Je bent een leuke meid

31 januari 2011 § Een reactie plaatsen

Kennelijk. Die zin werd nu voor de tweede keer gebruikt door een man met als doel mij duidelijk te maken dat er niet meer in zit. Op zijn let her down gently, stel ik me zo voor. Zo ook door Leon. Een lang verhaal kort, hij wilde gewoon een leuke avond met me uit, da’s al. Hij zou wel verliefd op me kunnen worden, maar wil dat nu niet gezien de slechte timing, hij komt net uit een lange relatie. Hij wilde me wel blijven zien, met me afspreken, leuke dingen doen. Nee. Als het er niet meer in zit, heb ik daar zeker geen behoefte aan. Over een poosje bellen dan? Ja, dat mag wel. Had dat trouwens niet gezegd, want ergens hoopt mijn subconsious daar nu op. Een smsje, een rinkelende telefoon. Foutje, ik vind je meer dan een leuke meid, afspreken, jij en ik! Hoe zeer ik hem ook begrijp, zijn relatie duurde langer dan de mijne en het is korter geleden, baal ik er van. Ook van mezelf, dat ik weer eens veel te veel verwachtte.

Dus, not gonna happen. Een wijze les die ik ook weer getrokken heb uit deze date, die eigenlijk geen date was zo bleek achteraf: hoe gezellig het ook is, hoe lekker de wijn smaakt en hoe goed het op dat moment ook voelt: neem niet op de eerste date je gezelschap mee naar huis voor een nachtmutsje. Want daar blijft het niet bij. Nooit.

Tot nu toe vind ik 2011 geen leuk jaar. Iemand in mijn omgeving ligt in het ziekenhuis met een vreselijke ziekte en het kan allemaal wel eens heel slecht aflopen voor haar. Zoiets zet de dingen wel even in een perspectief. Een Sanne die treurt om weer een date die de ware niet blijkt te zijn versus een twee jaar jongere vrouw die misschien binnenkort twee kleine kinderen en een vriend achterlaat.

Advertenties

Wereld op zijn kop

14 januari 2011 § 2 reacties

In nog geen week tijd. Dat is wel het laatste wat ik had verwacht.

De ontmoeting dus, een hele toevallige, tussen mij en de jongen waar ik zo lang geleden zo verliefd op was. We vervolgden onze weg en dat was het dan, dacht ik dus. Een uur later toen ik thuis was, kreeg ik een berichtje van hem via Facebook. Hij had me gevonden en vond het leuk me even gesproken te hebben. Goh, dacht ik, leuk! Wat berichtjes heen en weer en weer dacht ik, dat was het dan. Een dag of wat erna plaatste ik een berichtje op Facebook met mijn Ping ID. Ik had het bij een kennis gezien en het leek me ook wel leuk. Al snel kreeg ik een melding op mijn Ping programmaatje op mijn telefoon, Leon wilde vrienden worden. Wow! Korte berichtjes, verspreid over de hele avond stuurden we elkaar. Ineens kwam het berichtje: ‘vind je het leuk binnenkort eens af te spreken en wat te drinken?’ Ouch. Dat had ik ook echt niet verwacht. Leuk! Was mijn antwoord en zo ontmoetten we elkaar afgelopen woensdagavond. Wat drinken werd wat eten.

De eerste tien minuten waren wat ongemakkelijk, ik was zo zenuwachtig, maar eenmaal aan tafel voelde het zo vertrouwd en fijn. Er is de hele date lang geen stilte gevallen. Na het eten doken we nog een cafeetje in waar we aardig wat dronken en allebei lichtelijk aangeschoten raakten. Ook mijn gebroken hart kwam aan bod. Hij had nooit geweten dat ik het zo erg had gevonden allemaal. Excuses. Gelach. Ik voelde me met de seconde verliefder worden. Hij zei regelmatig dat hij het zo naar zijn zin had. En dat hij zich zo op mijn gemak voelde bij me.

En nu…ben ik verliefd. En ben ik bang. Zo bang om weer gekwetst te worden. Als een verliefde puber check ik elf half uur mijn telefoon, maar niets. Hij zei nog het heel rustig aan te willen doen, hij komt zelf net ook uit een heel lange relatie die niet leuk eindigde. Dus moet ik niet verwachten dat hij me direct sms’t. Ik weet het. En hij had me ook al verteld dat hij volgende week de hele week moet werken en pas de week erna tijd heeft om weer af te spreken. Ik weet het. Ik wil te veel te snel. Heb hem, toen ik aangeschoten was, ook verteld hoe eng ik dit allemaal vind. Hij zei toen, vergeet niet dat ik degene ben die tot nu toe steeds naar jou ben gekomen. En dat is ook zo. Stomme onzekerheid.

Gisteren vertelde ik hoe mijn date was aan enkele mensen. En daarna hoe rot en onzeker ik me nu voel. “Waarom in vredesnaam, jullie hadden het toch leuk?” was het antwoord. Tsja, ik weet het ook niet. Ik had dit zo niet zien aankomen, hij was wel de laatste die ik verwachtte ooit weer te zien. En al helemaal niet er zo’n super date mee te hebben.  Gisteravond heb ik er zelf een smsje tegen aan gegooid, dat ik het gezellig vond en hem snel weer eens hoop te zien. Ik kreeg gelijk antwoord, hij vond het ook gezellig en ‘we spreken of zien elkaar binnenkort’. De onzekere, en daardoor glas half leeg Sanne ziet dingen die er niet zijn. Verwacht veel te veel, veel te snel. Zou daarom bijna willen dat ik hem niet was tegengekomen vorige week.

Kalverliefde

10 januari 2011 § 3 reacties

kal·ver·lief·de de; v -s, -n kinderlijke verliefdheid

Want dat was het, zo’n 17 jaar geleden. Ik was 14 jaar. Ik had een bijbaantje in de zaak van mijn ouders en daar werkte Hij ook. Oh wat was ik verliefd op Hem. Heimelijk, want Hij zou mij toch never nooit niet leuk vinden. Alleen mijn dagboek vertrouwde ik mijn verliefdheid toe. Mijn dagboek, vol met mijn drama’s van een puber…helaas verbrand in de open haard toen ik het huis uit ging. Als ik ergens spijt van heb…Afijn. Hij was populair en bovendien zo’n vier jaar ouder. Wat heel veel is als je 14 bent. Hij was al 18! Mokkend ging ik met mijn ouders mee naar het jaarlijkse personeelsfeest. Ik was verlegen en werkte er net, ik kon niemand echt goed. In het begin van de avond zat ik bij mijn ouders en andere, in mijn ogen, bejaarde mensen. Whoopty fucking doo.

Tot iemand me kwam halen. Wie weet ik niet meer, maar wat was ik diegene dankbaar. Iemand van mijn eigen leeftijd, of ik het niet veel leuker vond om bij hem/haar en anderen te staan dan bij die ouderen. Ja, natuurlijk! Niet veel later sloot Hij zich aan bij het groepje. Ik dacht, in de woorden van toen, dat ik dood ging. Zo dichtbij. Ik kan me nog de verbazing voor me halen die ik voelde toen Hij mij vroeg of ik wat wilde drinken. Ik dacht even na en, alsof ik het wekelijks achterover sloeg, zei ik blozend ‘Malibu met sjuderans’. Wat Hij echter niet wist, is dat ik tot dan alleen stiekum wat slokjes Malibu had gedronken in mijn leven. Heel stiekum op een schoolfeest in de gymzaal, waar ik en mijn vriendinnen een miniatuur flesje Malibu deelden en dat giechelend om en om weglurkten in de kleedkamers en dan net deden voor elkaar alsof we dronken waren. Expres wankelen, terwijl ik niks voelde van die 0,000001 milliliter. Nog nooit was ik dronken geweest. Zelfs niet aangeschoten.

Niet veel later bevond ik me met een glas Malibu sjuderans en zijn arm om mijn schouder ergens in de feestzaal. Alles werd vederlicht en hij werd steeds knapper en ik voelde het gewoon, ik wist het zeker, ik zou zijn vriendinnetje worden! Dat mijn vader ergens aan de andere kant van de zaal toezag hoe zijn dochter alcohol in de ene hand en een jongeman aan de andere hand had, daar was ik me echt niet bewust van. Dat hoorde ik pas later. Mijn vader heeft minstens twee weken niet tegen me gesproken. Dat terzijde.

Ik werd dronken die avond. En hij ook. In de bus terug zoenden we. Ik was in een grote dronken shock. Sliep niet die nacht en kon alleen maar vol ongeloof naar mijn handpalm staren, waar hij zijn telefoonnummer op had geschreven. Met de melding hem de volgende dag te bellen. De hele dag wachtte ik tot een ‘goed moment’. Niet te vroeg, niet te laat. Zo rond vier uur belde ik hem, met trillende handen. Hij klonk niet als de verliefde jongen van de avond ervoor. Hij deed kortaf en zei dat ik ongelegen belde, een familielid was jarig en er was een feestje aan de gang. Verbouwereerd hing ik op en stortte huilend op bed. Mijn vermoeden dat verkering er niet in zat, werd later die week bevestigd toen ik hem opzocht op het werk. Hij bracht direct het slechte nieuws: ik moest het maar vergeten, het was niet zijn bedoeling, een foutje. Van binnen brak ik, van buiten knikte ik onverschillig, waarschijnlijk kauwgomkauwend en zei vast zoiets als ‘is goed hoor, ik wil ook verder niks’. Ik maakte dat ik weg kwam want ik hield het bijna niet meer. Op weg naar huis huilde ik aan één stuk door. Mijn hart was gebroken.

We vliegen even 17 jaar verder in de tijd. Het is een druilerige maandagmiddag in januari, waarop ik aanstalten maak om naar de supermarkt te gaan om boodschappen te doen. Er staan nog wat vuilniszakken op het balkon en ik besluit die eerst weg te gooien in de containers in de straat. Daardoor sta ik aan de andere kant van de supermarkt, dan waar ik normaal naar binnen ga. Daar is ook een ingang. Ik loop naar de overdekte stalling met winkelwagens en begeef me met mijn karretje naar de glazen deuren. Daar stapt net een man naar buiten en we kijken elkaar even aan. In eerste instantie loop ik door maar sta dan weer stil en draai me om. Ik zie dat hij hetzelfde doet. Staat stil, draait zich om en kijkt me verbaasd aan. Leon? Breng ik uit. Sanne? Klinkt het. Het is Hem. Meneer hartenbreker.

Dat is raar. Ook nog eens op de plek waar we zoveel jaar geleden collega’s waren. Raar ja. Hij ziet er stukken ouder uit. Natuurlijk, want toen ik hem voor het laatst zag was het nog een jonge hond. Hij zal vast hetzelfde over mij denken. Toch heeft hij nog precies dezelfde oogopslag en lach. Godsamme, denk ik bij mezelf, kom ik hem nu tegen, ik zie er niet uit, heb amper make-up op en heb mijn stomme schoenen aan, mijn alleen voor even snel boodschappen doen schoenen zonder hakken, want lekker makkelijk. Ik had me niet bepaald opgedoft voor mijn trip naar de supermarkt, want waarom zou ik. Zul je net zien verdorie. We hebben even staan praten. Hoe is het met jou, wat doe je tegenwoordig, zie je die en die nog wel eens, goh wat leuk je weer te zien. Hij vroeg twee keer hoe het ging. Ik giechelde als een veertienjarige, want zo voelde ik me weer. Daarna vervolgden we onze weg en ik dacht, dat was het dan.

Dat was het niet.

Wordt vervolgd.

Waar ben ik?

Je ziet het archief van januari, 2011 om Sanne in the City.