Facelook

3 september 2011 § 7 reacties

Ik zit totaal niet lekker in mijn vel en ben me daar heel bewust van. Torn between two worlds, ik sta op een kruispunt, het dertigers dilemma, is dit het nou,…alle cliches klinken me bekend in de oren momenteel. Dat, en sommige mensen kortgezegd alle mensen op een handvol familieleden na in mijn omgeving vallen me zo enorm tegen. Afgelopen week was ik jarig. Bij deze heb ik resoluut besloten dat ik stop met mensen die ook jarig zijn, kaartjes te sturen en mijn best te doen om altijd met een leuk en met aandacht aan besteed cadeautje aan te komen. Ik kreeg namelijk het trieste dieptepunt van welgeteld 1 kaartje op mijn deurmat en 0 cadeautjes. De rest vond het voldoende een paar woorden op mijn Facebook wall te knallen of een zinnetje op Whatsapp te sturen.

Ik heb het niet gevierd, door omstandigheden liep dat in de soep. Maar ik blijf jarig, toch? Voelt wat klein-kind-achtig om dit zo te schrijven, maar ik ben er klaar mee. Rode lijn door mijn hele zelf: geven, geven, geven. Niks terug krijgen. Toevallig door alle mediums benadrukt die ik onlangs bezocht. Het is de rode lijn in alle relaties in mijn leven, liefdesrelaties, vriendschappen, werk… Ik laat over me heenlopen en mensen maken daar, geef ze eens ongelijk, dankbaar gebruik van. Even had ik de hoop dat een vriendin iets tofs zou doen. “Ik heb een surprise voor je, wat dat is dat hoor je zo”, sms’te ze vlak voor we elkaar in de stad ontmoetten om te gaan stappen vorig weekend. Nou zeg, dacht ik toen ik het las, wat lief van d’r, ik vier het niet, maar ze staat toch nog even stil bij mijn aankomende verjaardag, goh wat zou het zijn? De surprise bleek de belofte van de kennis van de collega die zij zo leuk vind, om haar in een of andere veel te hippe tent te loodsen, want ‘hij kent er iemand’. En dan zou die collega er ook vast en zeker zijn…ooooooh te gek! En de surprise was…ik mocht dan met haar mee, als gast! Iets wat er toch niet van gaat komen en iets wat voornamelijk voor haar leuk is, want kennis van leuke collega. Leuke surprise. Voor haar ja. Ik mag mee als opvulling. Happy birthday to me.

/zanik

Goed, verder sta ik helemaal stil. Ben 1001 dingen van plan maar er komt gewoon niks uit mijn handen op het moment. Werk-wise wel, maar daarbuiten niet.  Ik weet wel dat ik het anders moet gaan doen. Wat precies? Alles. Stoppen met omgaan met mensen die mij leegslurpen en zelf vrolijk verder vliegen, mij uitgeput achterlatend. Al hun leed aanhoren tot in detail en als ik zelf iets heb, zijn ze nergens te bekennen. Is niets nieuws, maar vervelend dat het zich nu ook zo rode lijnerig voortzet in mijn nieuwe sociale contacten. Kennelijk doe ik iets niet goed, laat over me heen lopen en moet me bitcheriger opstellen misschien.

/zanik

Vreemd. Zo type ik laatst dat Raymond zijn Tweets ineens afgeschermd heeft, zo staat zijn Facebook wall ineens open, for the whole world to see. Hij, op Facebook. En Twitter. Hij, die dat zo attention whore-ig vond. Maar goed, hij, die nu dus ineens weer heel dichtbij te volgen valt. Zij, die haar relatiestatus op Facebook al zo’n anderhalf jaar op ‘in een relatie’ had staan en wel met Raymond’s naam erachter. Zij, die dat ineens niet meer heeft staan, weg relatiestatus, niets. En haar hele profiel juist heeft afgesloten. Zou het uit zijn?

Niet fijn. Echt niet fijn. Ik betrap mezelf er op dat ik  nu regelmatig op Raymond’s wall kijk. Er gebeurt weinig, maar toch is er activiteit. En zo klikte ik van de week midden in de nacht door. Ik moet dat niet meer doen. Door naar zijn moeder, met haar foto’s. Van haar kleinkinderen, haar huis, dat nog altijd zo vertrouwd herkenbaar oogt. Dan klik ik door naar zijn zus, zijn nicht, en wtf, zijn vader? De hele fucking familie staat ineens op Facebook.

Ik ben vast niet de enige met dit dilemma. Het is de keerzijde van social media. Ben benieuwd hoe anderen daar mee om gaan. Niet alleen exen, maar mensen in het algemeen die uit je leven gestapt zijn, al dan niet vrijwillig. Je blijft ze volgen en zo blijven ze toch een stukje in je leven. En dat wil ik helemaal niet…

Advertenties

§ 7 Reacties op Facelook

  • Mich schreef:

    Dat is inderdaad de keerzijde van social media. Vroeger kon ik er uren op neuzen maar ik merkte dat ik daardoor alleen maar “doordraaide” erdoor. Nu heb ik de policy om niet meer dingen te checken. Als mensen iets te melden hebben, bellen ze mij maar.

    Het scheelt een hoop gepieker…

  • Claudia schreef:

    He bah, vervelend voor je dat je verjaardag zo teleurstellend is verlopen! Ondanks dat je je verjaardag niet vierde is het toch leuk wanneer mensen gewoon iets van zich laten horen als teken dat ze in ieder geval aan je denken…

    Verder herken ik mezelf wel in je verhaal over social media. Ik kan ook lang doorklikken, maar dat doe ik eigenlijk alleen nog maar bij mensen die ver van me af staan zoals oud-klasgenoten en verre familieleden enzo die toevallig bevriend zijn met bekenden. Gewoon, omdat ik nieuwsgierig ben. Profielen en twitteraccounts van mensen waarvan ik weet dat ze me raken probeer ik niet meer te bezoeken, maar ik moet heel eerlijk toegeven dat ik de verleiding heel soms niet kan weerstaan…

  • Ikke schreef:

    Ik kan me je gevoel zo goed voorstellen. In de maatschappij van tegenwoordig moet je schijnbaar selfish en een bitch zijn want anders wandelen ze gewoon over je heen en daar sta je dan met je goede bedoelingen! Toch denk ik dat het goed is dat er nog wel “goede” mensen zijn zoals jij en (voor mijn gevoel) ik, anders zou deze wereld helemaal naar de kloten gaan!

  • HansDeZwans schreef:

    Dat komt inderdaad hard aan. Gedaan met je helemaal voor andere te geven, nu moet je meer tijd in jezelf steken.

  • justm3 schreef:

    Allemaal best herkenbaar. Door social media is het te gemakkelijk geworden om rond te snuffelen. Soms is dat leuk, maar soms kan dat ook voor ongemakkelijke situaties zorgen..

  • Judith schreef:

    Het is bijna een verslaving, die mensen volgen, waarvan je denkt – ik moet het niet meer doen, ik moet niet meer kijken – en dan vind je jezelf klikkend op het profiel van je ex z’n vader.. (te erg, zo herkenbaar!!) En dan een leegte want er komt nooit eens iets terug. Dat is de keerzijde inderdaad. Je kan wel denken, ik doe het niet meer. Maar je doet het toch. Midden in de nacht, als het voelt alsof er toch niemand meekijkt… Tip: ik zag laatst een app van FB waarbij je je toptienvrienden kon zien. Ik dacht – leuk – wil ik wel es zien (verrassend trouwens..maar daar gaat het niet om). Probleem was: al die tien vrienden kregen daarvan een leuke melding op hun prikbord. ”Jij staat in de top 10 van Judith’s beste vrienden!” Jippie…not. Heel genant…Als je dat tegenkomt: niet op klikken dus!! 🙂

  • […] dag een stukje kouder wordt en eerder donker. Ik hou d’r van. En toch, ondanks dat…een mindere maand. Voelde me vreselijk leeg, onopgemerkt. Onaantrekkelijk ook. Besefte dat alles zo stil staat, ik […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Facelook voor Sanne in the City.

Meta

%d bloggers liken dit: