The dreaded phone call

16 maart 2010 § Een reactie plaatsen

Blegh. Hij belde, stipt om vier uur. Wat een vreselijk gesprek. Vreselijk! Wat klonk hij anders. Niet koud en kil zoals de afgelopen dagen en ook niet zoals mijn vriend maar anders. Het was ongemakkelijk. Allebei beginnen met praten en dan stilvallen, ‘ga jij maar’, ‘nee zeg jij maar’. Bah. Giechelend ook, allebei. Belachelijk. Maar goed, geen ruzie. Hij vond me een bikkel dat ik alle spullen heb ingepakt en alles heb klaargezet en we moesten samen lachen om het feit dat ik al zijn was heb gewassen, dat was altijd nogal een discussie puntje, ik was nooit zo snel met de was, maar hij mocht niet met zijn tengels aan de wasmachine komen, dat was mijn ding. Raar. Af en toe kleine grapjes ook, over de katten bijvoorbeeld. Heel raar. “Wil jij de tv?” vroeg ik. “Nee joh, hou jij maar”. “Oke fijn, en die air conditioner die jij vorig jaar gekocht hebt?” “Nee joh hou ook maar, is lekker voor in huis van de zomer”. “Ik wil hem niet als je het niet erg vind, desnoods geef je hem aan je ouders oke?” “Oke, dan neem ik die mee”. Heel bizar. Had bijna het gevoel dat hij medelijden met me had, terwijl hij degene is die, hoewel bewust, nu met lege handen staat.

Hij liet ook tussen neus en lippen door vallen dat hij was gaan stappen. Stappen? Waar komt dat ineens vandaan, hij ging nooit stappen! Het brandde op mijn lippen. Of er een ander is. Of dat hij naar de hoeren is geweest. Maar ik heb de eer aan mezelf gehouden en die vraag ingeslikt. Helaas vullen mijn gedachten zelf in, hoe die stapavondjes verlopen zijn. Gadverdamme, ga van mijn netvlies. Bah.

Toen we allebei het lijstje hadden afgewerkt van praktische zaken, kwam De Stilte. Tsja. En nu? Ik zei dat ik zijn beslissing begrijp maar dat ik de manier waarop het nu gaat vreselijk vindt. Hij zei dat hij dat begreep, maar dat er geen makkelijke manier is om weg te gaan en dat dit hem het beste leek. Dat begreep ik dan wel weer, maar heb wel kunnen zeggen dat ik niet zomaar uit zijn leven wil verdwijnen. Dat ik hem op zijn verjaardag wil kunnen bellen om hem te feliciteren, dat soort dingen. Of hem gewoon eens kan bellen voor advies, voor werk dingetjes of wat dan ook. Hij zei dat hij dat ook wil, alleen nu dus even niet, even geen contact. Toen zei hij nog ‘ik hoop dat jij mij niet vergeet’. Pffff godsamme zeg. Bah. Ik ben niet meer boos op hem, mis hem ook niet meer merk ik, dit was echt een hele andere Raymond dan de Raymond die mijn vriend was al die jaren. Erg verwarrend.

Blegh.

Dat terwijl ik verder zo’n fijne dag heb gehad! Wel met steen in mijn maag vanwege het telefoongesprek om vier uur, maar verder heb ik me prima vermaakt. Er ging een wereld voor me open bij die beauty salon, waarom heb ik dat nooit eerder gedaan? Ik werd net als zaterdag heel vriendelijk ontvangen, dit maal gingen twee dames me tegelijk behandelen. Er stond een pedicure, manicure en uitgebreide gezichtsbehandeling gepland. Ik kreeg als eerste een manicure, wat een luxe! En dat voor het belachelijke bedrag van maar vijf euro, was een aanbieding! Daar heb je in winkels amper nagellak voor. Mijn nagels zijn weer helemaal netjes en glimmend, wel naturel dat wel. Niet gelijk te grote sprongen maken.

Daarna mee naar de behandelkamer waar er tegelijkertijd aan mijn voeten en mijn gezicht werd gefriemeld, erg wennen in het begin, kan er niet tegen als iemand aan mijn voeten zit. Ze moesten geloof ik erg om me lachen. Maar ik heb nu babyzachte voetjes met mooi donkerrood gelakte nagels, prachtig! En tegelijkertijd werd er van alles op mijn gezicht en hals gesmeerd, gemasseerd, gestoomd, verwijderd, geharst en weet ik veel wat allemaal. Ik liet het allemaal over me heen komen en kan zelfs zeggen dat ik er echt van genoot, twee uur lang! Ik heb mezelf voorgenomen nu iedere vier weken te gaan.

Daarna nog even de Primark en H&M leeggeshopt, twee grote tassen vol. Nieuwe jas, twee zelfs, mooie setjes ondergoed, superhippe shirtjes, lekker dagcremetje, dat soort spul. Wel af en toe slikken als ik langs ‘onze plekken’ liep, zoals de Burger King waar we zo vaak ’s avonds laat nog iets lekkers gingen halen met de auto. Of de AH waar we vaak boodschappen deden, enzovoort. De Jamin waar ik altijd speciale chocolade voor hem meenam waar hij zo gek op is. Echt vreemd en dat zal wennen worden. Maar toch niet zo pijnlijk als ik me had voorgesteld, ik voelde me sterker dan ik ooit had durven denken. En toen naar huis. Het Telefoongesprek.

En nu ben ik leeg. Letterlijk leeg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu The dreaded phone call voor Sanne in the City.

Meta

%d bloggers liken dit: