Kalverliefde

10 januari 2011 § 3 reacties

kal·ver·lief·de de; v -s, -n kinderlijke verliefdheid

Want dat was het, zo’n 17 jaar geleden. Ik was 14 jaar. Ik had een bijbaantje in de zaak van mijn ouders en daar werkte Hij ook. Oh wat was ik verliefd op Hem. Heimelijk, want Hij zou mij toch never nooit niet leuk vinden. Alleen mijn dagboek vertrouwde ik mijn verliefdheid toe. Mijn dagboek, vol met mijn drama’s van een puber…helaas verbrand in de open haard toen ik het huis uit ging. Als ik ergens spijt van heb…Afijn. Hij was populair en bovendien zo’n vier jaar ouder. Wat heel veel is als je 14 bent. Hij was al 18! Mokkend ging ik met mijn ouders mee naar het jaarlijkse personeelsfeest. Ik was verlegen en werkte er net, ik kon niemand echt goed. In het begin van de avond zat ik bij mijn ouders en andere, in mijn ogen, bejaarde mensen. Whoopty fucking doo.

Tot iemand me kwam halen. Wie weet ik niet meer, maar wat was ik diegene dankbaar. Iemand van mijn eigen leeftijd, of ik het niet veel leuker vond om bij hem/haar en anderen te staan dan bij die ouderen. Ja, natuurlijk! Niet veel later sloot Hij zich aan bij het groepje. Ik dacht, in de woorden van toen, dat ik dood ging. Zo dichtbij. Ik kan me nog de verbazing voor me halen die ik voelde toen Hij mij vroeg of ik wat wilde drinken. Ik dacht even na en, alsof ik het wekelijks achterover sloeg, zei ik blozend ‘Malibu met sjuderans’. Wat Hij echter niet wist, is dat ik tot dan alleen stiekum wat slokjes Malibu had gedronken in mijn leven. Heel stiekum op een schoolfeest in de gymzaal, waar ik en mijn vriendinnen een miniatuur flesje Malibu deelden en dat giechelend om en om weglurkten in de kleedkamers en dan net deden voor elkaar alsof we dronken waren. Expres wankelen, terwijl ik niks voelde van die 0,000001 milliliter. Nog nooit was ik dronken geweest. Zelfs niet aangeschoten.

Niet veel later bevond ik me met een glas Malibu sjuderans en zijn arm om mijn schouder ergens in de feestzaal. Alles werd vederlicht en hij werd steeds knapper en ik voelde het gewoon, ik wist het zeker, ik zou zijn vriendinnetje worden! Dat mijn vader ergens aan de andere kant van de zaal toezag hoe zijn dochter alcohol in de ene hand en een jongeman aan de andere hand had, daar was ik me echt niet bewust van. Dat hoorde ik pas later. Mijn vader heeft minstens twee weken niet tegen me gesproken. Dat terzijde.

Ik werd dronken die avond. En hij ook. In de bus terug zoenden we. Ik was in een grote dronken shock. Sliep niet die nacht en kon alleen maar vol ongeloof naar mijn handpalm staren, waar hij zijn telefoonnummer op had geschreven. Met de melding hem de volgende dag te bellen. De hele dag wachtte ik tot een ‘goed moment’. Niet te vroeg, niet te laat. Zo rond vier uur belde ik hem, met trillende handen. Hij klonk niet als de verliefde jongen van de avond ervoor. Hij deed kortaf en zei dat ik ongelegen belde, een familielid was jarig en er was een feestje aan de gang. Verbouwereerd hing ik op en stortte huilend op bed. Mijn vermoeden dat verkering er niet in zat, werd later die week bevestigd toen ik hem opzocht op het werk. Hij bracht direct het slechte nieuws: ik moest het maar vergeten, het was niet zijn bedoeling, een foutje. Van binnen brak ik, van buiten knikte ik onverschillig, waarschijnlijk kauwgomkauwend en zei vast zoiets als ‘is goed hoor, ik wil ook verder niks’. Ik maakte dat ik weg kwam want ik hield het bijna niet meer. Op weg naar huis huilde ik aan één stuk door. Mijn hart was gebroken.

We vliegen even 17 jaar verder in de tijd. Het is een druilerige maandagmiddag in januari, waarop ik aanstalten maak om naar de supermarkt te gaan om boodschappen te doen. Er staan nog wat vuilniszakken op het balkon en ik besluit die eerst weg te gooien in de containers in de straat. Daardoor sta ik aan de andere kant van de supermarkt, dan waar ik normaal naar binnen ga. Daar is ook een ingang. Ik loop naar de overdekte stalling met winkelwagens en begeef me met mijn karretje naar de glazen deuren. Daar stapt net een man naar buiten en we kijken elkaar even aan. In eerste instantie loop ik door maar sta dan weer stil en draai me om. Ik zie dat hij hetzelfde doet. Staat stil, draait zich om en kijkt me verbaasd aan. Leon? Breng ik uit. Sanne? Klinkt het. Het is Hem. Meneer hartenbreker.

Dat is raar. Ook nog eens op de plek waar we zoveel jaar geleden collega’s waren. Raar ja. Hij ziet er stukken ouder uit. Natuurlijk, want toen ik hem voor het laatst zag was het nog een jonge hond. Hij zal vast hetzelfde over mij denken. Toch heeft hij nog precies dezelfde oogopslag en lach. Godsamme, denk ik bij mezelf, kom ik hem nu tegen, ik zie er niet uit, heb amper make-up op en heb mijn stomme schoenen aan, mijn alleen voor even snel boodschappen doen schoenen zonder hakken, want lekker makkelijk. Ik had me niet bepaald opgedoft voor mijn trip naar de supermarkt, want waarom zou ik. Zul je net zien verdorie. We hebben even staan praten. Hoe is het met jou, wat doe je tegenwoordig, zie je die en die nog wel eens, goh wat leuk je weer te zien. Hij vroeg twee keer hoe het ging. Ik giechelde als een veertienjarige, want zo voelde ik me weer. Daarna vervolgden we onze weg en ik dacht, dat was het dan.

Dat was het niet.

Wordt vervolgd.

Advertenties

§ 3 Reacties op Kalverliefde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Kalverliefde voor Sanne in the City.

Meta

%d bloggers liken dit: