Face it book

30 november 2011 § 5 reacties

Argh. Stomme Facebook chat ook. Normaal sta ik meestal offline maar nu dus niet.

*Pling*

“Hee, alles goed?”

Leon.

Ah nee…Kut. Neeeeeee.

Het is wel erg ongeloofwaardig als ik nu ineens doe alsof ik offline ben, dus ik antwoord dat het prima gaat en stel de wedervraag. Ongemakkelijk wacht ik steeds af en staar naar het tekstballonnetje met drie puntjes waaruit ik kan opmaken dat ‘Leon typt’. Ik had zijn laatste berichtje van zaterdagavond niet geantwoord. Een aantal koetjes en kalfjes volgen en dan De Grote Vraag. Of ik zijn laatste berichtje heb gehad. Euh ja…nog geen tijd gehad om te antwoorden. Duh. Nee dat klinkt lekker geloofwaardig met mijn 101 updates, reacties en likes op statusupdates, foto’s van door de Sint gevulde schoenen en nieuwe ingerichte huiskamers van mijn Facebook vrienden…Na zijn berichtje afgelopen weekend, nee sorry Leon, had echt geen tijd om even te antwoorden!

“Of het me nog leuk lijkt om met hem te eten, ik heb immers nog steeds een etentje te goed van hem.”

Damn. Dit is zo niks voor mij he. Duim en wijsvinger wijd gespreid voor mijn voorhoofd. Loser! Zeg gewoon dat je boos bent dat hij je zo lang heeft laten wachten! Watje! Zeg het nou gewoon! Dat je heus wel zag dat hij met die Miss Beauty van vroeger vriendjes werd en je zag dat zij hem haar vriendje noemde. En jij ineens wel kon wachten met dat eten. Zeg het nou.

“Ja, leuk! Spreken we nog wel af oke?”

Argh.

Ik wil echt niet.

Echt niet.

En ik ga niet.

Niet.

Nee!  Leon was fantastisch, prachtig, mooi, een stuk toen ik 14 was. Heb hem al die tijd als een soort Onbereikbare God in mijn hoofd gehouden. Veel mooier (hij is echt niet zo mooi meer, als hij dat al was) en toffer dan hij blijkt te zijn. Zeker min de drank van die ene avond.

Dus.

Nee.

Ik sta voorlopig echt heus wel offline op Facebook.

Advertenties

De man die alles genoeg heb behalve liefe vrouw

29 november 2011 § 9 reacties

Ik hoorde een vrouwelijke kennis afgelopen weekend in de kroeg zeggen dat ze weer aan het daten was geslagen via Relatieplanet. Ik ken deze vrouw niet zo heel goed, het is ook niet het type die je op zulke websites verwacht. Ze is een nogal pittige dame diva die luidkeels overal bovenuit schreeuwt en niet bepaald moeite heeft om de aandacht van alle mannen van de hele kroeg naar zich toe te trekken. En tevens vrouwen licht geïrriteerd doet omdraaien om te kijken wie er zo staat mee te gillen met het bandje wat staat op te treden. Niet dat ze nou zo waanzinnig knap is, maar ze heeft ‘iets’ waardoor ze opvalt. Altijd een weerwoord, schudt de bijdehandjes zo uit haar mouw en nou ja, haar hele verschijning valt gewoon op.  « Lees de rest van dit artikel »

Look I found a picture of my love life

27 november 2011 § Een reactie plaatsen

The goods baby, I’ve got ‘em

27 november 2011 § Een reactie plaatsen

Brak, dat is wat ik ben. Was ik gisteren al, omdat het vrijdag ontzettend laat was geworden met ontzettend veel drank. Gisteravond had ik een night in op mijn agenda staan, met foute films en heel veel chips. Mijn vaste stapvriendin haalde me toch over en zo bevond ik me in dezelfde setting als de avond ervoor, met alleen een ander jurkje aan. Dat jurkje is geloof ik wel een goede aankoop geweest. Het haalt het slechte in vrouwen omhoog en levert goedkeurende blikken van mannen op. Laat ik het zo zeggen, mijn rondingen worden er door benadrukt. If you have it, flaunt it, zoiets. En in dat aspect mag ik moeder natuur niet in haar bek kijken. Toch?

Het was druk. En mijn blaas stond op knappen. Met die drukte zijn de toiletten gevoelsmatig echt heel ver weg, maar na uitstellen kon ik niet anders dan diep inademen, me zo klein en plat maken als mogelijk en zo door de menigte sorry’en en pardon’nen richting de ladies. Ik wurmde me langs twee mannen, wiens ogen ik als bouwlampen in mijn decollete voelde schijnen maar deed net of ik ze niet zag en wurmde me langs hen verder. “Baby, you got the goods“, ving ik nog net op. Ha. Weer aan de bar kwam er een onaantrekkelijke man maar met een fantastisch Brits accent me meedelen dat ik er ‘absolutely stunning‘ uitzag. Kijk. Die stop ik toch maar mooi weer in the pocket!
Dat soort ontzettend oppervlakkige-en-je-koopt-er-verder-niks-voor-maar-toch-boosts heb ik nodig zo nu en dan heel vaak, onzekere mina die ik ben. Dat het verder een kutavond was met spanningen in mijn vriendinnenclubje en ik bijna twee vrouwen lelleke snollen in de haren vloog, dat ook ja. En dat ik een brok in mijn keel kreeg toen ik weer die jongen zag die ik eerder dit jaar leren kennen, waar ik nu een soort van ‘ruzie’ mee heb. Kan even zo gauw die logjes niet meer vinden, maar goed, leuke jongen, type teddybeer, heel groot, breed, beetje gezet maar een hele goede kop met twee prachtige ogen. Hij doet me zo denken aan Raymond. Werkt ook in dezelfde branche als hem, zijn echt bepaalde types, bepaald soort humor, heel relaxed. Wilde wat met me en ik ook wel met hem. Maar…hij heeft dus een vriendin. En daar begin ik niet aan.

Maar goed, hij was er weer dus. En als ik door mijn wimpers heen keek was het net of Raymond daar stond. Au. Rolde als een dronken droppie mijn bed in vannacht en viel in slaap met zwarte tranen van de mascara. Droomde ook weer fijn dat ik weer bij Raymond’s ouders op de bank zat. Wat is dat toch, waarom bevind ik me steeds in die woonkamer in mijn dromen? Zal wel iets te maken hebben met de foto’s die ik niet moet aanklikken op Raymond’s moeder haar Facebook.

Oh ja en nog iets. Zo raar. Ineens allemaal aandacht en pogingen tot contact van Leon. Berichtjes, likes en reacties op mijn Facebook. Wil ineens me followen op mijn afgesloten privé Twitter. Ja doei he. Schreef in een berichtje dat ik nog een etentje te goed heb. Sure, nadat je me bijna een half jaar laat wachten? Stick dat etentje maar where the sun etcetera. Maar toch. Stiekem, vind ik het niet erg. Aandacht. Anything. Ik ga er niet op in, want ik verdien wel iets beters dan zoiets maar goed, ik besta dus kennelijk.

I’ve got the goods, baby!

Fase Mysterious

25 november 2011 § 1 reactie

Het gaat weer een stuk beter met me na mijn vorige blog. Niet spectaculair of ineens superhappy, maar gewoon, het gaat goed. Besefte me vanmorgen nog iets. Zag een luchtje staan in de badkamer dat ik al een hele tijd niet heb gedragen. Nadat Raymond weg was gegaan heb ik veel nieuwe dingen gekocht. Mijn spaarrekening geplunderd en me te buiten gegaan aan nieuwe kleding, sieraden, handtassen, make-up en ook luchtjes. Eén van die geurtjes was er eentje van Mexx. Ik heb altijd sterke associaties met bepaalde geuren, ze roepen gevoelens op of brengen een situatie levendig terug.

Wanneer ik Lou Lou ruik, voel ik me weer 11 jaar oud en ben ik op vakantie in Mallorca. De geur van groene siroop uit die goedkope plastic flessen, doet me denken aan de kleuterschool, waar we dat Alleen Bij Bijzondere Gelegenheden in kleine plastic bekertjes kregen. Ruik ik White Musk van de Body Shop, dan waan ik me in het prachtige Londen, omdat ik het daar vele jaren geleden voor het eerst kocht. Watermeloen, en dan die typisch chemische namaakgeur, associeer ik met het mierzoete snoep uit Amerika en voel de zon en de relaxte sfeer van mijn vakanties daar. And so on.

En nu, verbinden mijn hersenen dit geurtje van Mexx met een bepaalde periode, die dus kennelijk achter me ligt en is afgesloten, want zulke associaties kun je niet hebben als je er nog ‘midden in’ zit, lijkt me. Sluit mijn ogen en adem de eau de toilette in, zie me mezelf weer wanhopig daten, me belachelijk laten gebruiken door klootzakken als pliesie en Ross en me vastklampen aan het idee dat zij dan heus wel de ware zullen zijn. En nog wat andere zaken en situaties die ik heb gedaan of waar ik me gewoonweg in bevond, waar ik hier nooit over heb geschreven, omdat ze ver-schrik-ke-lijk zijn. Daar zelfs met niemand over heb gepraat en dat denk ik ook niet zal doen.

Die vreselijke eerste zomer met dat vreselijke voetbal, het grote bomvolle plein in de stad waar ik met een groepje toen nog wildvreemden naar ‘De Wedstrijd’ keek, onder het mom van ‘the new me’, die doet dit soort dingen. Zie mezelf nog staan in mijn zwarte jurkje met, for god’s sake, een oranje boa om mijn nek. Ik, die niets met voetbal heeft en aan weinig dingen zo’n hekel heeft als hordes ladderzatte in oranje uitgedoste mensen. Daar stond ik dan, me ontzettend out of place te voelen. Me met plastic glaasjes goedkope baggerwijn zo snel mogelijk even ladderzat te maken als de rest. God als ik daar nog aan terug denk…

Ik vind het iets positiefs. Er ligt al een fase achter me. De fase Mexx Mysterious om precies te zijn.

Oh. En over exact een maand is het nu kerst. Ho, ho, ho!

Dromen

17 november 2011 § 1 reactie

“Ze is zwanger he? Zeg het maar gewoon hoor, ik kan er tegen. Zeg maar gewoon dat het zo is, ze is zwanger”. Ze ontweken allebei mijn blik, zowel Raymond’s moeder als zijn zus. Aan hun lichaamshouding kon ik het bevestigende antwoord aflezen. Raymond wordt vader. Alles vervaagde, beiden verdwenen uit mijn zicht, alles werd nog vager en mistiger…

En toen werd ik wakker. Met een vreselijk rotgevoel. Ik zou het liefst de hele dag in mijn bed gaan liggen, diep onder de dekens. Ik ben zo ontzettend moe. Hoe veel ik ook slaap, ik blijf moe.

Van alles en nog wat

14 november 2011 § 3 reacties

Not much happening op mannen/dating/single zijn/gebroken hart gebied, dus even een van alles en nog wat post voor nu.

– De (ik zou zeggen nieuwe, maar zo nieuw is ze niet meer) vriendin van Raymond, heeft haar profielfoto veranderd op Facebook. Voorheen was het een hele tijd een plaatje van internet en van de week heeft ze een heuse foto van zichzelf geplaatst.

<bitchmodus>

Yikes. Heb over het algemeen geen super hoge pet op van m’n eigen looks maar damn…Raymond…Don’t you wish your girlfriend was hot like me? Sidenote, als ik heel eerlijk ben, ben ik uiteraard blij dat ze geen supermodel is. Maar man. Geen spoortje make-up, werkelijk 0,0 vrouwelijkheid. En dan trekt ze ook nog een gekke bek…Je kan duidelijk zien waar the happy couple elkaar heeft ontmoet. “WoW”*.

</bitchmodus> 

– Er gebeurt echt heel weinig op dating en mannen gebied. Eigenlijk helemaal niets. Vorig jaar date ik er op dit moment op los alsof mijn leven er vanaf hing en nu was mijn laatste fling alweer zo’n zes maanden geleden. Taal er ook totaal niet naar. Ben mannen beu. De mannen die ik tegenkom met stappen dan, he. Het schijnt dat die niet echt representatief zijn voor de Mannen Die Wel Goed Voor Je Zijn Sanne, Want Ze Bestaan, Heus! Die mannen kom ik niet tegen, zou niet weten waar ook. Maar het is even goed zo. En ja, ik geloof dat ik dat nog meen ook. Liever alleen en gelukkig met de dingen die ik wel heb (huisdieren, tof huis, familie, gezondheid, etc.) dan zoals voorheen zo wanhopig op zoek naar Hem.

–  Deze week heb ik mijn intakegesprek. Eng. Maar heb er wel vertrouwen in. Wordt het niks, dan baadt het niet dan schaadt het niet, nee heb ik ja kan ik krijgen, zo’n soort houding. We’ll see.

– Ho, ho, ho. Hij komt steeds meer dichterbij, die Santa Claus. Sinterklaas doet me niks, want dat is een kindervriend en daar heb ik niks mee te maken, de Kerstman is wel een ander verhaal. Twee dagen lang. Ik heb me in elk geval nu echt  voorgenomen niet te krampachtig te gaan doen om het feit dat ik vrijwel zeker die twee dagen alleen zal doorbrengen. Wil me ook niet gaan klemzuipen om dat gevoel op kerstavond en tweede kerstdagavond te doen vergeten in een volle kroeg waar ik me totaal niet thuis voel zoals vorig jaar. Ga gewoon lekker op in de leuke televisie, de kerstspecials, de Sjakie en de Chocoladefabriek die vast weer uitgezonden zal worden, het All You Need is Love terreur en ga me te buiten aan kerstkransjes en ander lekkers. In pyama. Met spinnende katten op schoot. Ik zie vooruitgang. Dat beeld van mezelf zo, als kluizenaar voor twee dagen indoors, ik ben vast en zeker de enige niet. En so what ook. Vooruitgang. Langzaam maar zeker. Ho, ho, ho! Riep zij stoer, zo’n vijf veilige het-is-nog-lang-geen-kerst-weken van te voren.

*WoW, een online spel virtuele wereld, niks ten nadele van de spelers en heus, weet je, echt, ieder zijn ding, maar ze voldoet werkelijk aan ieder friggin’ voordeel dat er van een gamende vrouw bestaat. Ze drinkt ook vast blikjes Red Bull en heeft overvolle asbakken naast d’r PC staan en luistert door d’r koptelefoon naar Metallica en Rammstein. Zouden ze nu samen zenuwachtig heen en weer wiebelen en de klok in de gaten houden op verjaardagen, want om half acht stipt moeten ze klaarzitten voor een nieuwe ronde WoW met hun online guild matties? Vast wel. (Pot verwijt de ketel een beetje, ik ben op de looks na ook een mega nerd die nog net niet is vastgeroest aan d’r PC’s, laptops, iPad en iPhone. Maar goed. Spui, gal, grrrrr.)

Waar ben ik?

Je ziet het archief van november, 2011 om Sanne in the City.