A’Dam & E.V.A.

28 juli 2011 § Een reactie plaatsen

Dit is een kick-ass serie, raar dat het nog zo’n onbekende is. Zit zo knap in elkaar. De serie draait om Adam en Eva, de hoofdpersonen en een aantal andere vaste figuren die steeds terugkomen. In iedere aflevering wordt meegekeken met andere personages, de ene keer een vuilnisman die op een keerpunt in zijn leven staat, de andere keer wordt meegekeken met een Tokkie gezin die op vakantie gaat maar iemand bewust thuis achter laat. Steeds kruisen deze  mensen elkaars wegen, het speelt zich allemaal af in Amsterdam, en leer je iedereen steeds beter kennen.

Heb achter elkaar de hele DVD gekeken en kijk nu al uit naar het vervolg!

Advertenties

Yes I’m single

27 juli 2011 § Een reactie plaatsen

Pissigheid, voor zover ik die kan zijn want, zijn leven, we hadden geen relatie dus geen verantwoording nodig, etcetera,  is gezakt. Hij doet maar.

Mooie spreuk gevonden, nu nog eens de mijne maken als in lijfspreuk!

Ghe. 🙂

Mijn vriend Leon

26 juli 2011 § 1 reactie

Zo beschreef zij, die knappe kennis van vroeger, mijn jeugdliefde op haar Facebool wall, zo zag ik zojuist. Mijn jeugdliefde met wie ik begin dit jaar nog een heel gezellige date met bijbehorende, nog gezelligerer, nacht had. Die me daarna vertelde dat ik een vrouw was, waar hij verliefd op zou kunnen worden maar niet nu, hij had teveel shit in zijn leven.

Kennelijk is zij een goede schoonmaakster.

Eikel. Vandaar dat ik niks meer hoor over onze eet-date. En het viel me al op, iedere virtuele scheet die ik liet op Facebook  ‘like-te’ hij, en nu al een week of twee niet meer.

Ik hoop dat ze heel gelukkig worden samen.

En dat zij een SOA heeft. (edit: dit schreef ik in the heat of the moment. Tuurlijk wens ik niemand een SOA toe.)

Ik heb nu ingesteld dat ik de updates van Leon niet meer zie voorbij komen. Het liefst zou ik hem willen verwijderen, maar daarmee laat ik mezelf zo kennen, word ik gezien als psycho bitch. Ach ja. Zure appel, same old, same old. Ik geef mezelf letterlijk helemaal en daar ga ik eens mee ophouden.

Ik laat het je morgen weten

24 juli 2011 § Een reactie plaatsen

Schreef Leon inmiddels bijna twee weken geleden per sms. Tot op heden niets gehoord. Hem wel om de haverklap op Facebook online zien staan en allerlei updates voorbij zien komen op zijn pagina. Maar mij een nieuwe datum voorstellen voor ons etentje, ho maar. Het is prima zo. Hoewel wel frustrerend, waarom nodigt hij me dan uit in the first place als hij er kennelijk toch niet op zit te wachten? Ik zag dat hij vorige week vriendjes is geworden met een oude kennis van mij. Een knappe meid toen, vele jaren geleden. En aan de de kleine thumbnail van haar profielfoto op haar besloten Facebook pagina te zien is ze dat nog steeds. Zou hij nu voor haar gaan koken en, ik quote, ‘bijzondere wijnen’ inschenken? Ach hij doet maar.

Afgelopen vrijdagavond was best leuk. Eerst wat gegeten, gedronken en bijgekletst met mijn vaste stapvriendin C. in een grand café waar wat later op de avond nog enkele dames bij ons aansloten. Gezamelijk naar onze stamkroeg gegaan. Zwijmelend staan staren naar De Zanger van die avond, die seriously taken is, maar me desondanks een poos geleden heeft verteld hoe mooi hij me vond en me de week daarna ineens opbelde, op mijn huisnummer. Hij had naar me ge-Googled en zo mijn telefoonnummer gevonden. Hem daarna links laten liggen, ik ben geen home wrecker, maar vrijdagavond dus wel op afstand glazig en rozig van de wijn staan meelallen op alle liedjes. Hij heeft het wel door, mijn afstandelijkheid, en hij maakte geen praatje of overdreven oogcontact zoals de laatste keren maar pakte alleen toen hij langsliep mijn beide armen vast en zei ‘hai!’ en liep toen door. Getsie hij is zo leuk… All the good ones are taken,… or gay. But hey, a girl can dream. Goed, leuke avond verder, girls just wanna have fun-leuk. Geen mooie mannen gespot maar ’t kennie altijd feest zijn.

Gisteravond thuis gebleven, me om eerlijk te zijn best verveeld en nu blij dat het weekend erop zit.

Speeddate

24 juli 2011 § 1 reactie

Ghehe. Deed me denken aan de speeddate die ik had, vorig jaar. Yikes.

Zwaar verliefd!

22 juli 2011 § 4 reacties

Nee, niet ik. Zo snel gaat dat niet. Zwaar verliefd! is de titel van een boek dat je nu gratis krijgt bij Veronica Magazine. Net gespot en gelijk meegenomen bij het boodschappen doen. De cover zag er veelbelovend uit en na even snel het boek te hebben doorgebladerd lijkt me dat nog steeds zo, een echte feel good chicklit. Dus voor maar € 1,98 krijg je het blad en dit boek, geschreven door Chantal van Gastel samen! Een koopje toch? Ik heb overigens geen aandelen en werk niet bij Veronica, dit is slechts een goedbedoelde tip. 🙂 Zo ziet ‘ie er uit:

Oh the shame deel 2

21 juli 2011 § Een reactie plaatsen

Werd vervolgd dus. Waar was ik gebleven…

Zaterdagochtend, misselijk en met een enorme hoofdpijn, dacht ik er nog zo over en Whatsappte het verhaal naar C. en zei af voor die avond. Dat is dus echt al maanden geleden, ik op zaterdagavond thuis. Slik.

Daar. Nu de rest.

Ik ben er inmiddels achter dat ik druk voel in de weekenden. Er op uit moeten. Lol hebben. Doorzakken. Leven. Genieten. Yadda yadda, yadda. Doordeweeks heb ik nergens last van. Ik werk vanuit huis, heb geen collega’s en leid dus een behoorlijk eenzaam bestaan. Bevalt me helemaal prima doordeweeks. Totaal geen (weliswaar ingebeelde) sociale druk. Mijn brein weet, weekend of niet, trek je niks aan van die onzin. Als jij het beu bent je elke week weer laveloos te drinken en je zo goed te voelen al lonkend naar mannenvolk, dan kap je daar (tijdelijk of voor altijd) mee!

Het betweterige stemmetje in mijn brein (ik picture hem of haar, ik denk een haar, met een rode duiveltjesdiadeem, want zo sympathiek is hij of zij niet) gilde “god allemachtig Sanne. Wat ben jij een onbeschrijfelijk saaie muts. Geen wonder dat je single bent, want daar zit je dan weer lekker saai en alleen te wezen op de zaterdagavond!” Ik zag voor me hoe het stemmetje zijn of haar duim en wijsvinger in de vorm van een L hield voor het voorhoofd, “LOSER!” riep en poef, weer verdween.

Ik deed die middag boodschappen voor een klein weeshuis en dan niet de dagelijkse, maar de feestelijke feestdagen boodschappen, allemaal dingen die ik normaal nooit koop, want slecht. Achttien triljoen calorieën in een zak Bolognese chips? I could not care less. Ik heb een kutnacht gehad en die zak gaat leeg. Engelse drop? The whole bag yes, sue me. (Verdediging uit voorzorg, want het stemmetje kan namelijk ook nogal belerend doen over calorierijke zaken, al menig discussie gehad hierover. Hmmm…zal ik het stemmetje voortaan Sonja B. noemen?)

Ik zette een film op. Maakte in indrukwekkend tempo de 300 gram Bolognese goodness soldaat. Zette de film af na een half uur. Zette een serie aan. Nam een hand (of zes) Engelse drop. Zette de serie af na één aflevering glazig ernaar gekeken te hebben, met mijn gedachten miles away. Rusteloos, kriebels. Emoties, het zat zijn, zo verlangen naar een echt leuk leven, met leuke mensen er in. Ook wat gefrustreerd als ik de gebeurtenissen weer liet afspelen van die nacht ervoor. Ik had anders moeten reageren. Me niet zo moeten laten kennen. Sterk zijn. Ik ben mezelf zo veel en hard tegengekomen het afgelopen jaar, nu ik op mezelf teruggeworpen ben. Bepaalde issues uit het verleden en nog altijd heden onder ogen moeten zien. Er wat mee doen. Mijn onzekerheid aanpakken, die me op zoveel manieren in de weg staat wat betreft zoveel dingen. En dergelijke. Zie je, ik weet het wel. Maar er nu dus iets mee doen. Bwegh.

Goed, terug naar zaterdagnacht, woonkamer. Ijsberen. Peinzen. Toch weer even kijken op zijn Twitter. Profielfoto vergoten. Raymond. Op mijn scherm. Ernaar staren. Traanvocht achter de ogen voelen prikken en dus maar wegklikken. Daar zat ik dan, achter mijn computer in mijn badjas, happy single te wezen op de zaterdagavond. De Druk Om Er Op Uit te Gaan zwaar liggend op de schouders. Voelde me net Bridget Jones. Dat antwoordapparaat, voorafgaand aan die (hilarische) All By Myself scene. Dat antwoordapparaat dat monotoon meedeelt:

“You have no new messages. Not one. Not even from your mother.” 

Helaas, op YouTube is dit fragment alleen in het, ik vermoed, Spaans te vinden…

Zaterdagavond drapeerde ik dus een deken van zelfmedelijden om me heen, vergezeld van comfort food. Vrijdag en zaterdag liggen nu achter me. Heck, de nieuwe staan alweer voor de deur. Hoewel ik zwoor nooit meer te gaan weet ik bijna wel zeker dat ik er vrijdagavond weer zit. Wat me wel duidelijk is geworden inmiddels, is dat ik mijn leven anders wil. Geen leegtes opvullen met alcohol. Of met het aantrekken van foute mannen. Leren omgaan met weekenden in mijn uppie, als er eens niemand eens kan mee uitgaan. Toevallig staat er volgende week zo’n weekend voor de deur. Meteen een mooie test. Een heel weekend alleen. Scary shit.

Waar ben ik?

Je ziet het archief van juli, 2011 om Sanne in the City.