Relatieplanet 2.0

9 januari 2012 § 5 reacties

Logde zojuist weer eens in op Relatieplanet. Ben er niet actief maar zag dat ik berichtjes had en och, baadt het niet, ja kun je krijgen en al die Jazz. Tot mijn verbazing verscheen niet de vertrouwde oubollige layout op mijn beeldscherm, die heel irritant steeds weigert je inloggegevens te onthouden maar een hippere, meer anno 2012 look waarbij je naam en wachtwoord niet vergeten wordt!*


Baby, remember my name!

Netjes hoor. En zij zijn zo te zien ook nog steeds een item

Nou, eens even kijken of het inhoudelijke aanbod er ook vooruit op is gegaan. Of er inmiddels mannen zijn die mijn profiel wel goed lezen en daarbij mijn hint dat ik niet veel kan met ‘hartjes’, die men bij interesse kan sturen.

En och. Je kan nu een iPad 2 winnen! Zoutochwatzijn…Het is dat ik anoniem blog hier, anders zou ik hem verloten mocht ik de gelukkige winnaar zijn. 😉

*Nu alleen de App nog.

Advertenties

Wijze woorden van Loesje

6 januari 2012 § 2 reacties

Net tegengekomen in een oude Flow:

Komt een vrouw in de kroeg

5 januari 2012 § 9 reacties

Edit 31 december: Oh duh. Ik typte onderstaande rond 5.00 vannacht, wilde het opslaan als concept omdat de woorden toch wel heel erg voor mijn ogen begonnen te dansen. Deze muts klikte dus op publiceren. Wordt vervolgd! 🙂 Allemaal een heel goed en gezellig Oud en Nieuw!  

Edit 5 januari: Nou, hier is ‘ie dan. Het vervolg. Ik geloof dat het een minder spectaculair vervolg heeft dan waar ik naar toe opbouwde, euh, sorry…Maar hee. Dit is voor mij al heel wat nu. Het was heel braaf met een nog braver einde. Want hij was bezet. Maakt niet uit. One day my own Barry A. Prince will come! Oh en! Natuurlijk. De allerbeste wensen voor een ieder die dit leest! 

De afgelopen tijd was het aanbod maar magertjes, qua leuke mannen. Hadden vriendin en ik sjans dan was het van engerds, losers of veel te oude mannen. Vanavond? Damn. Ik had dit zo nodig. Had helemaal geen zin eigenlijk. We gingen ook maar ‘even’. Ik stap net binnen en het is tien voor vijf. Maar ik moet nog even schrijven.

Damn.

Begin van de avond. Vriendin en ik, aan de bar. Ik nog nuchter. “Is dat  geen leuke jongen voor jou?” vroeg ze en gebaarde naar een de look-a-like van Barry Atsma een stukje verder aan de bar. “Nah”, zei ik, “zo te zien heeft ‘ie al iemand”. Voor de jongen stond een jonge vrouw zich zichtbaar uit te sloven voor hem. Way out of my league, dacht ik. Mijn glas half leeg stemmetje van binnen heeft die onhebbelijke gewoonte helaas. Snel bestelde ik een nieuw rondje met daarin een nieuw flesje zoete witte voor mij. Klokloklok.

Een uurtje verder. Mijn vriendin was het zat. “Kijk hem dan aan! Hij kijkt steeds je kant op. Doe iets muts, straks gaat zij er van door met hem!” Ik wilde wel maar durfde niet. Hij was gewoon echt te leuk, te aantrekkelijk. Hij zou me vast opnemen van top tot teen en dan proestend zijn rug naar me toe keren. Mijn vriendin is er eentje van korte metten als het haar allemaal te lang begint te duren. Ze stootte de, eveneens aantrekkelijke, vriend van Barry aan en complimenteerde hem met zijn haar. Ik wist ondertussen niet waar ik kijken moest. Ineens waren we in gesprek. Zij met meneer Haar en ik met Barry. Hij vroeg of ik zijn haar ook mooi vond. Ofzo. Ik weet het niet meer. In elk geval woelden mijn handen ineens door zijn haar. Hij was zo…wow. Niet klef, niet slijmerig, niet ik-doe-alleen-maar-aardig-omdat-ik-je-eenmalig-ga-uitpakken-straks, nee, gewoon, tof.

We praatten een tijdje tot er een lekker nummer werd gedraaid. Welke, weet ik niet meer. Hij sprong op en strekte zijn armen naar me uit. Als een kat die niet opgepakt wil worden plantte ik mijn nagels in mijn barkruk en zette me schrap. “Ik kannie dansen!” gilde ik. “Egnie!” Hij bleef aandringen. “Dat kan jij echt wel”, gilde hij terug. Uiteindelijk kreeg hij er een paar moves uit bij me. Like Jagger. Hij is het type wat ik als vriend nodig heb en ook graag zou willen. Niet iemand waar ik afhankelijk van ben, niet zo, maar iemand die me net even dat vertrouwen geeft, me net een drempel overduwt, voor mijn eigen bestwil. Niet zodat ik me als iemand anders zou gedragen of dingen tegen mijn wil zou doen, maar juist om wat ik nog meer in me heb, er uit te halen en niet weggestopt te laten door die verdomde onzekerheid.

Maybe it’s hard when it feels like you’re broken and scarred 
Nothing feels right
But when you’re with me I’ll make you believe

Maar goed, Barry. Elkaar in de ogen kijken, gewoon, secondenlang. Niet eng klef en quasi verliefd ofzo, maar gewoon, ik weet niet waar het of hij of dat vandaan kwam. Ik voelde me steeds meer op mijn gemak. Hij was er al snel duidelijk over dat hij een vriendin had. Maar dat als hij die niet had, hij het wel zou weten. Zei hij, he. En dat ik mooi ben. Op mijn wenkbrauw raising en gegrinnik daarop als in ‘suuuuuuure‘ boog hij zich voorover en zei: “Jij? Jij kan elke man hier krijgen”. En hij keek er bij alsof het echt zo was. Gaf me het gevoel van damned ja. Dat kan ik!

Ja, komt allemaal een beetje slijmerig over in dit stukje wellicht. Je had er ook bij moeten zijn. Het klikte. Boooooooem. Electriciteit. Pssssshhhzzz…Heb ik echt heel zelden. Dat ik ook durf terug te kijken in twee mannenogen. Echt kijken. Niet verlegen kijken en snel wegkijken. Maar echt kijken. En iets voelen in mijn buik. Wow. Als afscheid kreeg ik een knuffel. Niet een ‘zo en nu druk ik je tegen me aan en voel je wat mijn mannelijkheid ook van je vind’ knuffel nee, een echte…hij drukte me bijna plat. Ik wilde niet loslaten. Maar ja, de lichten gingen aan en de tent ging sluiten. Het voelde zo fijn. Ik weet niet eens zijn naam en volgens mij hij niet eens de mijne. Maar, dus ja. Zo eentje wil ik. Maar dan zonder vriendin. Hij komt wel. Toch? Jawel. Dit was slechts leuke voorpret. Er zijn ook goede mannen. Geen viezerikken, bedriegers, eikels of gladde losers die ik tot nu toe ben tegengekomen. Nee, echte mannen. Een is genoeg. Dit jaar nog graag dat wel. Tick tock, tick tock!

Waar ben ik?

Je ziet het archief van januari, 2012 om Sanne in the City.