Dag 2011

30 december 2011 § 5 reacties

Overal zie ik terugkijkposts op blogs. Dus welja. Reflecteren is heel goed schijnt. Ik kan niet slapen ook, dus here goes. Voorzien van muziek, mijn eigen soort Top 2000. Maar dan in het klein.

Twee duizend elf. Een jaar dat heel gek begon. Zomaar op een maandagmiddag in januari, post-zwaar weekend en zag er dus totaal niet uit, in de supermarkt waar we zoveel jaar geleden samen werkten. Hee, hallo. Crash. Boom. Bang. Een etentje met een iets te uitgebreid dessert volgde met de gevolgen van dien. Ouch.

Kom laten we gaan
De fles is leeg
Ik breng je naar huis
Het is veilig
We hebben gepraat
Na al die tijd
We hebben gelachen
Om fouten

Daarop, of eigenlijk een soort van tegelijkertijd, Mister Yummy in de vorm van een goddelijk lichaam en dito ogen. Die mij als niet meer dan een snack zag, een leuk gezellig tussendoortje. Een wegwerp-date. Zes maal. Zes dates toen dat kwartje bij me viel. Terwijl ik me al die tijd alleen maar lag te verwonderen op een grote wolk en me afvroeg wat zo’n God (heus, ik overdrijf niet) in mij zag. Ouch, alweer.

Maar toch he, toch nog heel even een kleine kanttekening, een reflectie, come on Sanne…hij had grijze kantoor luxaflex voor de ramen, woonde superhoog in een flat, er lag overal witte vloerbedekking en de banken waren van cremmig stroef leer en de eethoek en salontafel stonden daar spuuglelijk hoogglans zwart te zijn. En boven zijn bed hing een zwaard. Dat had dus echt nooit iets kunnen worden. Jij met je behoefte aan gezellige en knusse dingen om je heen… Oh en bovendien, je hebt ontzettende hoogtevrees. Zooooo perfect was Mister Yummy nou ook niet hoor. Verre van. You silly, silly girl.

Daarna had ik het een poos helemaal gehad. Met alles. Ook met schrijven. Dus schreef ik pas weer vier maanden later, in juli. En besef me nu pas echt hoe blij ik ben met dit weblog want ik weet echt niet meer wat er tussen april en juni is gebeurt. Echt niet. Kun je nagaan wat een gat het vanaf maart 2010 had geweest dan. Ik weet alleen nog dat ik ergens in mei die dude die ik afgelopen weekend zag voor het eerst had ontmoet en hij ook meteen de laatste van dit jaar zou zijn die mij, nou ja, van dichtbij mocht zien. De laatste van dit jaar ja, want dat gaat morgen en zaterdag echt niet meer gebeuren. Moet er niet aan denken. Of nou ja. Niet meer met al die kwallen en losers waar ik het genoegen mee had tot nu toe. Vanaf nu alleen nog oprechte serieuze mannen. Die me willen uitpakken, maar ook weer inpakken. En uitpakken en weer inpakken. Tot de dood ons scheidt.

Anyway, juli. De maand waarin Leon me behoorlijk aan het lijntje hield wat betreft het daadwerkelijk afspreken voor het door hem geïnitieerde derde etentje. Kijk, weer zo’n moment, dat tweede etentje moet zich ergens tussen april en juni hebben plaatsgevonden, in de periode dat ik niet schreef. Ik weet het nog vaagjes in mijn hoofd, maar zo zie je maar, wie schrijft die blijft! Maar goed, dat er niks meer kwam van meneer ik laat het je morgen weten, ja, dat zat me echt dwars ja. Boos. Gekwetst. Me gedumpt voelen omdat hij ineens met die beauty bevriend was en zij hem haar vriend noemde op Facebook. Dat van die SOA meende ik echt niet hoor. Of nou ja, geen blijvende dan he. Dus.

In augstus ging ik de drempel over. De drempel bij de MAC, die best hoog is. Liet me daarna nog een keer adviseren in een ander filiaal, door een soort Jezus met make-up. Zo ziet hij er uit. Een soort van Arie Boomsma maar dan mager en met halflang blond krullend haar. Loop je achter hem op straat, dan denk je eerst dat er een lekker wijf concurrentie heupwiegend voor je door de straten zwalkt. Draait ze zich om, blijkt het een vent te zijn met blusher en oogpotlood op. Onder zijn ogen getekend loopt dat randje en git, maar dan ook gitzwart. Dus die drempel was er. Al jaren. Maar nu liep ik er zo, heel Sanne versie 2.0 overheen en liet me heel cool (terwijl ik blij was toen ik weg kon) besmeren en bepoederen. En oplichten bij de kassa want Jezus wat is dat duur maar dat geheel terzijde. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, ook daar ja.

Drie liedjes. Ik kan niet kiezen dus scroll anders maar gewoon door.



Verder gebeurde er weinig. Ja, ik werd 33. Hoopte toch ergens nog iets op de deurmat te vinden van Raymond. Niets. Nada. Beter, ik weet het. Maar toch.

Ik kijk nu alweer uit naar deze maand. Mooiste maand van het jaar, de overgang van het benauwde klamme augustus weer naar het merken dat het iedere dag een stukje kouder wordt en eerder donker. Ik hou d’r van. En toch, ondanks dat…een mindere maand. Voelde me vreselijk leeg, onopgemerkt. Onaantrekkelijk ook. Besefte dat alles zo stil staat, ik kansen voorbij laat gaan uit angst en onzekerheid, ze niet grijp. Ik zoveel meer zou kunnen. Niet alleen Raymond maar ook spoken uit het verleden om me heen blijven hangen. Gewoon, blegh. Er gebeurde iets naars tijdens het uitgaan waardoor ik me helemaal klote voelde en de stap naar de huisarts voor hulp werd toen gevormd.

De maand waarin ik daadwerkelijk naar mijn huisarts ging. Met als welbekende druppel dat dingetje met het uitgaan. De dikke deken die over gedeeltes van mijn onverwerkte verleden heen ligt begint te slijten. Ik moet er iets mee gaan doen. De stap is gezet, ik krijg een doorverwijzing en kom op de wachtlijst.

Beetje boring. Veel gestapt en gedronken, dat wel. Mijn bed wordt steeds kouder lijkt het. En groter.

Wat was/is (zingt ze eigenlijk nog?) Björk fucking goed. Ik draaide dat cassette bandje (ja, dat las je goed. En those where the days) echt helemaal grijs vroeger. Vooruit, kan mij het schelen, nog eentje. Klik en geniet.

En dan gewoon daarna allemaal. Beetje maf gestoord freaky mens maar wat een stem. Valt voor mij in de tijdloze categorie als Massive Attack. Nu we het daar toch over hebben, meteen maar een video daarvan. En wel de videoclip die zo ontzettend veel indruk op mij heeft gemaakt, vorig jaar. Toen ik er ook zo bij liep, echt, ladderzat, alleen, lallend…Wat een tijd. Ik ben zo blij dat ik dat niet meer mee maak, niet meer zo extreem althans…

Interessant feit, de actrice in deze videoclip is werkelijk dronken, lees maar. Kippenvel, hoe vaak ik er ook naar kijk. Erg mooi nummer ook.

De maand is nog niet helemaal ten einde, maar mwa. Dit was een mwa maand. Dat ‘huiselijke en nee dat is niet saai Sanne, geef je er aan over, zo ben je nou eenmaal gevoel’ lijkt terug te keren. Dat ik foto’s sta te maken van elke stap tijdens het koken van een nieuw recept, want dat ga ik uitwerken op mijn (andere niet anonieme) weblog voorzien van misschien tuttige maar nuttige tips. En dat ik de koelkast een sopje geef en daarvan kan genieten, van zulke dingen. Orde scheppen en rust en ruimte maken. In mijn huis en in mijn hoofd. De open haard aan steek, de kaarsen aan en tevreden om me heen kijk.

Een groot contrast met de Sanne die ik even dacht dat ik was en soms, heel soms weer denk te zijn als ik iets te veel op heb. Die zich met hele foute dingen bezig hield, echt heel foute. Die zo niet ik waren. Alles behalve. Maar ja, ook weer meegemaakt. Dan maar Saaie Sanne zijn. En niet Sexy Super Sanne die lavenloos van een kruk dondert en lallend een taxi inrolt. Die Sanne wil ik nooit meer zijn. Dan maar alleen. Waaaaah. Makkelijk gezegd, tot die momenten van dat grote lege bed weer instappen zich aandienen. Maar goed. December. Things are cooking in my kitchen, Jamie. En Nigella, eat your heart out. Want yes sir ik kan best oke koken heb ik bemerkt! En je weet wat ze zeggen…the way to a man’s heart…is through his stomach! (Ja sorry, het klinkt nou eenmaal beter in het Engels.)

Rest mij jullie allemaal een heel gezond en gelukkig nieuwjaar te wensen. En degenen die reacties achterlaten en berichtjes sturen enorm te bedanken. Ik reageer niet altijd (even vlot) terug maar ik vind het zo tof he, die comments. Dank jullie wel en tot volgend jaar, tenzij er voor zaterdagavond iets Heel Spannends gebeurt. Ik betwijfel het maar hee. You never know.

Advertenties

Ho ho ho

27 december 2011 § 4 reacties

De kerst zit er weer op. Ik kan terugkijken op twee leuke dagen! Op kerstavond ben ik uitgegaan. Er was niet veel aan, ik had weer eens teveel gedronken en soms valt dat een beetje raar. De ene keer word ik er heel vrolijk van, dit keer helaas niet. Emotioneel. Huilen. Mezelf heel erg zielig vinden en vooral iedereen heel gemeen. Paranoia. Ik viel zoals vaker met zwarte panda ogen van de mascara in slaap. De volgende dag kwamen er een paar vriendinnen langs om kerst te vieren. Ik zag er een beetje tegen op, dat is wel een heel grote switch van iedereen-is-tegen-mij naar hee-gezellig-kom-verder. Eerst mijn roes uitgeslapen en aan het eind van de ochtend als een gek het eten voorbereid en mijn huis opgeruimd. Uiteindelijk is het een gezellige dag geworden.

Gisteren heb ik schandalig lang uitgeslapen en vrijwel niets gedaan en ben ’s avonds de kroeg ingedoken. Een mannelijke vage kennis van mijn vriendin sloot zich bij ons aan, wat we allebei heel irritant vonden. Maar ja, zeg er maar eens wat van. Hij was alleen en was niet bij ons weg te slaan, terwijl wij juist na het zien van de romantische Mark Darcy (en de wat stoutere Daniel Cleaver) scenes uit Bridget Jones serious op pad wilden voor een leuke vent.

Opgetut en wel in vooraf besproken outfits zaten we beleefd te knikken en te lachen terwijl kennis van vriendin hele verhalen had. En welja, kwam hij -ik wilde hier een linkje naar een post over deze meneer plaatsen maar kan het nergens vinden, denk dat ik die post heb weggegooid in een gekke bui. Zie onderaan even kort hoe en wat- ook nog eens binnen. Mister Pathetic loser* die nogal kinderachtig reageerde toen ik duidelijk maakte dat onze one night stand echt uit one night bestond. Ik heb hem niet aangekeken maar volgens mijn vriendin heeft hij zowat zijn nek verrekt door het staren. Tsja ik ben natuurlijk ook unforgettable. 😉

Na een uurtje of wat voelde ik die zalige wazigheid intreden van de werking van de wijn. We verplaatsten ons van de bar naar de andere kant van de kroeg in de hoop de vage kennis te lozen, maar helaas, hij kleefde nog net niet aan mijn vriendin vast. Terwijl zij verder praatten werd ik aangesproken door een vreselijk enge gast. Omdat er verder toch niks interessants rondliep en ik wel een ego boost kon gebruiken, liet ik me overladen met complimenten. ‘Wat, jij 33? Je bedoelt 23, toch? Je bent mooi, blablablabla.’ Ik maakte hem trouwens wel vanaf de eerste minuut heel duidelijk dat ik hem niet zag zitten. Toen hij even wegging naar de bar werd ik daar zelfs mee gecomplimenteerd door vriendin en de aan haar vastgezogen kennis, die die pittige statement op hadden gevangen. Ondanks mijn ‘don’t even think about it‘ bleef de (hele jonge) jongen blijf me en bleef maar kletsen. Ik vond het best. Beter er zo bij zitten dan alleen, helemaal met die jojo in de buurt.

Dus. Ik kan me van het eind van de avond niet veel meer herinneren. Ik werd vanmorgen wakker met mijn jurkje nog aan en mijn kerstmuts nog op. Geen spectaculaire avond, vrij saai zelfs, maar oke. Beter dan op de bank, zullen we maar zeggen.

Hoe anders dan vorig jaar. Ik had het er gisteren nog over met mijn vriendin, dat ik de laatste tijd een stuk minder sjans heb, maar dat ik besef dat dat door mijn gereserveerdere gedrag komt. Soms maakte ik het echt best bont, anything for attention. Hangend en heupwiegend aan de railing bij het podium, zo blauw als een smurf en volgens mijn vriendin, dit had ik zelf echt niet door, met mijn voorgevel vooruit. ‘Dat doe je nu niet meer, je bent vrouwelijker geworden, meer class. Niet meer zo cheap‘. Ik merk het echt. Ik ga vooruit. Al sinds mei geen one night stands vents meer gehad en heb daar vrede mee. Ik wil romantiek. Geen lust.

*Pa·thetic·loser the; Ergens in mei dit jaar ontmoette ik een jongen in de kroeg. Jaar of 25 maar vond mij een milf met mijn toen 32 en een beetje op een manier van jaaaaa mevrouw, geniet maar van dit goddelijke (kinderlijke) jonge lijf. Beetje hoge pet op van zichzelf, alhoewel als je een beetje goed keek je zag hoe onzeker hij was. Maar goed, ik wilde bevestiging, vond alles prima en liet me inpakken door hem en tevens uitpakken if you know what I mean. Alles goed alles goed en wel, gedag gezegd de volgende dag maar hij bleef me berichtjes sturen. Vooral als hij me weer eens had gezien in de kroeg (maar niet de ballen kon vinden om me aan te spreken) en me liet weten dat ik er weer lekker uit zag. En of hij me weer mocht euh, uitpakken. Euh, nou nee. Hij begreep het principe van een one night stand niet helemaal tot ik het hem duidelijk uitlegde per sms. Een hele vervelende, kinderachtige en kwetsende sms volgde. Waarop ik niet reageerde.

Het wiel dat aan mijn wagen past

16 december 2011 § 3 reacties

Van sommige liedjes begrijp je de teksten pas later. En nu is later wat betreft deze tekst.

Voortaan ben je anders
Een zwerver van de ziel
Je telt niet meer de dagen
En je vindt opnieuw het wiel uit
Dat aan je wagen past
En blij verrast
Dat het vooruit gaat na zo’n lange tijd
Gooi je horloge in het water
Want je raakt het nooit meer kwijt

Er is (tot mijn verbazing, want zo’n mooi nummer) helaas geen clipje van op YouTube, maar het liedje heet Nergens meer naartoe van het album Boven van Bløf. Oh het gaat vooruit. Zeker. De steek in mijn buik is een stuk minder bij het zien van Die Ene Profielfoto. Die ik toen zag. Met die kerstmuts op dat peroxide vast heus natuurlijk blonde hoofd. En dat bescheiden maar wel aanwezige decolleté. Kortom, de foto die Miss Mutsefluts (ja sorry hoor, mag ik?) nu weer als profielfoto heeft ingesteld. He. Lekker feestelijk en lekker gek van die dolle spontane meid. /sarcasme

I know, I know. Kijk dan ook niet. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar hey. Het wordt minder, echt, ik merk het al. Steeds minder.

Toets een negen en dan een hekje

12 december 2011 § 1 reactie

Wilt u terug naar het hoofdmenu, kies 1. Wilt u toch doorverbonden worden met Sanne, toets dan een 9 en een hekje“, proestte ik, “en dan laat ik hem doorverbinden met jouw telefoonnummer. Mag jij hem uitleggen dat ik hem niet meer wil zien, kee?” Helaas, dat zag mijn vriendin niet zitten. Ze wilde wel met me meedenken over wat nu. Ik werd namelijk eerder vandaag gebeld. Door Leon. En ik stond er bij en keek ernaar en nam niet op. Ja want, doei. Ik ben zo slecht in real life mezelf ergens uit lullen of onder vandaan komen. Want hij belde natuurlijk om af te spreken. Alsnog. TRING TRING TRING. Wat klinkt een ringtone dan hard, als je gebeld wordt door iemand waar je niet op zit te wachten.

Samen stelden we een kort, maar duidelijk berichtje op. En dat verzond ik. Zo van, tiep tiep tiep…check…”verzenden”. No way back. Coward die ik ben. Dat ik een beetje veel aan mijn hoofd heb op het moment. Dat hij dat hopelijk begrijpt. Inmiddels had ik van hem al een berichtje gehad, dat hij me geprobeerd had te bellen en het vanavond nog wel zou proberen. Dat hij hoopte dat alles goed met me ging.

Spooky wel.

Vanmiddag liep ik namelijk langs de straat die ik een hele poos ontweken heb. Want au. Want fijne avond gehad samen toen in een tentje in die straat. En nu dus belde hij. En nam ik niet op.

Hij liet me net nog weten het te begrijpen maar me alsnog snel weer eens te zien.

Way to go, Sanne. Way to go.

What’s another year

11 december 2011 § 3 reacties

Het afgelopen weekend was best oke. Vrijdag en zaterdag weer op stap geweest. Niets super bijzonders voorgevallen, een heleboel wijn en weinig slaap. Vandaag over twee weken is het gewoon al kerst. What the…? Ligt het aan mij of gaat de tijd echt sneller ineens? Het ziet er naar uit dat ik tenminste 1 dag niet alleen door breng. De andere dag in mijn uppie vind ik geen probleem, fijn zelfs. Het gaat ook meer om het idee. Met Oud en Nieuw ben ik op een besloten feest in de kroeg, dus dat is ook geregeld. En dan…is het ineens 2012. Dan kan ik niet meer ‘sinds vorig jaar’ zeggen als mensen vragen hoe lang ik single ben. Dan is het gewoon al twee jaar geleden.

Men.

Twee jaar! 

Ik las laatst een Flow (echt een geweldig blad, valt iedere keer weer als een cadeautje op de mat. Hey dat rijmt!) over 365 dagen projecten. Erg inspirerend. Kan van alles zijn, van elke dag een foto maken vanaf dezelfde plek tot iedere dag een nieuw recept uitproberen. En dat dan allemaal registreren op een weblog natuurlijk. Ik ga eens nadenken over een leuk project wat haalbaar is. Zo wordt tijd een stuk concreter.

Ben ook zo blij met dit weblog. De dag nadat Raymond weg was typte ik met biggelende tranen over mijn wangen de eerste woorden. En nu, als ik soms stukjes terug lees, ben ik zo blij dat ik dat heb gedaan. Veel dingen wist ik niet meer en sommige posts roepen weer een gevoel op. Veelal geen fijne gevoelens, maar daardoor zie ik ook weer des te meer in hoe ver ik nu al ben. Al die gekke, nare, zwarte periodes. En nu…redelijk eentonig, dateloos, manloos…Maar steeds een stapje dichterbij acceptatie. Dat het gewoon zo is. En dat het leven prima is, ook zonder vent. Maar wel met zaken als de geweldigste katten van de wereld en een, voor zo ver ik weet, goede gezondheid.

Dus, ik ga eens nadenken over een leuk project. Om daar volgend jaar rond deze tijd ook weer doorheen te bladeren scrollen en terug te denken aan bepaalde periodes en gebeurtenissen.

No Regrets

9 december 2011 § 2 reacties

I loved the way we used to laugh
I loved the way we used to smile
Often I sit down and think of you
For a while
Then it passes by me and I think of
Someone else instead
I guess the love we once had is
Officially dead

Dag Sinterklaasje dahaag dahaag

5 december 2011 § 7 reacties

Zo. Dat zit er ook weer op, de kop van de feestdagen is er af! En ik moet bekennen…het viel mee! Zaterdagavond was ronduit shit, omdat ik door omstandigheden dus niet ergens bij was waar ik wel goed van baalde. De manier waarop en alles, man, man…vrouwen…Echt, loeders onderling. Anyway, ik heb me op zich wel vermaakt. Wat gedachten-op-0-films en natuurlijk Alles is Liefde gezien. Droog gehouden tot het eind, de aftiteling. Dat iedereen elkaar in de armen valt en Carice haar prins krijgt en alles en iedereen happy is en daar zit ik dan achter mijn computer en oow ow ow…Ja. Janken!

Vanavond ben ik extra lief voor mezelf geweest, terwijl mijn timelines op Facebook en Twitter volstroomden met kijk-ons-eens-gezellige updates. Gisteren was dat al, trouwens. Volgens mij heeft het gros van Nederland gisteren Sinterklaas gevierd en een restje gezinnen vanavond. Terwijl er cadeaus werden uitgepakt en mensen gezellig bij elkaar waren stond ik in de keuken in potten en pannen te roeren. Lekker heerlijk Nigella eat your heart out gekookt. Ik begin dat steeds leuker te vinden. Vroeger kookte ik zelden. At vrijwel altijd uit pakjes of potjes of erger nog, kant en klaar magnetron en oven voer of gewoon iets afhaalbaars. De laatste paar jaar, ook toen ik nog met Raymond was, heb ik me steeds meer verdiept in koken. Niet te moeilijk, maar gezond, vers en zo min mogelijk pakjes en E-nummers en andere enge dingen. Kom tegenwoordig graag in natuurvoedingswinkels, krijg er steeds meer feeling voor en het gaat me echt steeds beter af en dat geeft ook weer een fijn gevoel. Compleet. Warm, huiselijk. Mutserig, helemaal als je in je eentje staat te koken voor jezelf, maar fijn.

Terwijl ik roerde, hakte, stoofde en afgoot, bedacht ik me dat ik er nu al zo anders bij zit dan met de Sinterklaas periode vorig jaar, in positieve zin. Nog niet helemaal super gelukkig, maar zoveel meer mezelf geworden na de crash boom bang van die ene dag. Niet meer zo wanhopig achter mannen aanrennen. Tuurlijk mis ik af en toe, nou ja, iemand. En niet eens dáárom hoor nee. Maar gewoon, iemand die me ziet, een arm, een knipoog, inside jokes. Dat ik besta. Warmte. Die ik nooit heb gekregen van geen enkele vent van de afgelopen alweer bijna twee jaar geleden. Allemaal wegwerp mannen losers waren het.

Dus.

Nou ja.

Wat ik wil zeggen is:

Ik kan niet wachten tot volgend jaar Sinterklaas. Dan ben ik weer een jaar verder. Misschien dat ik tegen die tijd wel schrijf hier dat ik ben gestart met schilderen ofzo. Haha!

Vanaf minuut 07:46…Een kloddertje hier…een kloddertje daaaaar!

Waar ben ik?

Je ziet het archief van december, 2011 om Sanne in the City.