Wereld op zijn kop

14 januari 2011 § 2 reacties

In nog geen week tijd. Dat is wel het laatste wat ik had verwacht.

De ontmoeting dus, een hele toevallige, tussen mij en de jongen waar ik zo lang geleden zo verliefd op was. We vervolgden onze weg en dat was het dan, dacht ik dus. Een uur later toen ik thuis was, kreeg ik een berichtje van hem via Facebook. Hij had me gevonden en vond het leuk me even gesproken te hebben. Goh, dacht ik, leuk! Wat berichtjes heen en weer en weer dacht ik, dat was het dan. Een dag of wat erna plaatste ik een berichtje op Facebook met mijn Ping ID. Ik had het bij een kennis gezien en het leek me ook wel leuk. Al snel kreeg ik een melding op mijn Ping programmaatje op mijn telefoon, Leon wilde vrienden worden. Wow! Korte berichtjes, verspreid over de hele avond stuurden we elkaar. Ineens kwam het berichtje: ‘vind je het leuk binnenkort eens af te spreken en wat te drinken?’ Ouch. Dat had ik ook echt niet verwacht. Leuk! Was mijn antwoord en zo ontmoetten we elkaar afgelopen woensdagavond. Wat drinken werd wat eten.

De eerste tien minuten waren wat ongemakkelijk, ik was zo zenuwachtig, maar eenmaal aan tafel voelde het zo vertrouwd en fijn. Er is de hele date lang geen stilte gevallen. Na het eten doken we nog een cafeetje in waar we aardig wat dronken en allebei lichtelijk aangeschoten raakten. Ook mijn gebroken hart kwam aan bod. Hij had nooit geweten dat ik het zo erg had gevonden allemaal. Excuses. Gelach. Ik voelde me met de seconde verliefder worden. Hij zei regelmatig dat hij het zo naar zijn zin had. En dat hij zich zo op mijn gemak voelde bij me.

En nu…ben ik verliefd. En ben ik bang. Zo bang om weer gekwetst te worden. Als een verliefde puber check ik elf half uur mijn telefoon, maar niets. Hij zei nog het heel rustig aan te willen doen, hij komt zelf net ook uit een heel lange relatie die niet leuk eindigde. Dus moet ik niet verwachten dat hij me direct sms’t. Ik weet het. En hij had me ook al verteld dat hij volgende week de hele week moet werken en pas de week erna tijd heeft om weer af te spreken. Ik weet het. Ik wil te veel te snel. Heb hem, toen ik aangeschoten was, ook verteld hoe eng ik dit allemaal vind. Hij zei toen, vergeet niet dat ik degene ben die tot nu toe steeds naar jou ben gekomen. En dat is ook zo. Stomme onzekerheid.

Gisteren vertelde ik hoe mijn date was aan enkele mensen. En daarna hoe rot en onzeker ik me nu voel. “Waarom in vredesnaam, jullie hadden het toch leuk?” was het antwoord. Tsja, ik weet het ook niet. Ik had dit zo niet zien aankomen, hij was wel de laatste die ik verwachtte ooit weer te zien. En al helemaal niet er zo’n super date mee te hebben.  Gisteravond heb ik er zelf een smsje tegen aan gegooid, dat ik het gezellig vond en hem snel weer eens hoop te zien. Ik kreeg gelijk antwoord, hij vond het ook gezellig en ‘we spreken of zien elkaar binnenkort’. De onzekere, en daardoor glas half leeg Sanne ziet dingen die er niet zijn. Verwacht veel te veel, veel te snel. Zou daarom bijna willen dat ik hem niet was tegengekomen vorige week.

Advertenties

§ 2 Reacties op Wereld op zijn kop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Wereld op zijn kop voor Sanne in the City.

Meta

%d bloggers liken dit: