Liefdesverdriet we zijn de enige niet

26 september 2011 § 1 reactie

Vanavond ontdekt… Liefdesverdriet {ldvd}. Een aanrader voor gebroken harten. Veel herkenning. Moet alles nog echt bekijken en lezen maar deze staat tussen mijn favorieten!

Advertenties

Dromen in high definition

19 september 2011 § 2 reacties

Hoe en waarom precies weet ik niet meer, maar ineens zat hij achter mijn bureau in de woonkamer. Achter mijn computer te klikken en te surfen en te WOW’en. Het voelde meteen weer helemaal vertrouwd, hoewel hij nu dus wel in de vernieuwde ingerichte woonkamer zat, dat plaatje met hem er in is nog wel erg wennen.

En ineens stond ik in de woonkamer van zijn ouders. Ze zaten zwijgend tegen over elkaar en lepelden ieder een bord soep naar binnen. Ik stond voor de tafel en zei hallo. Ze aten door en deden alsof ik lucht was. “Gaan jullie me nu echt negeren?” vroeg ik teleurgesteld terwijl mijn hart bonkte in mijn keel. Zijn vader keek op. “Raymond heeft een prima leven zonder jou en is heel gelukkig met *yaddayaddayadda*” (haar naam verstond ik niet). “Daar ben ik blij om, met mij gaat het ook prima, maar ik mis Raymond en hij mij, we zijn nu vrienden, maatjes!” Toen keek ook zijn moeder op, maar zei niets. Wierp me alleen De Afkeurende Blik toe.

Even later druppelden er allemaal mensen binnen. Mensen die ik niet kon, maar het was familie, dat was duidelijk. Ze vierden vanmiddag een verjaardag van iemand. Had ik weer. Er was een hoop veranderd in de afgelopen anderhalf jaar, de samenstelling in de familie was totaal anders, vreemde mensen en het huis was helemaal opnieuw ingericht. Raymond en zijn ouders waren daarentegen geen haar veranderd.

Raymond was overigens nergens te bekennen. Hij moest nog ergens heen, iets doen, maar liet op zich wachten en mij aan mijn lot over. Ik zat op de bank naast Raymond’s vader. Naast hem zat Raymond’s moeder. De sfeer werd minder vijandig. “Dus het gaat wel goed met je”, herhaalde Raymond’s vader mijn eerdere uitspraak langzaam. “Jazeker. Ik ga nu zelfs uit enzo”. Raymond’s vader bulderde van de lach. “Jij uit? Daar zal Raymond van van zijn bureaustoel vallen!” Ik ging er niet op in. Zwijgend keken we allebei naar een jonge vrouw die tegenover ons wegens plaatsgebrek, het was nu echt druk geworden in de woonkamer, op de grond ging zitten. Het was een slanke vrouw. “Die dikke daar, het is toch niet normaal hoe dik zij is?”, bromde mijn ex-schoonvader naast me en wees naar de slanke vrouw, die meteen opstond en met een ongelukkige blik op haar gezicht verdween.

En toen werd ik wakker. Ergens opgelucht dat ik van deze twee mensen nooit meer hun (in elk geval zo op mij over komende) afkeurende houding hoef te voelen, maar wel met een enorm leeg gevoel. Leeg, omdat ik in mijn droom weer vrienden was met Raymond. Niet op liefdesvlak, maar het vertrouwde. Hij zat er weer. Veilig. Knus. Wij. Al zat hij met zijn hoofd in die verdomde computer (pot verwijt de ketel ik geef toe), maar het was fijn dat hij er was. Ook de katten waren hem niet vergeten en leken het prettig te vinden hem weer te zien.

En dan…poef.

Verbinding verbroken.

Wakker. Het echte hier en nu leven weer. Maandagochtend. Single. Alleen. Met een weekend achter de rug zoals ze tegenwoordig zijn: me op mijn toonbaarst maken, drinken, zuipen, de vleeskeuring door en dronken in slaap vallen in mijn te grote bed. En dan de verrekte  feestdagen die er heel erg in de verte weer aankomen. Lichte paniek want, die ga ik voor het tweede jaar achter elkaar alleen doorbrengen, volgens mijn gevoel.

Bizar hoe scherp en dichtbij en levensecht sommige dromen zijn, ook deze. Van een HD-kwaliteit te noemen zelfs. Of Blueray, in 3D. Bizar irritant ook, dat zodra je wakker wordt na zo’n droom, je je ogen krampachtig weer sluit en terug wil naar waar je was gebleven, voor het wakker worden de scene stopzette. Al was het alleen maar om te zien hoe het afloopt. Maar nee. Het blijft bij een trailer, een preview.

Yegh

13 september 2011 § 4 reacties

Anderhalf jaar nu…wanneer gaan die dips weg? Ik ben momenteel te veel met Raymond bezig. Komt denk ik door het ineens zichtbare gedeelte op zijn Facebook profiel, een algemene bug trouwens, vond het al echt niks voor hem om alles op en bloot te gooien. Ineens is hij weer dichtbij, virtueel dan.

Ik ben het zat, zo zat. Die vleeskeuring ieder weekend. De hangovers erna. Het hopen op. Liefde. Mister Right. Gelukkig worden. Hoe? Ooit? Ik voel me niet gelukkig. Ik voel me onzichtbaar. Niet belangrijk. Alleen. Mensen om me heen die nemen, nemen, nemen. Gisteren weer extra duidelijk geworden.

I hope you’re feeling happy now
I see you feel no pain at all it seems
I wonder what you’re doin’ now
I wonder if you think of me at all
Do you still play the same moves now
Or are those special moods
For someone else
I hope you’re feeling happy now

Alanis Morissette – You Oughta Know

13 september 2011 § Een reactie plaatsen

You seem very well, things look peaceful
I’m not quite as well, I thought you should know
Did you forget about me Mr. Duplicity
I hate to bug you in the middle of dinner
It was a slap in the face how quickly I was replaced
Are you thinking of me when you fuck her?

Gevonden op

11 september 2011 § 1 reactie

Interessant, die website statistieken. Doet me wat minder alleen voelen, zo als single drie en dertiger. Die gisteravond al rond half 1 huiswaarts keerde evenals gezelschap, wegens waardeloze sfeer en eveneeens slechts een handjevol mensen in de kroeg. Maar, fijn dat ik zeker niet alleen sta en mezelf ook dingen afvraag zoals of ze nog bestaan, die leuke jongens.

Mijn weblog is tot nu toe gevonden op de meest opmerkelijke woorden… Hierbij een paar.

rammelende eierstokken geen leuke jongens meer
Het glas is half vol! Mochten ze echt niet meer bestaan, die potentiële leuke pappa’s, dan kunnen we altijd nog een bom moeder worden of adoptie overwegen.

grietjes met tietjes
Zou hij ze al gevonden hebben? | link

anyway grietje taxi
Eh…juist.

huilen tijdens 3e date
Dan komt er vast geen 4e.

aftespreken wat drinken
Altijd gezellig. Tenzij je aften bedoelde, die lijken me alles behalve gezellig om mee te spreken en wat te drinken.

je bent een leuke meid
Been there, t-shirt. |  link

vond het leuk je gezien en gesproken te hebben
Daar begint het allemaal mee he, pas op. |  link

mijn lief laat mij stikken
Dan is je lief niet zo lief!

ben ik nou alleen een scharrel of meer?
Vraag het hem (of haar) op de man (of de vrouw) af.

vrijgezel zat zijn
High five!

Facelook

3 september 2011 § 7 reacties

Ik zit totaal niet lekker in mijn vel en ben me daar heel bewust van. Torn between two worlds, ik sta op een kruispunt, het dertigers dilemma, is dit het nou,…alle cliches klinken me bekend in de oren momenteel. Dat, en sommige mensen kortgezegd alle mensen op een handvol familieleden na in mijn omgeving vallen me zo enorm tegen. Afgelopen week was ik jarig. Bij deze heb ik resoluut besloten dat ik stop met mensen die ook jarig zijn, kaartjes te sturen en mijn best te doen om altijd met een leuk en met aandacht aan besteed cadeautje aan te komen. Ik kreeg namelijk het trieste dieptepunt van welgeteld 1 kaartje op mijn deurmat en 0 cadeautjes. De rest vond het voldoende een paar woorden op mijn Facebook wall te knallen of een zinnetje op Whatsapp te sturen.

Ik heb het niet gevierd, door omstandigheden liep dat in de soep. Maar ik blijf jarig, toch? Voelt wat klein-kind-achtig om dit zo te schrijven, maar ik ben er klaar mee. Rode lijn door mijn hele zelf: geven, geven, geven. Niks terug krijgen. Toevallig door alle mediums benadrukt die ik onlangs bezocht. Het is de rode lijn in alle relaties in mijn leven, liefdesrelaties, vriendschappen, werk… Ik laat over me heenlopen en mensen maken daar, geef ze eens ongelijk, dankbaar gebruik van. Even had ik de hoop dat een vriendin iets tofs zou doen. “Ik heb een surprise voor je, wat dat is dat hoor je zo”, sms’te ze vlak voor we elkaar in de stad ontmoetten om te gaan stappen vorig weekend. Nou zeg, dacht ik toen ik het las, wat lief van d’r, ik vier het niet, maar ze staat toch nog even stil bij mijn aankomende verjaardag, goh wat zou het zijn? De surprise bleek de belofte van de kennis van de collega die zij zo leuk vind, om haar in een of andere veel te hippe tent te loodsen, want ‘hij kent er iemand’. En dan zou die collega er ook vast en zeker zijn…ooooooh te gek! En de surprise was…ik mocht dan met haar mee, als gast! Iets wat er toch niet van gaat komen en iets wat voornamelijk voor haar leuk is, want kennis van leuke collega. Leuke surprise. Voor haar ja. Ik mag mee als opvulling. Happy birthday to me.

/zanik

Goed, verder sta ik helemaal stil. Ben 1001 dingen van plan maar er komt gewoon niks uit mijn handen op het moment. Werk-wise wel, maar daarbuiten niet.  Ik weet wel dat ik het anders moet gaan doen. Wat precies? Alles. Stoppen met omgaan met mensen die mij leegslurpen en zelf vrolijk verder vliegen, mij uitgeput achterlatend. Al hun leed aanhoren tot in detail en als ik zelf iets heb, zijn ze nergens te bekennen. Is niets nieuws, maar vervelend dat het zich nu ook zo rode lijnerig voortzet in mijn nieuwe sociale contacten. Kennelijk doe ik iets niet goed, laat over me heen lopen en moet me bitcheriger opstellen misschien.

/zanik

Vreemd. Zo type ik laatst dat Raymond zijn Tweets ineens afgeschermd heeft, zo staat zijn Facebook wall ineens open, for the whole world to see. Hij, op Facebook. En Twitter. Hij, die dat zo attention whore-ig vond. Maar goed, hij, die nu dus ineens weer heel dichtbij te volgen valt. Zij, die haar relatiestatus op Facebook al zo’n anderhalf jaar op ‘in een relatie’ had staan en wel met Raymond’s naam erachter. Zij, die dat ineens niet meer heeft staan, weg relatiestatus, niets. En haar hele profiel juist heeft afgesloten. Zou het uit zijn?

Niet fijn. Echt niet fijn. Ik betrap mezelf er op dat ik  nu regelmatig op Raymond’s wall kijk. Er gebeurt weinig, maar toch is er activiteit. En zo klikte ik van de week midden in de nacht door. Ik moet dat niet meer doen. Door naar zijn moeder, met haar foto’s. Van haar kleinkinderen, haar huis, dat nog altijd zo vertrouwd herkenbaar oogt. Dan klik ik door naar zijn zus, zijn nicht, en wtf, zijn vader? De hele fucking familie staat ineens op Facebook.

Ik ben vast niet de enige met dit dilemma. Het is de keerzijde van social media. Ben benieuwd hoe anderen daar mee om gaan. Niet alleen exen, maar mensen in het algemeen die uit je leven gestapt zijn, al dan niet vrijwillig. Je blijft ze volgen en zo blijven ze toch een stukje in je leven. En dat wil ik helemaal niet…

Waar ben ik?

Je ziet het archief van september, 2011 om Sanne in the City.