Dag 2011

30 december 2011 § 5 reacties

Overal zie ik terugkijkposts op blogs. Dus welja. Reflecteren is heel goed schijnt. Ik kan niet slapen ook, dus here goes. Voorzien van muziek, mijn eigen soort Top 2000. Maar dan in het klein.

Twee duizend elf. Een jaar dat heel gek begon. Zomaar op een maandagmiddag in januari, post-zwaar weekend en zag er dus totaal niet uit, in de supermarkt waar we zoveel jaar geleden samen werkten. Hee, hallo. Crash. Boom. Bang. Een etentje met een iets te uitgebreid dessert volgde met de gevolgen van dien. Ouch.

Kom laten we gaan
De fles is leeg
Ik breng je naar huis
Het is veilig
We hebben gepraat
Na al die tijd
We hebben gelachen
Om fouten

Daarop, of eigenlijk een soort van tegelijkertijd, Mister Yummy in de vorm van een goddelijk lichaam en dito ogen. Die mij als niet meer dan een snack zag, een leuk gezellig tussendoortje. Een wegwerp-date. Zes maal. Zes dates toen dat kwartje bij me viel. Terwijl ik me al die tijd alleen maar lag te verwonderen op een grote wolk en me afvroeg wat zo’n God (heus, ik overdrijf niet) in mij zag. Ouch, alweer.

Maar toch he, toch nog heel even een kleine kanttekening, een reflectie, come on Sanne…hij had grijze kantoor luxaflex voor de ramen, woonde superhoog in een flat, er lag overal witte vloerbedekking en de banken waren van cremmig stroef leer en de eethoek en salontafel stonden daar spuuglelijk hoogglans zwart te zijn. En boven zijn bed hing een zwaard. Dat had dus echt nooit iets kunnen worden. Jij met je behoefte aan gezellige en knusse dingen om je heen… Oh en bovendien, je hebt ontzettende hoogtevrees. Zooooo perfect was Mister Yummy nou ook niet hoor. Verre van. You silly, silly girl.

Daarna had ik het een poos helemaal gehad. Met alles. Ook met schrijven. Dus schreef ik pas weer vier maanden later, in juli. En besef me nu pas echt hoe blij ik ben met dit weblog want ik weet echt niet meer wat er tussen april en juni is gebeurt. Echt niet. Kun je nagaan wat een gat het vanaf maart 2010 had geweest dan. Ik weet alleen nog dat ik ergens in mei die dude die ik afgelopen weekend zag voor het eerst had ontmoet en hij ook meteen de laatste van dit jaar zou zijn die mij, nou ja, van dichtbij mocht zien. De laatste van dit jaar ja, want dat gaat morgen en zaterdag echt niet meer gebeuren. Moet er niet aan denken. Of nou ja. Niet meer met al die kwallen en losers waar ik het genoegen mee had tot nu toe. Vanaf nu alleen nog oprechte serieuze mannen. Die me willen uitpakken, maar ook weer inpakken. En uitpakken en weer inpakken. Tot de dood ons scheidt.

Anyway, juli. De maand waarin Leon me behoorlijk aan het lijntje hield wat betreft het daadwerkelijk afspreken voor het door hem geïnitieerde derde etentje. Kijk, weer zo’n moment, dat tweede etentje moet zich ergens tussen april en juni hebben plaatsgevonden, in de periode dat ik niet schreef. Ik weet het nog vaagjes in mijn hoofd, maar zo zie je maar, wie schrijft die blijft! Maar goed, dat er niks meer kwam van meneer ik laat het je morgen weten, ja, dat zat me echt dwars ja. Boos. Gekwetst. Me gedumpt voelen omdat hij ineens met die beauty bevriend was en zij hem haar vriend noemde op Facebook. Dat van die SOA meende ik echt niet hoor. Of nou ja, geen blijvende dan he. Dus.

In augstus ging ik de drempel over. De drempel bij de MAC, die best hoog is. Liet me daarna nog een keer adviseren in een ander filiaal, door een soort Jezus met make-up. Zo ziet hij er uit. Een soort van Arie Boomsma maar dan mager en met halflang blond krullend haar. Loop je achter hem op straat, dan denk je eerst dat er een lekker wijf concurrentie heupwiegend voor je door de straten zwalkt. Draait ze zich om, blijkt het een vent te zijn met blusher en oogpotlood op. Onder zijn ogen getekend loopt dat randje en git, maar dan ook gitzwart. Dus die drempel was er. Al jaren. Maar nu liep ik er zo, heel Sanne versie 2.0 overheen en liet me heel cool (terwijl ik blij was toen ik weg kon) besmeren en bepoederen. En oplichten bij de kassa want Jezus wat is dat duur maar dat geheel terzijde. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, ook daar ja.

Drie liedjes. Ik kan niet kiezen dus scroll anders maar gewoon door.



Verder gebeurde er weinig. Ja, ik werd 33. Hoopte toch ergens nog iets op de deurmat te vinden van Raymond. Niets. Nada. Beter, ik weet het. Maar toch.

Ik kijk nu alweer uit naar deze maand. Mooiste maand van het jaar, de overgang van het benauwde klamme augustus weer naar het merken dat het iedere dag een stukje kouder wordt en eerder donker. Ik hou d’r van. En toch, ondanks dat…een mindere maand. Voelde me vreselijk leeg, onopgemerkt. Onaantrekkelijk ook. Besefte dat alles zo stil staat, ik kansen voorbij laat gaan uit angst en onzekerheid, ze niet grijp. Ik zoveel meer zou kunnen. Niet alleen Raymond maar ook spoken uit het verleden om me heen blijven hangen. Gewoon, blegh. Er gebeurde iets naars tijdens het uitgaan waardoor ik me helemaal klote voelde en de stap naar de huisarts voor hulp werd toen gevormd.

De maand waarin ik daadwerkelijk naar mijn huisarts ging. Met als welbekende druppel dat dingetje met het uitgaan. De dikke deken die over gedeeltes van mijn onverwerkte verleden heen ligt begint te slijten. Ik moet er iets mee gaan doen. De stap is gezet, ik krijg een doorverwijzing en kom op de wachtlijst.

Beetje boring. Veel gestapt en gedronken, dat wel. Mijn bed wordt steeds kouder lijkt het. En groter.

Wat was/is (zingt ze eigenlijk nog?) Björk fucking goed. Ik draaide dat cassette bandje (ja, dat las je goed. En those where the days) echt helemaal grijs vroeger. Vooruit, kan mij het schelen, nog eentje. Klik en geniet.

En dan gewoon daarna allemaal. Beetje maf gestoord freaky mens maar wat een stem. Valt voor mij in de tijdloze categorie als Massive Attack. Nu we het daar toch over hebben, meteen maar een video daarvan. En wel de videoclip die zo ontzettend veel indruk op mij heeft gemaakt, vorig jaar. Toen ik er ook zo bij liep, echt, ladderzat, alleen, lallend…Wat een tijd. Ik ben zo blij dat ik dat niet meer mee maak, niet meer zo extreem althans…

Interessant feit, de actrice in deze videoclip is werkelijk dronken, lees maar. Kippenvel, hoe vaak ik er ook naar kijk. Erg mooi nummer ook.

De maand is nog niet helemaal ten einde, maar mwa. Dit was een mwa maand. Dat ‘huiselijke en nee dat is niet saai Sanne, geef je er aan over, zo ben je nou eenmaal gevoel’ lijkt terug te keren. Dat ik foto’s sta te maken van elke stap tijdens het koken van een nieuw recept, want dat ga ik uitwerken op mijn (andere niet anonieme) weblog voorzien van misschien tuttige maar nuttige tips. En dat ik de koelkast een sopje geef en daarvan kan genieten, van zulke dingen. Orde scheppen en rust en ruimte maken. In mijn huis en in mijn hoofd. De open haard aan steek, de kaarsen aan en tevreden om me heen kijk.

Een groot contrast met de Sanne die ik even dacht dat ik was en soms, heel soms weer denk te zijn als ik iets te veel op heb. Die zich met hele foute dingen bezig hield, echt heel foute. Die zo niet ik waren. Alles behalve. Maar ja, ook weer meegemaakt. Dan maar Saaie Sanne zijn. En niet Sexy Super Sanne die lavenloos van een kruk dondert en lallend een taxi inrolt. Die Sanne wil ik nooit meer zijn. Dan maar alleen. Waaaaah. Makkelijk gezegd, tot die momenten van dat grote lege bed weer instappen zich aandienen. Maar goed. December. Things are cooking in my kitchen, Jamie. En Nigella, eat your heart out. Want yes sir ik kan best oke koken heb ik bemerkt! En je weet wat ze zeggen…the way to a man’s heart…is through his stomach! (Ja sorry, het klinkt nou eenmaal beter in het Engels.)

Rest mij jullie allemaal een heel gezond en gelukkig nieuwjaar te wensen. En degenen die reacties achterlaten en berichtjes sturen enorm te bedanken. Ik reageer niet altijd (even vlot) terug maar ik vind het zo tof he, die comments. Dank jullie wel en tot volgend jaar, tenzij er voor zaterdagavond iets Heel Spannends gebeurt. Ik betwijfel het maar hee. You never know.

Advertenties

§ 5 Reacties op Dag 2011

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Dag 2011 voor Sanne in the City.

Meta

%d bloggers liken dit: