It’s a black fly in your Chardonnay

30 juni 2010 § 3 reacties

Bij sommige videoclips, zoals eerder van Alanis Morissette…sterkt het me om te weten dat ik blijkbaar echt niet de enige en de eerste ben met een gebroken hart. Want ondanks het jurkje, de hoge hakken, de laagjes in het haar, pliesie, date twee, date drie, date achtentachtig en die leuke jongen hier uit de buurt, en dan ook nog het geflirt wat me steeds beter afgaat, ja ik! Ik! Sanne die flirt, that’s a first echt, maar ondanks dat…barstte ik godverdomme van de week ’s avonds, uiteraard in mijn uppie, zomaar weer in huilen uit. Uit het niets. It doesn’t take much, momenteel.

Ik zat achter mijn computer, te chatten met de zoveelste potentiële date en keek achterom naar de keuken en zag Raymond gewoon ineens zomaar staan. Zoals hij elke zondagmiddag zijn eitje stond te bakken. En ik hem standaard vervloekte omdat de geur van gebakken eieren met ham urenlang het hele huis doordrong. Of dat hij een zoveelste pan met een mislukte maaltijd (we konden het allebei niet, koken) in de gootsteen mieterde, me vanonder zijn wimpers glimlachend aankeek en vroeg of ik ook iets bij de shoarmaboer wilde. Hij stond er, ik zag hem. Ik kreeg een brok in mijn keel en de stilte die ik hoorde was oorverdovend. En vervolgens zat ik te snikken boven mijn toetsenbord terwijl een man ergens aan de andere kant van de stad vast hoopvol zat te staren naar de knipperende cursor in het tekstvak van zijn MSN scherm. Sorry, nu even niet.

Ik mis hem niet, denk ik, maar dit, het compleet genegeerd worden na zoveel jaar, het doet zeer. Ik ben uitgewist, vergeten, dood. Verdomme.

Advertenties

Grofvuil romance

23 juni 2010 § 3 reacties

“Heel gekke tijd”. Zo omschreef ik in drie woorden mijn leven vanmiddag aan een hele leuke, spontane jongen. Vanmiddag had ik de lokale kringloopwinkel van de gemeente uitgenodigd om naar de meubels te komen kijken die mijn broer nog niet had weggehaald. Opvallend is dat, direct na een crisis staat de hele wereld voor je klaar. Maar laat je merken dat het stapje voor stapje steeds iets beter met je gaat, is de hulp ineens ver te zoeken. Maar goed, er stonden hier dus nog wat meubels en vanmiddag stonden er drie mannen voor de deur. Twee “iek weet niet mefrouw die schtoel, u moet groffeil maar bellen” mannen van oudere leeftijd en een Nederlandse jongeman. Een beetje een Sjonnie met een matje maar wel een leuke Sjonnie, met ongedeugende pretoogjes en een petje op. Geen man voor diepgaande gesprekken over de politiek en stand van zaken in de wereld momenteel, maar wel een leukerd om eens goed mee door te zakken.

In nog geen kwartier werd de woonkamer leeggesjouwd, op 1 fauteuil na dan. En een kast, maar die past niet door het trapgat. En de bank, maar daar slaap ik op. De rest verdween achterin de grote bus van de drie mannen. Terwijl de twee “mefrouw” mannen bezig waren de kasten en dergelijke in te laden, kwam de jonge man naar boven. Hij keek de achterkamer in, waarvan de schuifdeuren dicht waren. Merkte de katten op, die vond hij ook leuk, bonuspunt. Complimenteerde me met het huis. Vroeg: “je gaat me toch niet vertellen dat jij hier alleen woont?” Keek vervolgens meelevend en hield zijn hoofd een beetje schuin toen ik het hele verhaal kort uitlegde en zei dat ik met het weggooien van de meubels aan mijn nieuwe leven begon na de breuk met mijn ex.

Deze openlijk flirtende jongeman maakte het trieste “haal alles maar weg, neem alles maar mee” een heel stuk dragelijker, komisch bijna. Whoever up there die die jongeman geregeld heeft vanmiddag, bedankt. Weer een klein boostje voor mijn ego en ik kijk er met een glimlach op terug, het werkelijke leeghalen van mijn huis.

Het is eng, spannend. Beneden is het nu kaal. De muren zien er niet uit, je ziet precies waar schilderijen hingen, hier en daar spinrag. Het echo’t en het is zoveel lichter. Het is ruim. Pluspunt is dat ik nu werkelijk een beetje door alles heen kan kijken en al voorzichtig plannen kan maken over hoe ik het wil hebben. Qua kleur op de muur sowieso wit. Alles wit, het hele huis.

Weer een stapje! Wordt vervolgd.

Putting the flowers outside

11 juni 2010 § 2 reacties

Oftewel de bloemetjes buiten zetten. Het was lang geleden, letterlijk een decennium, maar het was weer heerlijk! Samen met een groepje gelijkgestemde vrouwen trok ik afgelopen zaterdagavond de binnenstad in. Terrasjes op en tentjes in. Een beetje eng zo’n eerste keer maar na een paar wijntjes kon ik er voorzichtig een beetje van genieten. En wat een mannelijk schoon, dat ik daar al die jaren mijn ogen voor heb gesloten… Binnenkort gaan we weer op stap, ik heb er zin in! Op zulke momenten merk ik pas echt hoe ingedut ons of in ieder geval mijn leven was. Wijze les die ik hier uit heb geleerd is dat mocht ik weer een prins op een wit paard treffen, ik er absoluut een eigen leven naast wil blijven houden. Want zo zie je maar, we zijn tien jaar verder en ik sta met lege handen nu. Gelukkig is er internet waar ik dus een blik dames vandaan heb gehaald die allemaal heel leuk en aardig bleken te zijn! Erg Sex and the City! Voor herhaling vatbaar.

Verder is het een beetje een vreemde tijd geweest. Contact met Raymond weer gehad…weliswaar alleen van zijn kant, een email weer. Waarom toch? Als er nou iets zinnigs in zou staan. Maar nee. Hij vindt het zo lullig van zichzelf, hoe hij me verlaten heeft, de manier waarop. Excuses. Nja. Steek die maar ergens waar…Ik heb niet gereageerd. Wel de behoefte, oh absoluut, ik heb nog pagina’s vol te vertellen. Pagina’s, scrollen zal je eikel…maar ik doe het niet. What’s the use?

Gekke tijd ook want er komen steeds meer flarden terug van tekenen, herinneringen. Zo voelde ik met kerst vorig jaar dat dat de laatste kerst voor mij in huize Raymond’s ouders zou zijn. Dat was een heel vreemd moment, waarop ik een fractie van een seconde dat voelde en een beeld zag van ons apart het jaar erna. Dit is daarna nog een keer voorgekomen. Een week voor Raymond mij verliet hadden we nog een verjaardag van zijn nichtje. Ik zat naast hem op de bank en mijn ogen werden naar zijn handen getrokken, geen idee waarom. Ook toen ging door me heen dat dat de laatste keer zou zijn dat ik iedereen zou zien en in dat huis was. Het klopte. Zou ik een zesde zintuig hebben? Ik heb iets soortgelijks ook gehad vorig jaar in een andere situatie. En alle drie de keren dat het is voorgekomen het direct heel diep weggestopt. Om er later achter te komen verdomd, ik wist dat dit ging gebeuren, ik heb het gezien. Spooky.

Hoe dan ook, aan mannen geen gebrek. Een overschot, more like! Ik kreeg onlangs een prekend telefoontje van een bezorgde vader. Ik zou een kluizenaar zijn en er vaker op uit moeten. “Zoek je zus eens op. Of pak de trein en kom naar je vader en moeder, want we zien je ook zo weinig”. Hmmmm…u moest eens weten vaderlief. Vorige week ben ik op één avond na de hele week weggeweest ’s avonds. Dates, pliesie en zaterdag dus gaan stappen. Dates waren leuk maar niet echt voor herhaling vatbaar. Behalve pliesie dan. Die blijft voor herhaling vatbaar, man man man…

Het is grappig hoe ineens dates van het begin weer opduiken. Pliesie, yes…vannacht nog. Heb hem vriendelijk afgewezen, met moeite, maar wil niet de indruk wekken dat ik bij ieder telefoontje klaar sta om hem te zien. Eergisternacht wel, hij had boeven gevangen en toen hij klaar was daarmee de vraag of ik hem wilde zien. Pliesie is leuk maar dat weet hij een beetje te goed merk ik. Even afkoelen dus. 😉 Tee duu, tee duu…Voelde me echter gisternacht na zo’n ontmoeting met pliesie zo over mijn ex heen, dat ik Raymond heel stoer heb toegevoegd op een sociale netwerk website. Ik keek regelmatig op zijn pagina maar had ineens de behoefte hem toe te voegen. Geen idee waarom. En zoals ik had verwacht, heeft hij me nog niet toegevoegd. Dat gaat hij niet doen ook, leer mij Raymond kennen na tien jaar.

Dan is er date twee. Die leuke Ross Geller uit Friends die mij zo’n kriebel bezorgde bij onze ontmoeting voor de bioscoop. Die mij daar ter plekke na afloop van de film behoorlijk liet weten hetzelfde te voelen maar een paar dagen erna op MSN meedeelde een andere leukere vrouw tegengekomen te zijn. En nu dus steeds weer mij toch leuker meent te vinden en me wil zien. Ik begin hem inmiddels echter steeds minder leuk te vinden.

En dan is er nog iemand, met wie ik een hele tijd behoorlijk intensief contact heb gehad vlak nadat Raymond weg is gegaan. Die me nu ineens ook weer een berichtje stuurt dat hij volgende week in de stad is. Een faker is het. Een loser waar ik verliefd op werd en alleen kende via internet, op het punt stond naar de andere kant van het land te treinen en hem een weekend lang te zien, hij die een faker bleek te zijn. Maar die mij nu toch weer een beetje een kriebel geeft wegens dat stomme berichtje. Grom. Terwijl mijn verstand weet dat ik die kriebel krijg door het beeld wat ik zelf heb geschept in mijn hoofd van die jongen. En dat die kriebel niet komt door die loser die dat berichtje heeft getypt. Beide benen op de grond houden, Sanne.

Kan ik niet gewoon even doorzappen ofzo? Naar over een jaar of vijf, naar het moment waarop ik zacht tevreden neuriënd op Kinderen voor Kinderen de luiers van mijn beeldige zoon en/of dochter sta te verschonen, twee ochtenden per week voorleesmoeder ben op een kleuterschool en gelukkig getrouwd ben met Mister Right die me iedere avond een kus geeft op mijn wang als hij uit kantoor thuis komt? En ik tegen die tijd heb leren koken (proest) en een geweldige maaltijd serveer op de prachtig gedekte tafel terwijl zoon of dochter naar bed wordt gebracht door vaderlief?

Hmmmm…Wil ik dat echt nu? Nee, ril. Maar wil ik dit? Ik weet het niet. Complicated. Maar ik rook niet! We gaan naar de twee maanden nu. Twee maanden rookvrij. En drie maanden single.

Waar ben ik?

Je ziet het archief van juni, 2010 om Sanne in the City.