Date nummer zes met Mister Yummy

19 maart 2011 § 1 reactie

Crash, boom, bang. Ik ben op dit moment in een hele rare bui, van schaterlachen tot in huilen uitbarsten. Komt ook door de twee flessen wijn die Mister Yummy en ik vanavond samen leegdronken. Wine does that sometimes. Vanavond dus, onze alweer zesde, en wist ik veel, tegelijkertijd ook meteen laatste date.

Recap.

Een hele leuke avond. Deze keer keken we films, op de bank, bij hem thuis. Wijn, gezellig. Zoete witte, had hij speciaal voor mij gekocht, lief. Mijn hoofd op zijn schouder, mijn hoofd op zijn borst, hand in hand, klef. Heerlijk. Precies wat ik wou en alles kwam van hem uit. Oh, ik was zo mooi. En oh, het was zo fijn elkaar weer te zien.

Ik dacht echt…bingo!

Goed, een aantal films later…we took our business elsewhere, if you know what I mean en dat was erg prettig. Daarna nog even gezellig kletsen. Ook fijn. Tot ik het onderwerp toch op wat serieuzerer zaken bracht. Erm goh je zei laatst, leven laten leven, dat je het niet erg vond als ik een man tegen kwam en die mee naar huis kwam, joh nou ja daar wou ik het toch even over hebben…Meneer sloeg om als een blad van de boom. Dat we dan net zo goed konden stoppen, want meneer had dat gezeik al genoeg in zijn vorige relatie en meneer was niet voor niets vrijgezel. Pardon? Ja, deelde hij me mee, als ik een leuke dame tegenkom, dan kan het best zo zijn dat ik die mee naar huis neem ja.

Het was alsof hij me sloeg in mijn gezicht. Niet eenmaal, tweemaal, driemaal…hij bleef slaan. In het donker raapte ik mijn kleren bij elkaar. Wat ik aan het doen was. Ja, wat denk je, dat ik nog hier wil blijven nu? Geen antwoord, meneer verliet verontwaardigd de slaapkamer. Trillend van woede maar vooral van de shock, zojuist lagen we nog zo knus samen, probeerde ik zijn spijkerbroek te onderscheiden van de mijne in het zwakke kaarslicht. Want ja, zo’n sfeer was het even daarvoor nog. Letterlijke goddamn candlelight.

Hij kwam terug en kroop zwijgend het bed weer in, terwijl ik tevergeefs naar mijn andere oorbel zocht. Ik heb hem niet meer kunnen vinden overigens, moet ergens in de vloerbedekking van Mister Lover Lover ergens liggen nu. Gelukkig geen donder waard, van de Primark, hoe ironisch, hangertjes met bungelende hartjes er aan. Ik Whatsappte een vriendin, waarvan ik wist dat ze aan het stappen was. Dat ik me geen raad wist en hulp nodig had, ik was bij hem, maar wist niet hoe ik weg kon komen, de metro’s reden niet meer. “Loop naar de metro en wacht daar, ik kom er aan”, Whatsappte ze terug, waarvoor ik, note to self, een Fleurop achtig iets moet regelen of dergelijks, bless her.

Ik stond op, pakte mijn spullen bij elkaar voor zover dat het ging in het donker en opende de slaapkamer deur. “Waar ga je heen?” klonk het vanuit bed. “Wat denk je?” antwoordde ik bits. “Ik loop met je mee, laat je uit”, zei hij en liep me achterna. “What the fuck”, snauwde ik, “daarmee bevestig je het alleen maar lul!” We kwamen aan bij de voordeur, ik negeerde hem compleet, pakte mijn pumps van de grond, mijn jas en sjaal van de kapstok en liep op blote voeten de gallerij op. Ik hoorde hem nog iets mompelen. “Krijg de graftiefus kolere takkezooi, eikel” zei ik en smeet de deur dicht. Bij de lift keek ik voor ik ik het knopje indrukte nog hoopvol om, om te kijken of hij me achterna gekomen was maar nee. Pas beneden trok ik mijn pumps en jas aan, ontredderd, hardop vloekend, tierend, snikkend.

Inmiddels ben ik gekalmeerd, mede door een telefoongesprek direct erna met mijn zus en daarna tijdens de rit naar huis van mijn vriendin. Ik ben er echt kapot van, hoewel ik er rekening mee hield. Dacht dat het mijn onzekerheid was, mijn paranoia. Niet dus. Ze zijn echt allemaal hetzelfde. Ik heb hem nog gesmst. Dat ik hem per direct verwijderen zou van Hyves en Facecook. Inmiddels gedaan ook. Totaal geen reactie. Eikel!

Nu gedouched net en helemaal gesloopt. Morgenavond de stad in mezelf klemzuipen, elke man die maar een beetje leuk lijkt mee flirten en zo hopelijk Mister Yummy zo snel mogelijk vergeten. Bah. Enkele uren geleden was ik nog zo mooi, zo dit, zo dat. Waardeloze woorden, letterlijk.

Mister Yummy

7 maart 2011 § 1 reactie

Het kan dus raar lopen allemaal. Stond de vorige post nog in het teken van mijn ex-van-17-jaar-geleden-Leon, nu heb ik alweer drie geweldige dates achter de rug met…laat ik hem Mister Yummy noemen. De way out of my league verschijning die ineens voor me stond toen ik, behoorlijk ladderzat, op drankjes stond te wachten aan de bar tijdens het uitgaan. Lang, jong, knap en heeft een lach waar je knikkende knieën van krijgt…Nog steeds kan ik er amper bij dat hij mij mooi vindt. Die avond hebben we even gepraat en een kus uitgewisseld (wow…echt, wow) en de dagen erna berichtjes heen en weer gestuurd. Een week later op zondagavond volgde onze eerste date. We gingen naar de bioscoop. Ik vond het best eng om hem weer te zien, zou ik niet enorm tegenvallen zo in het normale daglicht? Die ene keer dat hij me zag was in een donkere pub en we hadden beiden behoorlijk veel gedronken. Hoewel, we waren inmiddels vriendjes op Hyves en Facebook geworden en hij had dus mijn foto’s gezien, dus kennelijk viel ik mee, genoeg om me mee uit te vragen. Het weerzien was hartstikke leuk. Wat een mooie man…Tijdens de film voelde ik zijn hand op mijn knie en het was duidelijk dat we elkaar leuk vonden. Weer een kus, en wat voor één. Na de film zijn we nog een kroeg ingedoken tot sluitingstijd en daarna wandelden we arm in arm naar de metro, waarna we ieder ons eigen weg gingen.

De tweede date bestond eveneens uit naar de film gaan en daarna de stad in. Het werd erg laat en erg gezellig. Al snel werd wel duidelijk dat hij geen sms’er is, noch een emailer. Ik hoor weinig tot niets van hem buiten onze dates, tenzij ik contact zoek. Dat vind ik jammer, merk dat ik echt die bevestiging nodig heb. Zaterdag was onze derde date. Ik keek er al de hele week naar uit…Hij kwam bij me langs, ik zou voor de drankjes zorgen, hij voor een leuke dvd. Wederom een supergezellige avond. Kaarsjes en open haard aan, film aan, die we amper hebben gezien…we hebben de hele avond gekletst. Hij is gebleven en het was zo fijn om weer naast iemand wakker te worden. Pas dan merk ik hoeveel ik dat nu mis. Pas halverwege de middag ging hij naar huis en sindsdien heb ik niets van hem gehoord.

Daar baal ik van, zet me aan het twijfelen. Ben ik alleen een scharrel voor hem of kan dit meer worden? Ik probeer me niet te veel aan hem te hechten omdat het intuïtieve stemmetje diep in me zegt, dat hij zich, net als Leon, nog lang niet wil binden. Dat hij me leuk en aardig vindt, maar meer ook niet. Anders zou hij me nu toch allang hebben gesms’t? Ik vertik het om hem iets te sturen, ik wil dat het van hem afkomt. Aan de andere kant, we hebben pas drie dates gehad, ik wil te veel, te snel. Gelukkig heb ik redelijk veel afleiding deze week, aardig wat werk en klusjes en vanaf woensdag tot zaterdag ben ik elke avond weg. Loslaten…en zien of hij weer terugkomt.

Things ain’t cooking in his kitchen

7 maart 2011 § Een reactie plaatsen

Een week na mijn vorige stukje zat ik dus op woensdagavond aan de keukentafel van Leon. Ik had de dagen ervoor ‘nietsverwachten-nietsverwachten-nietsverwachtennnnnnnnnnn’ tot mijn mantra gemaakt maar ging er desondanks toch vol hoop naar toe. Uitgestippeld hoe ik moest reizen en gekeken op Google Maps waar en hoe hij woont. Aan de andere kant van de stad, maar in een deel waar ik totaal niet bekend ben. De regen kwam die avond met bakken uit de lucht. Met een zware tas vol wijn, want daar zou ik voor zorgen en ik kan slecht kiezen en gekleed in een ‘casual maar toch verleidelijke’ outfit haalde ik nog net op tijd de bus. Na een korte wandeling kwam ik aan bij zijn huis. Mijn hart begon wat sneller te kloppen en mijn mond werd droog. Ik kon nog teruggaan. Verstandig zijn en afbellen. Niet dat ik dat kon maken zo last minute, maar het schoot wel door mijn hoofd. Na een diepe zucht liep ik het tuinpaadje af richting het raam. De bel was kapot, had hij me laten weten, en ik moest kloppen. Ik tuurde door het raam en zag hem in de keuken staan, tegen de muur, verzonken in een boek.  Klop klop klop. Ik stak mijn hand op en liep naar de voordeur. Toen ging de deur open en stonden we oog in oog met elkaar. Kom binnen! Ja regen! Vies weer! Holland he! Wat woon je leuk! Wijn? Zijn je ouders al verhuisd? Zeg weet je wie ik van de week tegenkwam?

Zo ging het zeker twee uur door. Koetjes, kalfjes. Geen woord over mijn gebroken hart. Ik zat de hele tijd aan de keukentafel terwijl hij in potten en pannen roerde en mijn wijn in rap tempo bijschonk. Want dat nipte ik ook in rap tempo weg. Het eten was heerlijk. Het was gezellig, we kunnen het goed vinden. Hoewel er toch een spanning hing. Onuitgesprokenheid-spanning. Het was dan ook zeker niet zo ontspannen als de vorige keer, in het restaurant en al helemaal niet zo relaxed als in de kroeg erna. Het was veel afstandelijker en beladen tussen ons, deze tweede ontmoeting. Er viel zelfs af en toe een stilte, waarbij ik zijn katten als dankbare afleidingsobjecten en stilte-opvullers gebruikte.

“Zeg”, zei ik toen we aan de koffie en likeur zaten. Ik was inmiddels in een fijne roes van aangeschotenheid beland door de glazen wijn bij het eten. “Hoe laat gaat de laatste bus eigenlijk, weet je dat?” Ik had ergens de stille hoop dat hij dan nu iets als “joh, neem lekker een taxi” zou roepen of iets in de trant van “blijf gezellig” zou voorstellen. Ik wist immers dat hij de dag erna vrij was. Maar nee. “Ah!” zei hij en pakte zijn mobiel. “Dat had ik al voor je opgezocht, even kijken…” Een steen in mijn maag. Dat had meneer al voor me opgezocht. Ik zit hier nu dus echt als een vriendin, niets meer, niets minder. Dat ik vooral niet moet denken dat ik de slaapkamer die ik net te zien kreeg tijdens de tour van zijn huis, binnen enkele uren nog een keer zal zien. Met een pokerface hoorde ik de laatste vertrektijd van de bus aan en knikte,  keek op mijn horloge en zei “ah mooi, dan hou ik het even in de gaten”. Het liefst was ik toen meteen weggegaan.

Even later sneed hij spreekwoordelijk toch mijn gebroken hart aan, na een korte stilte en een veelbetekenende blik. “Hey eh, toch nog even over laatst he…” begon hij. Ik deed een letterlijke poging om zijn intro naar Het Gesprek weg te wuiven, omdat ik de uitkomst al behoorlijk door begon te krijgen sinds na bustijden ge-research. Deze situatie was al genant genoeg, dit mocht van mij onuitgesproken de geschiedenis in gaan. “Nee joh, laat gaan, het is gebeurd, klaar…” zei ik. “Nee, ik vind het gewoon zo lullig hoe het ging”. Nogmaals kreeg ik te horen hoe aardig en leuk ik ben en hoe gezellig hij het vindt om me te zien, maar dat hij geen relatie wil, met niemand niet. Yadda yadda yadda. “Zie dit als een sorry dineetje”, denderde hij nog een klap in mijn gezicht er achter aan. Met een lieve, vast goedbedoelde, glimlach. “Okay joh, niks aan de hand, ik begrijp het echt, hoor” zei ik stoer. Wat ik eigenlijk wilde zeggen was:

“Verdomme Leon. Ik had je nog zo gevraagd alleen contact op te nemen als je het wilde en niet uit medelijden. Dit komt namelijk erg medelijderig over. Denk je nou echt dat ik zit te wachten op een pity dinner? Denk je dat mijn gevoelens voor jou, die na 17 jaar weer aangewakkerd zijn, in nog geen 2 weken tijd verdwenen zijn? Eikel!”

In plaats daarvan koos ik dus voor een wegwuivende zand-erover-hand, optrekkende kan-gebeuren-schouders en een zo-gaat-het-nu-eenmaal-in-het-leven-blik. Terwijl ik hem dus het liefst even flink de waarheid had verteld, mijn jas had gepakt en was weggestormd. Is ‘ie nou helemaal. De rest van de avond heb ik uitgezeten. Als vrienden. Een paar minuten voor de laatste bus ging opgestaan en afscheid genomen met drie zoenen op de wang. “Ik vond het gezellig dat je er was, tot gauw he en…” De rest hoorde ik niet eens meer, ik onderbrak hem door ineens heel erg bezig te zijn met mijn paraplu uit te klappen, mijn jas dicht te ritsen en alvast de voordeur open te doen, zwaaide vervolgens half en liep snel weg. Het regende nog steeds. Mijn ogen begonnen nu ook te regenen. “Hufter, eikel, loser, hufter, eikel, loser”, mantra’de ik terwijl ik naar de bushalte stampte. Snikkend sms’te ik een vriendin en mijn zus met de stand van zaken. Mede-verontwaardigde sms’jes kwamen direct retour en daarna bij beiden telefonisch mijn hart uitgestort.

Toen ik thuis kwam heb ik hem een berichtje via Whatsapp gestuurd, dat ik het gezellig vond en dat het eten heerlijk was. Maar dat ik nog steeds hetzelfde voel, dat moeilijk is en ons contact daarom hierbij wil laten voorlopig. Hij heeft het gelezen, dat je namelijk zien bij dat sms programmaatje, hij was direct nadat ik het berichtje verstuurde online. Maar tot op de dag van vandaag geen antwoord.

Things ain’t cooking in my kitchen, strange affliction wash over me
Crowded House – Always take the weather with you

Waar ben ik?

Je ziet het archief van maart, 2011 om Sanne in the City.