All I want for Christmas

26 november 2010 § 1 reactie

Bweeeeeh. Kan die feestdagenshit nu voorbij zijn, please? Wat een vreemde belevenis om dingen waar ik normaal zo van geniet, nu als vreselijk te ervaren. Ik genoot altijd van de feestdagen. Gezellig. Cadeautjes kopen, lekkere dingetjes in huis, surprises maken want de laatste jaren lootjes trekken met schoonfamilie, oliebollenkramenlucht in de stad, lichtjes overal. Nu? Niets deprimerender dan op koopavond door de winderige, koude stad te slenteren. Happy couples everywhere en de winkels richten zich op slechts drie groepen. Kinderen, gezinnen en gelukkige stelletjes. Tsja, reclamecampagnes voor de Bridget Joneses onder ons…Misschien een gemiste kans voor Ben & Jerry’s. Kreten als ‘tijd voor het gezin’ in de Allerhande raken me enorm en komen keihard binnen. Gezin? Nooit bij stilgestaan. Maar ik heb geen gezin, ik maak er geen deel van uit. Ik ben alleen. Een alleenstaande. Single is niet altijd zo hip en leuk en heerlijk vrij. Hier geen kleverige handen van surprises en pakjes onder de boom. Damn, ik heb niet eens een boom. Het enige wat er hier is, is stilte. Een hele harde stilte.

Gelukkig zijn er ook leuke momenten. Zoals een week of twee geleden, toen ik een van de beste stapavonden ooit had. Ik heb wat drankjes nodig om helemaal los te komen en dat werden er die avond iets te veel. Voor ik het wist was ik de meiden kwijt met wie ik was en sjanste ik er op los met de zanger van het bandje van die avond, terwijl ik helemaal uit mijn dak ging en met wildvreemde mannen stond te springen en wat al dan niet meer. Ik herinner me ook nog dat ik heb staan zoenen met een hele jonge jongen en de rest is me bijverteld door een van de meiden die me thuisbracht. Schaamrood op de kaken maar ik had een topavond. En merk dat ik juist dan, als ik zelf alles zo los kan laten, zoveel meer aandacht krijg van mannen dan wanneer ik me alleen maar loop druk te maken of ik niet stom dans of dat mijn haar wel goed zit. Maar ja, maak dat de nuchtere Sanne maar eens wijs.

Helaas had ik afgelopen weekend qua uitgaan een behoorlijk dieptepunt. We zijn het er over eens, zaterdagavond is niet meer de avond om te stappen. Veel te druk, veel te jong publiek. Maar goed, we maakten er het beste van en hadden best een leuke avond, ondanks de drukte. Aan het eind gingen we naar een andere tent waar ik al vaker was geweest. We zaten aan een tafeltje en keken naar de mensen op de dansvloer. Ineens ontstond er een brok in mijn keel. De eerste tonen van het grijsgedraaide “All I want for Christmas” van Mariah Carey. Duizenden beelden schoten er voor mijn netvlies. Een luid zingende Raymond overheerste. Ieder jaar versierden we samen de woonkamer. Soms al achterlijk vroeg, nog voor Sinterklaas. Kregen we de kriebels wanneer hij voor het eerst kerstliedjes uit zijn boxen van zijn computer liet komen. Hij zong graag en hard. All I want for Christmas…I’m driving home for Christmas…alle Sky Radio klassiekers kwamen dan voorbij. Hij zong expres overdreven, wat mij aan het lachen maakte. Ik hoor het hem verdomme weer zingen. Toen ook, vorige week. Ik zag de uitzinnige mensen op de dansvloer, iedereen blij. Ik vocht tegen mijn tranen en beet op mijn lip.

Ook schoot het beeld van ‘haar’ door mijn hoofd. Die foto die ik ontdekte op Facebook. Met haar koddige Kerstmannenmuts. Zou ze die nu ook opzetten tijdens het kerstdiner bij Raymond zijn ouders? Waar elk jaar alles griezelig precies hetzelfde was, steevast witlof met ham en kaas en dan speciaal voor mij alleen met kaas. Spruitjes. Aardappels. De lucht van de friteuse uit de keuken, want patatjes voor Raymond zijn drie nichtjes. Zijn nichtjes, die voorheen luid gilden dat ze naast tante Sanne wilden zitten aan tafel. Met wie ik vooraf de tafel dekte. De servetjes vouwde. Die kleine kindervingertjes die tante Sanne’s vouwkunsten nadeden. De kerstmannenpop naast de open haard die ieder jaar Feliz Navidad speelde. Ik hoor het weer. Feliz Navidad, have a merry Christmas, Feliz Navidad, have a happy new year, Feliz Navidad. De Vienetta met slagroom als toetje. Ieder jaar. Ik weet nog precies hoe alles er uit ziet daar. Hoe het er rook. Het geluid dat de leren bank maakte als je ging zitten. Het gezoem van het licht dat aansprong als je de wc deur opendeed. Alles.

De grote fotolijst aan de muur van het toilet met alle familie foto’s erin. De foto van Raymond en mij, gemaakt op een terrasje tijdens een zeldzaam weekendje weg in Antwerpen. Natuurlijk heeft Raymond zijn moeder die foto er direct uitgehaald. Misschien heeft er op die plek in de lijst een poosje niets gehangen. Of had ze al een foto klaarliggen van haar nieuwe schoondochter, stiekem opgeslagen op haar bureaublad. Printte ze mijnzoonheeftsmaak.jpg uit op het moment dat Raymond met zijn rugzak, sporttas en laptop weer terugkeerde naar haar. En lijstte ze het toen met een tevreden lach diezelfde vrijdagavond in. Zo, die is opgerot. Op het moment dat ik boven een wc pot elsewhere mijn lichaam leegkotste als reactie op het vertrek van haar zoon uit mijn leven. Het zit zo in mijn systeem allemaal dat het even lijkt alsof ik het mis. Ik weet niet, het voelt wel als missen. In ieder geval voor nu. In ieder geval in de decembermaand. Want verdomme, ik had het daar ook leuk.

Het doet zo’n zeer dat er vanaf nu iemand anders op mijn stoel zal zitten. Een bijna onverteerbare gedachte.

Oh no, not I
I will survive
As long as i know how to love
I know I will stay alive
I’ve got all my life to live
I’ve got all my love to give

Waar ben ik?

Je ziet het archief van november, 2010 om Sanne in the City.