Mannen zijn eikels

27 mei 2010 § 5 reacties

Tuurlijk, niet allemaal. Tuurlijk heb ik in mijn haast om maar zo snel mogelijk te daten, een paar eikels in schaapskleren getroffen. Ook date nummer twee blijkt een eerste klas eikel te zijn. Vanmorgen kwam meneer op MSN. Met de vraag of we vandaag konden afspreken. Nou euh nee, komt niet uit. Vervolgens wordt er niets meer tegen me gezegd op MSN. Ik volg mijn intuïtie en die brengt me op de chatbox waar date twee en ik elkaar hebben leren kennen. Ik log in met een schuilnaam en ja hoor, hij loopt regelrecht in mijn val. Hij is ook aanwezig in de chatbox en probeert mij, Angela, te versieren. Ik laat vrij snel weten dat ik het ben en vertel hem vervolgens op MSN dat ik het jammer vind allemaal, dat ik hem wel degelijk leuk vond. Geen reactie. Ik weet genoeg dus. Another one that used me. Wat een acteurs allemaal.

Dus tsja. What’s a girl to do? Verder zoeken maar weer. Ja, verder zoeken ja. Alles behalve stilstaan en de gebeurtenissen van de afgelopen tijd voelen. Als ik mezelf dat zou toestaan zou ik spontaan weer gaan roken. En dat alleen al zou zonde zijn.

Unforgettable that's how I'll stay

25 mei 2010 § Een reactie plaatsen

Grappig, date nummer twee blijkt me toch niet te kunnen vergeten. Hij zocht gisteravond weer contact en stelde voor elkaar weer te zien binnenkort. Ik vind het best, het is erg apart allemaal op deze manier, maar ik blijf hem leuk vinden, ik kan er niks aan doen. Hij heeft iets. Het klikte tijdens onze date en het lijkt me leuk hem weer te zien. Anything for afleiding. Geen idee of het er werkelijk van gaat komen, aangezien date twee leuk is, maar nogal wispelturig van aard. We hebben nog niks concreets afgesproken namelijk. Voor hetzelfde geld hoor ik nu weer een week niks van hem. Ik wacht het maar gewoon af allemaal. Ik zou hier bijna aan wennen.

En ik zou niet meer daten, schreef ik gisteren nog. Zo snel verandert mijn gevoel en mijn beslissingen veranderen gezellig mee.

Oh en nog een vraagje…wie is de bezoeker uit Californië die hier vannacht voor de eerste keer terecht kwam zonder referring url? Ben ik gewoon benieuwd naar. 🙂 Van harte welkom! Maar ’t viel me ineens op.

Op een mooie Pinksterdag

24 mei 2010 § Een reactie plaatsen

Pinksterweekend, het lange, lange Pinksterweekend. Erg leuk voor gezinnetjes en happy couples maar niet voor sad singles zoals ik er momenteel voor sta. Ik kan er niet van genieten. En dan is het ook nog eens stralend weer, waar ik normaal al niks van moet hebben (wintermens) en on top of it all kon ik tot in de kleine uurtjes meegenieten van de mensen op het terras van het restaurant schuin onder mijn woning die het erg naar hun zin hadden vannacht. Pijnlijk! Klink nu erg gedeprimeerd maar voel me zelfs redelijk oke vandaag. Imagine me having a really bad day. 😉

Leuke date nog even gesproken op MSN, hij kwam ineens online gisteravond. Hij zei het niet met zoveel woorden, maar goed, een vervolg op onze ontmoetingen zit er niet in, dat is me wel duidelijk. Zijn enthousiasme die hij niet bepaald verborg, alles, de hele toon, het hele geflirt, lijkt te zijn gesmolten als sneeuw voor de zon. Blijf er geen moer van begrijpen want…Nou ja. Hij moest ook ineens even offline en ik heb hem vervolgens niet meer gezien. Ik kreeg nog wel een x, dat wel. Charming. Ach ja. Een deukje in mijn ego, maar niet in mijn hart. He was fun. Zoals die reclame van dat uitzendbureau: “het waren twee fantastische dagen”. Ook weer meegemaakt, klaar. Fase. Next.

Vandaag heb ik dus weer een heel andere bui dan voorgaande dagen. Wijzer, kouder, killer, harder, fuck alles en iedereen. Hoop niet dat ik door dit soort tegenslagen ook verbitterd ga raken. Word wel minder naïef merk ik. En ook een stukje reëler. Mijn date van zaterdagavond nog even gesproken, kreeg veel veren in mijn reet en normaal zou ik daarvan groeien. Nu denk ik: “yeah right…dat zeiden je voorgangers ook allemaal”. Dat zal wel bijtrekken, dat cynische wat ik ineens voel. Ach ja ik moet misschien ook niet alles gaan over analyseren.

Oh well. Ik ga de rest van de dag mijn huis schilder-ontvang-klaar maken. Want de beste meneer staat morgenochtend vroeg voor de deur en zoals het er hier nu uitziet durf ik werkelijk niemand binnen te laten. Captain chaos…

It's not you

23 mei 2010 § 3 reacties

Gisteravond had ik dus weer een date. Met een nieuw mannenpersoon. De avond ervoor ontmoet online, het klikte, foto’s uitgewisseld. Wist eigenlijk direct al dat het niet mijn type was, maar toch ingestemd om elkaar te ontmoeten, stom. Echt een heel leuke gozer om te zien. Ik had geen zin, zal een voorgevoel geweest zijn. En mijn gedachten waren ineens weer bij pliesie.

Ik was niet zenuwachtig, verre van. Heel relaxed wandelde ik rond de afgesproken tijd gisteravond van het station richting de bioscoop het centrum in en stuurde mijn date een sms met de vraag of hij er al was. Nee, maar hij zou er zo zijn. Ik zocht een bankje op, smste waar ik me bevond en bekeek tijdens het wachten op hem oude berichtjes in mijn telefoon. De SMS wisseling tussen mij en pliesie. Had ik niet moeten doen. Ik stuurde hem vervolgens een SMS, of hij aan het werk was dit weekend. Ineens ontstond er in mijn hoofd een scenario. Dat stel, de date zou vanavond tegenvallen. Dan zou ik leuke date erna kunnen ontmoeten en alsnog een leuk weekend hebben! Ik drukte op verzenden en baalde direct al van mezelf. De nieuwe date moest nog beginnen en ik zat nog met mijn gedachten bij die van ervoor.

Ik zag hem aan komen lopen, zoekend, de mensenmassa scannend met zijn ogen. Hij zag me niet. Ik stond op en liep naar hem toe. Hij herkende me, we lachtten, gaven elkaar een hand en drie zoenen en liepen kwebbelend richting de bioscoop. Ik voelde totaal geen zenuwen, iets wat een slecht teken is date-wise bij mij. Ik had het gevoel een vriend te ontmoeten die ik al jaren ken. Ook de kriebel die ik bij eerdere dates direct in mijn buik voelde, bleef uit. Dit was niet spannend, dit was gewoon, leuk. En hij was leuk, echt heel leuk, leuker zelfs dan op zijn foto’s wat een bijzonder iets is op het duistere internet, komt niet vaak voor lijkt me. Hij zag er goed uit, echt. Maar niet mijn type. Te soft, te galant, te lief, te aardig. Hij deed zo zijn best, vroeg honderd keer of ik het naar mijn zin had. Ik mocht niets betalen, echt een heer.

De film was leuk. Alleen dwaalden mijn gedachten steeds af naar mijn mobiel. Halverwege hoorde ik “piep piep” vanuit mijn tas, die tussen mijn voeten op de grond stond. Ik kon het niet maken mijn mobiel te checken dus bleef ik me de rest van de film afvragen wat er in het smsje zou staan. Eindelijk, iedereen die vermoord moest worden was dood en de aftiteling begon. Naar het toilet, snel! Ik ging zitten en pakte direct mijn mobiel. Een kort berichtje, hij moest werken het hele weekend. Klopt ook wel, kan me herinneren dat hij zoiets zei inderdaad. Maar weer geen kusje, alleen een smiley. Ik had zo gerekend op een ander antwoord. Was op slag chagrijnig en voelde me zo afgewezen. Had totaal geen energie meer voor de date van vanavond, met wie ik wist dat het toch niks zou worden.

Hij stond me lachend op te wachten toen ik terug kwam van het toilet. Als hij een staart had gehad zou hij hebben staan kwispelen. Ik voelde een bezwaard schuldgevoel, hij had al laten weten dat hij het erg naar zijn zin had en mij helemaal zag zitten. Tsja en nu…Hij stelde voor om iets te gaan drinken en ik stemde er mee in. We liepen wat door de stad en ineens gooide ik het er uit. Iets verdraaid, iets anders dan de werkelijkheid, maar ik legde uit dat het niks kon worden. Het lag niet aan hem, maar ik was nog niet toe aan daten. Hij reageerde verbaasd maar begripvol, gelukkig. Bracht me nog naar het station en wachtte met me mee op mijn tram. Wat een lieve jongen, wat een heer. Echt. Maar niet mijn type.

Tsja en nu ben ik mezelf er toe aan het dwingen om leuke date meneer te vergeten. Hem echt te vergeten, mezelf nog even goed voor mijn hoofd te slaan dat ik hem toeliet mij zo het hoofd op hol te brengen en zo gek te maken. Ik was verdorie degene die hem eerst zo lang links heb laten liggen, heb hem een beetje genegeerd zelfs, omdat ik hem in eerste instantie veel te jong vond. En zie nu…

You can’t always get what you want, dat blijkt maar weer.

Met daten ga ik even pauzeren denk ik. Ik ga het in real life proberen. Mezelf bij elkaar rapen en kijken of er op terrasjes en in de stad leuke mannen zijn, in plaats van in dubieuze chatrooms. Nieuwe mensen leren kennen, maar dat in het echt. Zo snel mogelijk als het aan mij ligt. Ja, geduld is niet echt mijn ding. Stilte ook niet, die kan ik niet meer horen in dit huis.

Zoals Frank Boeijen het zo treffend omschrijft: “die allesoverheersende stilte sinds jouw afwezigheid”…

Date night schmate night

22 mei 2010 § 1 reactie

Vanavond is het weer zo ver. Ik begin er bijna aan te wennen en ben ook totaal niet zenuwachtig. Na een vrij lang gesprek op MSN vanavond heb ik weer een date met iemand. Een leuke jongen, ziet er echt niet verkeerd uit, mijn leeftijd, woont niet ver van mijn woonplaats vandaan. Totaal niet mijn type though. Type leef-bij-de-dag, type stoer. Nee, niet mijn type. Lekker ding wel, maar niet in de categorie ‘goh-ik-weet-niet-van-mezelf-dat-ik-lekker-ben’ en ‘ik-trok-zomaar-wat-aan-en-haalde-een-hand-door-mijn-haar-en-klaar-en-toch-ben-ik-verdomde-sexy-op-een-nonchalante-manier’ zoals pliesie agent. Ach no one comes near pliesie agent nu, anyway.

We gaan naar de film. Ik heb geen zin. Het liefst kruip ik weer op de bank onder mijn dekbed en hoop op een smsje van die leukerd die hier zo dicht bij woont. Maar die zal niet komen. Ik heb twee smsjes van hem mogen ontvangen, allebei neutraal en allebei zonder afsluitende xx zoals ik inmiddels gewend was. Ik heb hem ook al dagen niet meer online gezien op MSN, ik zal wel geblokkeerd zijn of hij staat onzichtbaar, whatever. Jammer. Echt jammer. Geen idee wat er is gebeurd dat hem heeft doen afknappen op mij, althans, daar ga ik van uit. Blegh.

Date dus. Hoofd staat niet naar date. Maar ik forceer mezelf de deur uit te gaan vanavond. Ik wil niet weer een avond klikkend doorbrengen, op zoek naar mannen.

Gisterochtend kreeg ik trouwens De Email. Een grote aanwijzing dat Raymond hier meeleest, aangezien ik de nacht ervoor nog schreef, dat ik zo’n behoefte had aan tenminste dat. Hoi, Raymond, wassup? Het deed me weinig. Een lap getikte tekst, met excuses en sorry. Het zal wel, Raymond. Heel makkelijk en heel veilig om dat na zo’n twee en halve maand te doen vanachter je laptopje zoveel kilometers van mij vandaan. Als je werkelijk ballen had…Nou ja. Het is ook nooit goed he, bij mij? Vraag ik om een email, krijg ik een email en is het nog niet goed.

Dat hij dus waarschijnlijk meeleest (hoi!) vind ik desondanks alles toch wel apart. Dacht werkelijk dat ik mezelf goed anoniem had gemaakt hier. Zou hij extern mee kunnen kijken op mijn computer ofzo? Ja, je weet het niet. Hij heeft het internet en alles hier werkend voor me achter gelaten, ik heb de ballen verstand van computers zelf dus wie weet wat hier allemaal op mijn computer op de achtergrond meedraait. Sorry Raymond, dat ik zo denk. Maar ik ben nogal wantrouwend geworden na alles. Gek he? Ach ik trek me er niks van aan en blijf schrijven wat ik wil hier. Het is allemaal waarheid en niets is gelogen en het is mijn gebroken hart en ik moet het kwijt. There.

Ik weet het allemaal even niet meer.

Ik ga maar richting de douche, er iets van proberen te maken, moet wel een beetje op mijn profielfoto lijken natuurlijk vanavond.

I thought I hit rockbottom

20 mei 2010 § 3 reacties

But today there´s rockbottom, fifty feet of crap, then me. Bron: Rachel Green uit de serie Friends. De perfecte omschrijving voor het gevoel dat ik nu heb. Ik was er van uit gegaan dat het dieptepunt vrijdagavond 5 maart 2010 om 20.01 uur had plaatsgevonden en het vanaf dan alleen maar beter kon gaan, niet erger in elk geval. Het moment dat ik de voordeur dicht hoorde vallen en na de wc volgekotst te hebben, snikkend mijn zus Marije belde. Well, was I wrong.

Het dieptepunt is nu pas gekomen. Bonkende koppijn, zo verdrietig en zo eenzaam dat ik wel uren achtereen zou kunnen kotsen, zo misselijk ben ik. Ik heb al twee nachten niet geslapen, ben ook al twee dagen niet de deur uitgeweest. Alles komt er uit en ik heb het idee dat ik mezelf al wekenlang voor de gek aan het houden ben. Het gaat helemaal niet goed. Ik mag er uiterlijk dan wel op vooruit gegaan zijn, van binnen heb ik zo’n knal gekregen, ik voel me zo ongelofelijk weggepleurd, weggeschopt, aan de kant gelegd, vergeten, verzwegen, genegeerd. Misschien dacht ik toch onbewust dat hij me nog zou bellen. Een sms. Een email. Een teken van leven. Nee, ik wil hem echt niet terug. Dat is het niet. Ik hou niet van hem, niet meer. Alleen heb ik nu zoveel frustratie en zo veel woede. Ik ben godverdomme meer waard dan dit.

Als ik hier in huis om me heen kijk, kan ik alleen maar zuchten en mijn schouders ophalen. De muren zijn leeg, de meubels zijn allemaal zo goed als weg, de chaos is ongelofelijk groot en dit huis voelt niet meer als mijn thuis.

Ik slaap al vanaf 5 maart op de bank, ben het zo ongelofelijk zat om zo te leven. Ik heb het echt geprobeerd. Echt. Ben zelfs gestopt met roken. Ben gaan daten. Ik. Ik ben gaan daten. En look where it has gotten me. Dumped. Vanavond nog, door online vlam. Bleek ook een mister fake te zijn, god mag weten waarom, maar blijkbaar lok ik dat soort weirdo’s uit. Lullen met me mee, lijken me helemaal te begrijpen, brengen me het hoofd op hol, vele lange chatsessies lang, nachten vol, super leuk, vlinders, sms’jes. En dan ineens vreemd. Biechtte op dat hij achter mijn werkelijke achternaam was gekomen en aan het Googlen was geslagen. Kut. Ik heb niks te verbergen, maar vond de manier waarop hij zoveel dingen wist te vertellen over mij tegen mij, en vooral de toon waarop, creepy.

Dit voelt net als die date die ik last minute cancelde een paar weken geleden, wegens slecht voorgevoel en alarmbellen. Twijfelde even of hij dit opnieuw was. Zelfde soort vreemde, sarcastische keiharde “humor”. Die ik niet eens wil of kan herhalen hier. Vanavond. Misschien was dat de druppel dat ik me nu, op dit moment, radeloos voel. Radeloos, eenzaam, stom, stom, stom. Labiel, naïef, wereldvreemd, losgeslagen, teruggezet op haar plek.

Pliesie agent, die mijn zelfvertrouwen zo ongelofelijk tachtig meter de lucht in deed groeien met zijn uitgebreide complimenten en ik mag wel zeggen zeer positieve observaties om het zo uit te drukken, zijn smsjes, zijn aandacht, alles. En nu, na de tweede date, mij dood negeert. Terwijl er toch echt niks naars is gebeurt bij mijn weten.

Wat is dat toch? Waarom negeren mensen mij als ze klaar met me zijn? Waarom voel ik me nu letterlijk zo ongelofelijk waardeloos? Aan de kant gezet? Ik ben toch godverdomme meer waard dan dat? Heb ik soms een sticker op mijn rug waar ik geen weet van heb, waarop staat: “Gebruik me! Doe met me wat je wilt, maak me gek, ben je me zat, negeer je me gewoon, no problemo!”

Ik weet dus ook echt niet meer wat wijsheid is. Heb een semi-soort van date morgenavond, mijn vlucht, het daten, alles om maar niet hier in dit vreselijk lege huis te hoeven zijn. Maar ik wil het niet meer. Ik wil niet weer hebben dat ik vlinders voel, of in ieder geval bloed door mijn aderen voel stromen, en vervolgens, zoals nu iedere keer het geval is geweest, genegeerd ga worden. En (ik kom echt niet uit een ei) geblokkeerd zal worden op MSN. Etc. Dat soort kleine kut dingen die harder steken dan wat dan ook.

Maandagavond God jezus ik voelde me zo geweldig. Zo heerlijk. Zo fantastisch. Vooraf al, optutten, mijn best doen, zag er ook echt goed uit al zeg ik het zelf. Voelde me ook echt begeerd, een gevoel dat ik zo lang niet heb gehad, van Raymond. Sowieso dus echt al jaren niet. En ineens is daar een jonge God…nou ja.

En dan nu. Het is alles bij elkaar, niet alleen jonge God uiteraard, dat had natuurlijk nooit de vader van mijn kinderen gaan worden, maar gewoon een tijdje het heel gezellig mee hebben. Maar het is alles bij elkaar. Het godverredomme compleet genegeerd worden. Dat ben ik zat. Het alternatief? Wegkwijnen op de bank. Een middenweg is er niet voor mijn gevoel.

Het zou al een heel stuk schelen als die lamzak me in ieder geval op zijn minst een klein smsje zou sturen. Een kleine email. Drie woordjes, that’s it. Hoe, is en het. Dat is alles wat ik vraag. Heb interesse, al is het alsof. Ik heb godverdomme, godverdomme tien jaar lang met je samengeleefd. Waarvan jij, met je trieste WoW, de laatste jaren behoorlijk gebruik gemaakt hebt van mij. Het hier gebruiken als een hotel, met mij als hotelier, die je was wastte en je zaakjes regelde. Tuurlijk. Ik was ook niet Miss Perfect. Kon ook het bloed onder je nagels vandaan halen met mijn buien, of mijn nukken. Dat weet ik. Maar er vallen allemaal kwartjes.

Vallende kwartjes en ogen die open gaan, all over the place. Wat moet jij gelachen hebben, om die kleine bijdrage die ik per maand van je kreeg voor het huishouden. Wat moet jij gelachen hebben om mij, die dat prima vond, want wat van jou is is van mij, mi casa es su casa. Wat moet jij gelachen hebben, terwijl je in het geniep een spaarrekening aan het bij elkaar sparen was, voor jouw toekomst. Wat moet jij gelachen hebben, toen ik instemde met jouw suggestie om voortaan alle boodschappen te betalen, toen mijn inkomen steeg. Wat moet jij gelachen hebben. Dat geld stak jij mooi in je zak. Zodat jij nu zonder al te veel problemen, aan jouw Nieuwe Leven kan beginnen. Wat moet jij gelachen hebben, toen je onlangs het financiële staartje hoorde, waarvan het voordeel zo onterecht aan jouw kant ligt? Wat moet jij lachen nu.

Was het daarom, dat je niet wist hoe snel je weg moest komen die vrijdagavond. Dat ik met je meeliep naar de deur maar je me vroeg in de woonkamer te blijven, want “jij kon dat niet aan”.

Eikel.

Zijn ze dan echt allemaal hetzelfde?

19 mei 2010 § Een reactie plaatsen

Gisteravond weer een date gehad met de pliesie. Leuk. Thuisgebracht. Nu niks meer gehoord. Had toch wel een klein smsje of iets ofzo verwacht. Half uur geleden zelf gesmst, nog niets vernomen. Bah.

Men.

Waar ben ik?

Je ziet het archief van mei, 2010 om Sanne in the City.