stappen met “the girlz“, high tea hier, weekendje weg daar. Allemaal met die girliez die ze voor het merendeel via mij heeft leren kennen en waarvan ik nooit meer iets gehoord heb. Die allemaal niet beter weten dan dat ik de jaloerse bitch was en zij miss Innocent. Frustrerend. Ze schreef dat ze me mist. Het is niet te zien. Laatst had ik een oproepje geplaatst, op zo’n Flair/Viva/vriendinnen website onder een nickname. En wie reageert er? Eén van die girliez. Niet op gereageerd. Ik begin het stappen af en toe wel te missen. Het optutten, het vol laten lopen en gewoon, mannen, aandacht, Zangers. Tijd voor wat nieuws. Weer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Voorbijgangers voor Sanne in the City.

Meta

%d bloggers liken dit: