Voorbijgangers

30 april 2013 § Een reactie plaatsen

Na dat plotselinge, belachelijk vreemde en definitieve afscheid heb ik Raymond nooit meer gezien. Hij is, voor zover ik weet destijds ingetrokken bij zijn ouders en die wonen hier een heel eind vandaan. Wel werkte Raymond nog in de regio, maar ergens op een bedrijvenpark hier uit de buurt, waar ik zelf als autoloze nooit kom. De kans om hem tegen te komen was klein. Tot het bedrijf waar hij werkte ging verhuizen naar een plek waar ik regelmatig voorbij loop. Ik ben inmiddels na ruim drie jaar niet meer dagelijks met hem bezig (godzijdank) maar vind het wel irritant dat ik door een levensgroot bord op een levensgroot gebouw elke keer aan hem wordt herinnert. Maar goed, overkoombaar. Alles went, ook dat.

Tot vorige week. Het was ’s middags, rond lunchtijd. De stad is dan bezaaid met mensen die een stukje gaan lopen en/of een broodje gaan halen in één van de vele zaakjes. Met mijn gedachten op nul en slalommend door de ‘wilt u een gratis dagblad mevrouws’ en de ‘mag ik één minuutje van uw tijd voor de zielige kindjes in Afrika’s’ liep ik door een van de drukste straten van het centrum. En ineens leek de drukte, met alle mensen in zich, te vervagen. Eén persoon lichtte op. Alles leek in slow motion verder te bewegen, ik zag alleen hem. Raymond. Denk ik. Het ging te snel, het was te druk, maar ik durf niet mijn handen ervoor in het vuur te steken dat hij het niet was. Hij liep met een vrouw naast zich, druk in gesprek. Een zonnebril op, mijn lengte (behoorlijk klein voor een man), breed, kort donker haar en de kleren waar je Raymond in kon uittekenen: blauwe jeans en een zwarte jas.

Mijn hart zat ergens in mijn keel en ik keek nog een paar keer achterom, waarop een rood dragende bodywarmer dacht dat hij een potentieel target voor energiemaatschappij/dagblad/goed doel x in zijn vizier had. Snel liep ik door. Voorjekijkendoorlopen. Wat was het raar geweest als onze blikken hadden gekruist en hij het daadwerkelijk was. Had hij me herkend? Vast wel. En dan? Uiteraard weer fijn (not) over gedroomd. Ik wil hem verdomme niet meer in mijn dromen. Niet meer in mijn hoofd. Niet meer toch eens kijken of hij ook op Instagram zit. En jawel. Zo’n verveemdende profielfoto heeft hij daar. Draagt een überhippe hipster zwarte bril. Hij droeg nooit een bril, geen lenzen ook. Vond kanalen als Twitter, Facebook en Instagram iets voor trieste attention whores en triest. En nu is hij er actief, zo raar.

Tijd voor wat nieuws, een zoveelste nieuw begin, een nieuw hoofdstuk. Diva heeft inmiddels weer meerdere malen virtueel contact gezocht. Doet me best pijn, nu we weer Facebook vriendjes zijn zie ik weer haar hele reilen en zeilen. Avondjes stappen met “the girlz“, high tea hier, weekendje weg daar. Allemaal met die girliez die ze voor het merendeel via mij heeft leren kennen en waarvan ik nooit meer iets gehoord heb. Die allemaal niet beter weten dan dat ik de jaloerse bitch was en zij miss Innocent. Frustrerend. Ze schreef dat ze me mist. Het is niet te zien. Laatst had ik een oproepje geplaatst, op zo’n Flair/Viva/vriendinnen website onder een nickname. En wie reageert er? Eén van die girliez. Niet op gereageerd. Ik begin het stappen af en toe wel te missen. Het optutten, het vol laten lopen en gewoon, mannen, aandacht, Zangers. Tijd voor wat nieuws. Weer.

Big girl in a skinny world

29 april 2013 § 1 reactie

Zo nu en dan lees ik de Vlaamse versie van de Flair. Veel leuker en sympathieker dan die hier in de schappen ligt. Na een poosje heb ik er gisteren weer eens een exemplaar gekocht, in het land zelf, de papieren versie. Vanaf nu wekelijks nu ik de geweldige column van ene Charlotte heb ontdekt die ‘Big girl in a skinny world‘ heet. Ik had er verwacht meer over te vinden via Google maar niets. Niets! Jammer. Iemand enig idee hoe lang deze column al loopt?

Anyway, aanrader dus en voor de Nederlanders onder u, de Vlaamse Flair is ook te downloaden via de iPad! Zeer plezant!

biggirl

Doctor doctor

1 april 2013 § 5 reacties

Een update na een lange stilte. Een stilte waarin ik ook wat posts heb weggehaald van de laatste tijd, die me ineens stoorden. Het hele gedoe over Diva. Die zogenaamde vriendin, of nou ja…Ze was het wel, we zijn gewoon allebei veranderd en uit elkaar gegroeid. Het is een rare periode geweest tot nu toe, dit jaar. “Not my year“, heb ik mezelf al meerdere malen horen concluderen naar anderen na een opsomming van alles wat tot nu toe tegenzat in 2013. Negen van de tien reacties komen neer op “maar het jaar is nog niet om, het kan nog omkeren” en daar hoop ik dan maar op.

Aangezien ik anoniem blog (op een handjevol irl volgers na, hoewel ik eerlijk gezegd niet meer precies weet wie nou wel en wie nou niet) wijk ik daar niet teveel over uit, maar ik heb echt heel wat voor mijn kiezen gekregen tot nu toe de laatste maanden. Ik moest vanwege mijn gezondheid twee cursussen afzeggen waar ik zo naar uit keek. Want ik werd plotseling ziek en belandde voor het eerst van mijn leven in een ziekenhuis. Ja, toen ik vijf was ofzo voor amandelen knippen, maar verder heb ik als volwassene nog nooit in een ziekenhuis gelegen. Het was best eng, op zulke momenten is het duidelijker dan ooit dat ik alleen ben. Hulp vragen en accepteren van familie. Een stukje privacy kwijtraken, loslaten, me overgeven, de situatie zorgde ervoor dat ik niks te zeggen had. De regie kwijt. Voor het eerst in een ziekenhuis opgenomen dus. Moest er zelfs met een ambulance heen. Heeft indruk op me gemaakt. Eerlijk is eerlijk, het was minder vreselijk dan ik me altijd had voorgesteld, ook al trof ik het niet qua roomies: ik deelde een zaal met drie mannen.

Geen cuties, integendeel. Alle mogelijke menselijke geluiden werden naar behoeven regelmatig en dus in drievoud geproduceerd, het was een allerminst charmante situatie. Knappe dokters, dat wel. Maar daar lag ik, met benen met een wintervacht (want why should I) en geen make-up op (dat was bij het huis verlaten wel het laatste op mijn lijstje). Anyway. Ook weer meegemaakt. Nog niet helemaal de oude in dat lichamelijke opzicht gezien, maar dat komt wel goed, hoop ik.

Het is een rare periode. Door de medicatie die ik slikte, was er al voor gewaarschuwd door mijn huisarts, kreeg ik vreselijke levensechte nachtmerries. Over van alles maar bovenal…Raymond. Na ruim drie jaar, kom op zeg? Ja, nog steeds. Vannacht nog en ik ben van de chemische zooi af. Ik bevond me anno nu bij zijn ouders thuis. Ik kan het huis nog uittekenen. Ik was ongewenst op visite en werd weggekeken. Schreeuwde naar Raymond’s zus: “zeg me dan 1 ding, 1 ding! Wisten jullie het, wisten jullie dat hij weg zou gaan, wisten jullie het al die week ervoor, op die verjaardag?” Toen werd ik wakker. Leeg. Somber. Kwaad. Zoveel vragen, gevallen kwartjes waar ik niks mee kan. Maar het is fucking drie jaar geleden. Ik denk er steeds minder aan. Maar over dromen heb ik geen controle. Levensechte nachtmerries.

Gaat ook wel over, ga ik van uit. Op dit moment begeef ik me in een gekke periode. Er gaat zoveel mis, zoveel fout. Zoveel dat ik nu, om 01.00 uur ’s nachts even de behoefte had om te updaten. In mijn hoofd speel ik al een tijdje met het idee een compleet nieuwe blog te beginnen. Dit als een soort naslagwerk online te houden maar het te laten voor wat het is. Opnieuw, onder een andere naam verder te gaan over mijn leven versie, wat, 2.0.1 ofzo? Hoe werkt dat, die nummering? Boeiend. Voor nu maar eens proberen te slapen dan maar.

Oh en Diva nam ineens weer contact op via een berichtje op Facebook. Ze heeft me overal ontvriend maar had gelezen dat ik in het ziekenhuis lag en was er van geschrokken en wilde weten hoe het met me ging. Voor degenen die het nog weten, we kregen uiteindelijk ruzie om een jongen. En van wie kreeg ik, weliswaar via Relatieplanet maar toch, ook een berichtje? Juist. Spreken is zilver, zwijgen is berichtjes krijgen. Kennelijk. Ik vond het te middelbare school om haar dat nog even te laten weten. Daarom is deze weblog zo fijn. Mijn gedachten, die van hot naar her gaan momenteel, cyberspace in te sturen. Geen idee wie dit leest. Maar goed, it’s off my chest. Die nog steeds niet verkleind is, maar dat is een ander verhaal. Oh wacht, die post had ik ook weggehaald.

Edit: Gek hoor. Tweet daarstraks dat ik na tijden weer eens iets heb gepost, zie ik dat ik heb getwitterd in februari. Ik kan me daar dus echt niks van herinneren. Heb ook allerlei stukjes geschreven (niet voor hier maar onder andere voor een schrijfwedstrijd) die ik van de week op mijn usb stick vond. Ik kan me echt niet herinneren dat ik dat heb geschreven. Drugs kids, don’t do it. Ik heb de medicatie gegoogled die ik heb geslikt wekenlang. Dat er mensen zijn die er verslaafd aan zijn, ik begrijp het niet. Ik werd er alleen maar zo high als een Vlaamse Papagaai  van (fuck wat was dat concert goed vorig jaar) en er zijn dus gaten die ik niet meer weet. Stukje voor die wedstrijd heb ik volgens mij niet ingestuurd, maar gek om terug te lezen. Was niet eens zo slecht ook. Ik heb nog een hele stash liggen. Doet het vast goed op eBay. Appeltje voor de dorst. 🙂

Nog een keer. Wat een concert. Men.

Waar ben ik?

Je ziet het archief van april, 2013 om Sanne in the City.