Man I feel like a woman

15 februari 2011 § Een reactie plaatsen

Het gaat weer een stuk beter dan toen ik het vorige stukje schreef. Daar heb ik wel vaker last van gehad het afgelopen jaar, ups and downs. Sanne lacht, Sanne huilt. Het weekend was erg fijn. Of weekend…woensdag, vrijdag en zaterdag heerlijk uitgeweest en veel lol gehad met vriendinnen. En een man leren kennen waarvan ik toen ik hem zag, dacht…way out of my league. Echt, way. Toch kwam hij op me af toen ik even alleen stond in de kroeg. Wow. Ik ga er vast niet oud mee worden, maar hij is echt knap. We hebben gezoend en dat was erg fijn. Daarna had ik niet verwacht nog wat te horen, maar tot nu toe elke dag contact…

Dat helpt bij het relativeren van het feit dat ik waarschijnlijk ook niet oud ga worden met Leon, hoe graag ik dat ook zou willen. Onze tweede afspraak is inmiddels gemaakt, volgende week ga ik mijn hartenbreker weer zien. Hij gaat voor me koken bij hem thuis. De situatie voorgelegd aan meerdere mensen, ook van het andere geslacht en eigenlijk wordt door iedereen me hetzelfde aangeraden: verwacht niets. Dus daar ga ik enorm mijn best op doen. Lastig, want verwachten is een werkwoord dat je niet echt zelf in de hand hebt. Net zoals vrolijk zijn, of neerslachtig.

Het blijft bizar. Volgende week zie ik mijn eerste liefde weer. Een week later is het precies een jaar geleden dat Raymond de deur achter zich trok. Hoe raar kan het leven lopen?

Advertenties

City of Angels

3 februari 2011 § 1 reactie

Bij het beluisteren van het liedje van de vorige post komt er echt van alles boven. Toch de behoefte daar nog even over te schrijven. Beangstigend snel gaat het als ik er zo op terug kijk, het afgelopen jaar. Het is nu zo anders aan de ene kant, aan de andere kant voelt het soms alsof ik nog geen stap verder ben. Als ik de eerste tonen van dat liedje hoor zie ik mezelf weer zitten achter mijn bureau, dat inmiddels allang uit huis is, aan de andere kant van de kamer. Ik sluit mijn ogen en voel me dan even weer precies zoals toen. Die eerste dagen, die roes. Zo eng. Daar kan geen horrorfilm tegenop. De ontreddering, het ongeloof. Het grote gat wat mijn toekomst ineens was geworden. Het niet eten. Niet kunnen eten, geen trek. De smaak in mijn mond. De geur van het lege huis. Het midden in de nacht in elkaar zakken in de slaapkamer tussen alle dozen die ik inpakte voor Raymond. In elkaar zakken van de moeheid, maar ook omdat ik weer iets vond wat me totaal van mijn stuk bracht. Het dagboekje wat we in het prille begin van onze relatie samen bijhielden, ver voor we samenwoonden. De kaartjes die we elkaar stuurden, zo lang geleden. De stilte in huis. Die ongelofelijk oorverdovende stilte. Het aangezicht van zijn kleren in de was. Het ruiken aan zijn beslapen dekbed. Zijn bodywarmer van de kapstok pakken en die om me heen slaan, zijn geur. Instorten. De tranen. Het zo moeten huilen dat je er bijna van stikt.

Dat gevoel. Ongelofelijk dat een liedje dat allemaal terugbrengt.

Dit gevoel, nu, na bijna een jaar. Het waardeloze gevoel over mezelf als ik aan Raymond denk, die me in feite doodverklaard heeft door nooit meer echt te vragen hoe het gaat. Nooit interesse meer te tonen, nooit contact zoeken. Dat die ene vrijdagavond ik hem voor het laatst zag. Hij zomaar uit mijn leven verdween. Het gevoel dat het afgelopen jaar een grote comedy is geweest waarin ik de hoofdrol speelde. Alle stappen die ik dichterbij ‘getting over him’ heb gezet, lijken nu zo fake. Nieuwe kleren, nieuw haar, uitgaan, nieuwe mensen leren kennen, mannen. Heel diep van binnen voel ik nog zo vaak diezelfde ontreddering, die leegte.

De macht die iemand heeft om je zo te doen laten voelen. 

Dip

3 februari 2011 § 1 reactie

Dip alert. Gisteravond kreeg ik een berichtje van Leon. Met daarin de vraag hoe het met me is en de mededeling dat het aanbod dat hij nog steeds voor me wil koken, nog altijd staat. Slik. Verwarde mix van gevoelens hierbij variërend van:

Wow! Hij wil me weer zien!

Hold it right there, Sanne. Hij wil je zien, als vrienden. Niets meer, niets minder. Haal je nou niet van alles in je hoofd.

Hij voelt zich schuldig/naar over hoe het gelopen is en probeert het zo goed te maken voor zijn gevoel.

Hij stuurde dit berichtje in een vlaag van verstandsverbijstering.

Gebeld. Eerst met zuslief en daarna met mijn vriendin die in een soortgelijk schuitje zit met een man. Okay. Stay cool. Ga in op zijn aanbod en verwacht niets. Dat laatste gaat nu al mis. Want sinds het moment dat ik hem gisteravond laat een berichtje terug schreef check ik om de haverklap mijn email. Niets, tot nu toe.

Ik wil mijn geluksgevoel, mijn bui, niet meer zo afhankelijk laten zijn van een man. Waar zit die I don’t care knop?

Daarnaast is het laatste financiële belastingdingetje geregeld met Raymond. Als het goed is, hebben we afgelopen week voor het laatst per email contact gehad. Nu is er geen reden meer. End of. Alweer bijna een jaar geleden, wat is dat hard gegaan. Aan de andere kant langzaam. Gek, het verschilt hoe ik daarop terug kijk. Spooky voorvalletje trouwens. Ik werd eergisteren wakker zoals altijd door de wekkerradio. Ik ben een ster in snoozen en deed dat ook. Het eerste liedje wat me wekte was het liedje wat ik een beetje “heb” met Leon. Direct daarna snoozde ik verder met het liedje van Raymond en mij. Toen was ik direct goed wakker. Blijft gevoelige snaren raken.

Waar ben ik?

Je ziet het archief van februari, 2011 om Sanne in the City.