Grijze muizen en vage dromen

15 juli 2011 § Een reactie plaatsen

De afspraak met Leon ging weer niet door, het is weer verplaatst. Althans nog niet verplaatst, hij zou me nog laten weten wanneer hij zou kunnen. Al dagen niets meer gehoord, krijg een voorgevoel dat dat etentje er nooit meer zal komen. Prima, heb er ook geen zin meer in, komt goed uit zo. Ik vermoed dat hij hetzelfde ervaart, hij gaat uiteindelijk ook een beetje door dezelfde molen als ik het afgelopen jaar, komt ook uit een lange relatie. Denkt op het ene moment, leuk! Sanne komt eten! En op het andere waarschijnlijk kut! Sanne komt eten!

Ineens trekt het me weer om te weten hoe het met Raymond is. No way dat ik hem weer terug zou willen of naar hem verlang, maar ik vraag me weer regelmatig af hoe het nu met hem zou zijn. Vannacht droomde ik over hem, zoals wel vaker. Ik herinner me dat ik hem omhelsde, op een manier waarop ik dat de laatste jaren van onze relatie nooit deed: gemeend en warm. Mijn omhelzingen (en alle aanrakingen for that matter) waren als die van een strijkplank, passief en koud. Dat weet ik. Dat zei hij ook zelfs, altijd. Dat kwam in die droom ook enorm naar voren. Hij maakte zich los, keek me indringend aan en zei: “En dit is nou alles wat ik wou, Sanne. Dit.” Heel bizar, zo echt ook allemaal, werd er mee wakker. Zette me aan het denken. Heeft de hele dag door mijn hoofd gespookt.

Al een aantal keer keek ik op zijn Twitter account, waar totaal niets meer gebeurt, op zijn Hyves evenmin. Op Facebook reageert hij met enige regelmaat op haar, iets wat hij bij mij steevast weigerde te doen, social media was voor losers, vond hij. Een week of twee geleden, midden in de nacht, besloot ik dat ik het wel aankon. En het viel mee. Ik heb Haar Facebook pagina uitgebreid bekeken. Wat me het eerste opviel, was dat ze helemaal niet zo’n lekker wijf is zoals ik vorig jaar met betraande ogen en briesend van woede (tijdens De Ontdekking) meende vast te stellen. Oke, op die bewuste foto misschien, met die koddige kerstmuts waar blonde lokken onderuit piepten en haar rode jurkje met decollete (hoewel niet gevuld) met inkijk tot haar navel.

Nee. Deze foto’s waren die van een vrouw, meisje eigenlijk, die je op straat zo voorbij zou lopen. Een grijze muis. Mager, saaie kleding, haar in een staart, een bril. Niet aangesproken voelen a.u.b., vrouwen met dit profiel, het is alleen dat zij er echt uit ziet als een grijze muis. Thank God. Geen blonde stoot, met een zandloper figuur waar velen jaloers op zouden zijn. Nee. Rechtoe, rechtaan. Met foto’s van computer onderdelen, die ze beweert eigenhandig in elkaar te zetten. Waarop Raymond trots reageert. Zo te horen heeft hij Haar echt gevonden. Ik kwam nooit verder dan de juiste stekkers in de color-corresponding ingang achterop mijn pc aan te sluiten! Ieder zijn ding. Bless them. Echt. Want hoewel het nog steeds pijnlijk is om te zien en af en toe een steek gaf, als ik mijn ex-schoonmoeder bezorgde berichtjes zag plaatsen op haar prikbord of inside jokerige reacties…Het is echt goed zo.

Alleen wil ik nu ook. Zo ontzettend graag. The One. Ik ben er zo aan toe. Dagdroom over Hem, hoe hij er uit zou zien, hoe hij zou zijn… En hoe hij me met pretoogjes met zijn auto voor de deur toeterend op zou pikken, voor een weekendje weg. Als verrassing. Zomaar. Zoals hij me zo vaak van mijn feet zou sweepen. Zucht. Waar blijf je nou?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Grijze muizen en vage dromen voor Sanne in the City.

Meta

%d bloggers liken dit: