Ik slikte de doorgestreepte woorden in

20 augustus 2010 § 2 reacties

N.B.: Door de voorgaande post kan de indruk gewekt worden dat auteur sterk is en alles together heeft. Dit is echter schijn, auteur heeft regelmatig huilbuien en enorm zin en de behoefte om zich compleet laveloos te zuipen en aanvallen waarbij er tijdschriften en andere losslingerende artikelen door het huis vliegen. Ook kunnen er incidenteel katten de waarheid te horen krijgen en worden dreigementen tot een tijdelijke-pas-op-hoor-anders-permanente brokjesstop geuit. De spanningen lopen af en toe hoog op in huize Suddenly Single.

Kortom, het gaat nu, om 2:16 uur in de nacht, best oke. Dit kan, ik noem een zijstraat, morgenmiddag 13.24 uur compleet anders zijn, als ik uitga van mijn emoties van de afgelopen week, die regelmatig een loopje nemen met me. Ik voel me best huilerig af en toe en daar baal ik van. Lig ’s nachts uren naar het plafond te staren, piekerend, huilend, scheldend, vloekend, tierend, giechelend, lachend, zwijgend luisterend naar Acda en de Munnik die mijn gevoel bezingen. Klootzak. Hufter. Tien jaar. Inclusief online contact elf. En nu? Niets. Stilte. Eeuwige stilte. Jij, verder met dat wijf. Miss ideale schoondochter. Zij wel. Zij wel verdomme. En ik? Ik deed fucking tien jaar mijn best en nog kreeg ik alleen te horen wat ik fout deed. Zij zet verdomme een look at me I’m an attention whore grappige kerstmuts op, trekt een Pabo postorder jurkje aan en oh, wat zijn we allemaal blij met haar!

Goed.

Wat nu fijn zou zijn? Fijn zou zijn wanneer mijn huis af is. Fijn zou zijn als die vreselijke zon nu eens echt op zou houden met schijnen en ruimte zou maken voor het donker, het heerlijke donker, de korte dagen en de kou, de regen en de sneeuw. De luchtige shirtjes die worden verruild voor dikke truien en winterjassen. De pepernoten in de schappen waar we ons massaal aan gaan ergeren tot eind november, want dan mag het pas, zo schijnt ooit iemand bedacht te hebben. Het nieuwe televisie seizoen. Niet dat ik televisie kijk, maar het idee dat wanneer ik zou willen kijken, het er is, is rustgevend. Prettig. Compleet. Knus. Gezellig. Gezellig ja, verdomme.

En wat nu ook echt heel fijn zou zijn? Dat niet alle mannen hufters blijken te zijn. Dat ik morgenavond van mijn feet word geswept door een prins, wit paard optioneel, Iers zou leuk zijn, mooi accent ook. Gewoon, zodat ik verdorie niet weer het gevoel heb maar voor één ding goed te zijn. Ik ben meer dan dat. Ik ben Sanne damned. Sanne Super girl.

I hope it’s going to make you notice
I hope it’s going to make you notice
Someone like me
Someone like me
Someone like me

Advertenties

Goodbye my lovers

20 augustus 2010 § Een reactie plaatsen

Het is vandaag oh-ja-Sanne-bestaat-ook-nog-dag!

Zowel date 2 (Ross Geller) als pliesie op MSN gehad, beiden (op mijn lieve omslachtige manier) duidelijk gemaakt dat ik echt wat meer waard ben dan zo behandeld te worden waarna ze beiden, vermoedelijk mokkend, offline gingen zonder enige verdere begroeting. Hee. Laterrrrrrr.

Die. Zie ik nooit meer. Te. Rug.

Oh, Engelsman ook niet trouwens. Die stelde me van de week voor de keus, of elkaar op zeer korte termijn ontmoeten of hij “keek verder”. Kijk jij lekker elsewhere my friend, succes he! Op zich jammer, want leuk contact. Echt leuk contact. Dit klinkt misschien best apart, maar hij las me wel eens voor op de webcam. Voor de lol in zijn zeer gebrekkige Nederlands of ik typte en hij kwebbelde live terug. Echt cool, ik heb iets met accenten, kan er niks aan doen, makes me weak in the knees. Maar toch niet als dat inhoudt dat ik onder druk, en kennelijk met ook andere bedoelingen erbij, iemand stel op sprong moet ontmoeten, want anders…Nou dan maar anders. Cheerio!

On to serieuzere prinsen. Om ten beginne morgenavond, dan mag er weer een stapjurk uit de kast. We gaan naar een hippe bar in het centrum en daarna naar een Ierse pub waar ik al eens eerder ben geweest. Er liepen daar naar wat ik mij herinner, best leuke mannen. De dames waar ik deze keer mee ga ken ik niet zo goed, altijd maar afwachten of het wat wordt, maar het is altijd nog beter dan thuis op de bank, die ik niet eens heb, te zitten.

Met lood in mijn hakken

15 augustus 2010 § 2 reacties

Het duurde ruim een maand, maar daar ben ik weer. Wat kan er veel gebeuren in zo’n korte tijd! Mijn oog viel een tijdje terug op een vacature. Hey…dacht ik. Dat lijkt me leuk. Hoog gegrepen, maar in het kader van nee heb je, ja kun je krijgen stuurde ik mijn motivatie met CV. Ik was het alweer vergeten tot ik werd gebeld door het desbetreffende bedrijf. Na twee gesprekken en 1 dag meelopen werd ik aangenomen. Iets dat ik echt nooit had durven dromen, bij zo’n bedrijf, die functie…Ik was in de zevende hemel en bovendien zo trots!

Vol goede moed en met een kast vol nieuwe kleren ging ik er aan de slag. Samen met een tevens nieuwe parttime collega zou ik de functie vervullen. Eigenlijk wist ik het na een dag of twee al. Dit ging hem niet worden. De workload was zo klein, de dag ging zo langzaam voorbij, de sfeer was zo ijzig en kil…Ik heb het twee weken volgehouden. De laatste paar dagen ging ik met lood in mijn hakken naar het werk, iets wat een slecht teken is. Ik zegde mijn baan op, slikte nog wat rotopmerkingen van mijn cheffin en vertrok met opgeheven hoofd het gebouw.

Ook weer meegemaakt! Moraal van dit verhaal, ik ben voor mezelf opgekomen, het verzoek om te blijven tot er een ander was aangenomen geweigerd en ben weggegaan. Al voelde ik me, door de opmerkingen en blikken, een bitch, ik pakte mijn spullen en ging. Een jaar geleden was ik ja-knikkend teruggesjokt naar mijn bureau om vervolgens geheel tegen mijn zin in mijn proeftijd vol te maken. Wat dat betreft ga ik met sprongen vooruit!

Op andere gebieden ook, maar daarover een volgende keer meer. 🙂

Waar ben ik?

Je ziet het archief van augustus, 2010 om Sanne in the City.