Tippiwan

31 oktober 2011 § 2 reacties

Gisteravond ging ik weer op stap, zoals vrijwel elke zaterdag. Wat een schril contrast met de avond ervoor, wat me al vele malen vaker opgevallen is. Het publiek op vrijdag is zoveel leuker en gemoedelijker dan dat op de zaterdag. De bezoekers waren gemiddeld de helft van onze leeftijd en de vrouwen dubbel zo vijandig als de avond ervoor.

Maar goed, gisteravond. Vriendin en ik stonden aan de bar. Of hingen, eigenlijk. Meelallend met de voornamelijk Halloween themed muziek (‘Cause this is thriller! Thriller night! Ta dum dum dum dum dum dum, ta dum dum dum dum dum dum, wooooo hooooo!),  tegelijkertijd de drukke menigte scannend naar leuk manvolk. Multitasken, wij draaien onze hand er niet voor om. Op nog geen twee meter afstand zat een Oosterse jonge vrouw op een kruk, ik noem haar voor het gemak Tippiwan*. Voor Tippiwan stond een man. Een veertiger, met vettig haar, enge glimlach, bierbuik, absoluut geen catch en al zeker geen match. Hij stond dicht tegen Tippiwan aan en betastte haar continu. Streelde haar wangen, pakte haar hand. Keek haar verliefd geil met zijn glimmende kraaloogjes aan. Steeds als zijn handen afzakten richting Tippi’s kont, schudde ze haar hoofd en duwde ze zijn handen terug. Als in, dat hadden we niet afgesproken mister.

Hij probeerde haar een aantal keer op haar mond te zoenen maar dan wende ze met een vies gezicht haar hoofd af. Ik ving even haar blik. Wat keek ze ongelukkig, ze onderging het allemaal. En wat ging dat glas wijn snel leeg. Klok klok klok. Nog sneller dan die van mij, en geloof me, da’s knap. Het was duidelijk, ze was aan het werk. En hij was haar klant. Ze vertrokken niet veel later. Ik had met haar te doen. Als ik rijk geweest was had ik op hem afgestapt, gevraagd wat hij voor haar had betaald en hem die poen gegeven. En haar vervolgens op een wijntje getrakteerd aan de bar.

Besef me ook wel weer dat het dus ook even anders kan. Ik heb een keus. Ik kan die engerd die tegen me aan kwam zitten vannacht aan de bar, met zijn onfrisse adem en slechte gladde praatjes heel duidelijk maken dat ik niet op hem zit te wachten. Tippiwan moet zulke creeps ondergaan. Want, the money. Dan nog heeft Tippi W. natuurlijk wel degelijk een keus, ik weet het, maar kennelijk heeft Tippi het geld zo hard nodig. Maar toch. Ik heb het zo slecht nog niet.

* Een personage uit Gooische Vrouwen, de tv serie die ik nog regelmatig zo ontzettend mis. Gelukkig heb ik de DVD box nog.

Altijd weer je ex

21 oktober 2011 § 1 reactie

Een behoorlijk artikel deze week in HP/De Tijd van 17 pagina’s over, ik quote, de kater na de grote liefde. Ging zojuist in de boekwinkel mijn wekelijkse Flair en Viva pakket afrekenen bij de kassa en de cover schreeuwde me toe. Op weg naar huis vluchtig doorgebladerd, ook een stuk over exen en social media. Klinkt interessant. Wellicht een tip.

Edit: gelezen. Weinig, of eigenlijk niets nieuws. Maar goed, ik ben dan ook een expert Single inmiddels. 😉

Zijn dit vrienden van je?

19 oktober 2011 § 1 reactie

Zo denk ik dat het gegaan is. Dat de kleine meid die pagina voor d’r neus kreeg al klikkend op Hyves. En daar, temidden van nog zo’n tachtig anderen, mijn profielfoto zag staan. Hoe zou ik niet weten, want als ik bij haar op ‘toon connectie’ klik staat er keihard dat er niemand gevonden is, wat ook klopt anno oktober 2011, maar toch…Cru.

Ja, ik was meteen goed wakker toen ik het emailtje vanmorgen opende. Van Hyves. Namens Raymond’s nichtje. Die ik al vanaf dat ze in haar luier op de grond rondkroop, ken. Kon. Die kleine meid, op haar profielfoto stralend op een paard zit, haar lievelingsdier. Mij nu, anderhalf jaar nadat de broer van haar moeder mij verliet, digitaal uitnodigt om virtuele vriendjes te worden.

Dus ja. Niet geaccepteerd natuurlijk. Dat zou een beetje gek zijn.

I went to the doctor

5 oktober 2011 § 3 reacties

Hopelijk haalt het wat uit. Spannend, eng, maar ik ontkom er niet meer aan. It’s been seven hours and fifteen days anderhalf jaar since you took your love away…en ik ben er nog steeds niet over heen. Tijd voor hulp van buitenaf dus, advies en hulp van mensen die ervoor geleerd hebben. De eerste stap heb ik vanmorgen gezet.

I went to the doctor guess what he told me
Guess what he told me?
He said, girl, you better have fun
No matter what you do
But he’s a fool
‘Cause nothing compares
Nothing compares to you

Mijn leven versie 1.0

5 oktober 2011 § 4 reacties

Tranen, mijn strot die dicht krimpt. Zomaar ineens. Of nou ja, nee niet ineens. Ik bekeek vanavond oude foto’s. Herlas oude posts van mijn op vijf maart 2010 gesloten weblog, van lang geleden. Waarin ik voluit schreef over ‘vriendlief zus’ en ‘vriendlief zo’. En dat mijn schoonzus op het punt stond van bevallen. En dat we een nieuwe keuken gingen kopen. En dat we zo’n toffe week in Londen achter de rug hadden. We. We we we we we we.

Speelde zich allemaal af in mijn vorige leven versie 1.0 lijkt het wel. Zo onvoorstelbaar lang geleden, dat ik die huiselijkheid had hier. Het was allemaal zo gewoon. Ik ben zo gelukkig met en dankbaar voor mijn fantastische katten die me zoveel troost en liefde geven. Maar ik mis de knusheid die ik, ondanks dat het al een hele poos niet lekker meer tussen ons liep, voelde. Het kneuterige samen de boodschappen doen op zaterdag.

Als een echt stel het betaamd, beiden vrolijk en gezellig kletsend de Ikea binnenwandelen maar na nog geen half uur allebei mokkend, met het gezicht op onweer. Chagrijnig ‘ik zeg toch dat er niets is, nee joh weet je laat maar, ik ga zelf wel een keer terug, dan kan ik tenminste op mijn gemak kijken‘-erig stampvoetend de korte route naar de kassa nemen. Het eenmaal thuis bijleggen en erom lachen. Het niet alleen zijn. Voor het slapen gaan nog even samen naar Family Guy kijken en dan steevast met een nasaal stemmetje Lois immiteren, tot zijn grote ergernis.

De verjaardagen. Want God wat haat ik het om naar verjaardagen te gaan als single. Kennissen die bezorgd informeren of ik soms mee wil rijden, want ‘je gaat toch niet alleen met de metro nu’. Ja, ik ga wel alleen met de metro nu. Dat moet ik namelijk op andere tijden ook, dus waarom niet nu. Die kutfeestdagen in het vooruitzicht. Fucking pepernoten en kerstkaarten in de schappen, die me nog eens extra wijzen op het single zijn.

Newsflash! Iedereen is heel gelukkig samen met gezin, en ze hebben het allemaal heel gezellig en warm, met cadeautjes en gelach en spelletjes en warme chocomel en suprises en lootjes en pakjes. Jij bent al 33 en zie nu nog maar eens op tijd je prins te vinden en als het lekker loopt op tijd want tick tock tick tock aan kindjes te beginnen! Na-na-na-na-na! Ho ho ho! Jingle bell, jingle bell, jingle bell FUCK.

Mijn leven versie 2.0…over het algemeen, ik red mezelf, het gaat. Days go by. Ik doe geen gekke dingen (meer). Alleen op dit soort momenten zou een patch, een crack, een fix, een widget… Weet ik het, een upgrade, upload, download, whatever. Een app. Iets. Om het te fixen. De leegte. Bwegh. Anderhalf jaar zijn we verder nu en ik voel me nog even leeg als dag één. Sugar coated soms, of alcohol doordrenkt, maar altijd leeg van binnen.

En hij?

I hope you’re feeling happy now
I see you feel no pain at all it seems
I wonder what you’re doin’ now
I wonder if you think of me at all
Do you still play the same moves now
Or are those special moods
For someone else
I hope you’re feeling happy now

Waar ben ik?

Je ziet het archief van oktober, 2011 om Sanne in the City.