Zondag

7 maart 2010 § 1 reactie

Ik wil hier geen medelijden opwekken, ik weet heus wel dat ik er mag zijn, dat ik iets kan, dat ik oke ben. Maar wil het even schrijven en dat voelt veilig hier. Ik kan het in woorden niet zeggen en schrijven is altijd al een uitlaatklep geweest. Een van de eerste dingen die ik vanochtend ook deed, was een brief schrijven naar Raymond. Die onverstuurd zal blijven.

Raymond is een heel stuk verder dan mij blijkt nu. Het komt niet meer goed, het is definitief voorbij. Hij zou me vanmiddag bellen had hij gisteravond (vrijdagavond) gezegd en de hele dag hield ik me daar aan vast. Intussen een aantal mensen gesproken door de dag heen waaronder mijn ouders, die me zoveel hoop gaven, vooral mijn moeder. Het komt wel goed, hij mist jou net zo als jij hem, jullie moeten een nieuw huis kopen samen, weg hier, opnieuw beginnen etc. Ik heb zelfs op Funda en andere makelaars websites rondgehangen, uitgebreid zitten zoeken naar ons droomhuis. Dit huis staat op mijn naam (hij is bij mij komen wonen) misschien helpt het als we nu samen een huis kopen? Is dat het? Het ging een tijdje niet goed, de sleur zat er in, we leefden langs elkaar heen. Ik heb het, achteraf gezien, veel te ver laten komen. Hij ook. Wij samen. Als ik de tijd terug kon draaien had ik het zo anders gedaan de afgelopen tijd. Maar voor hem is het nu te laat.

Hij zou vanmiddag bellen maar hij belde maar niet. Ik smste hem vanmorgen nog wel of hij een beetje geslapen had, dat had hij niet, en hij vroeg of ik had geslapen. Ik heb amper geslapen, smste ik terug. Heel licht sliep ik op de bank, en telkens als ik wakker werd schoot de pijn door mijn hele lichaam van het hem missen. Hij smste op mijn sms terug, ik bel je vanavond wel of iets dergelijks, ik heb even rust nodig. Dat vond ik al gek want hij zei echt vanmiddag. Ik smste terug dat ik dat respecteerde en zag ineens echt hoop, zo van nou oke hij wil even rust, maar dan komt hij weer terug en gaan we weer samen verder.

Vanavond heb ik naar de telefoon zitten staren maar er gebeurde niks, hij belde niet. Ik nam een paar borrels en smste hem, met de vraag of hij me nog zou bellen. Hij smste gelijk terug: ik heb hoofdpijn en ga nu slapen, ik bel je morgen wel. Ik belde hem toen direct op en toen kreeg ik iemand aan de lijn die niet de man is waar ik tien jaar mijn leven mee heb gedeeld. Hij was zo kil, zo kortaf. Ik weet niet meer precies hoe het gegaan is, het is een roes, maar hij heeft me heel duidelijk gemaakt dat hij niet verder wil. Hij komt zijn spullen halen en dat is het dan. En ik moet het hem niet zo moeilijk maken, hij houdt niet meer van me, dat moet ik maar begrijpen en ik moet hem met rust laten. Hij heeft zijn rust nodig.

Ik voel me alsof ik in een groot zwart gat aan het vallen ben, een oneindig diep gat dat de afgelopen tien jaar ineens zo zinloos doet lijken, alsof alles wat ik heb bereikt nu niets meer voorstelt, alles wat ik heb overwonnen dankzij zijn steun, ik ben terug bij af. Alles in dit huis herinnert me aan hem, al zijn spullen staan er nog, moet ik die inpakken? Wil hij dat zelf doen? Of stuurt hij zijn ouders daarvoor, die mij eigenlijk toch al nooit moesten? Alle meubels die we in de loop der jaren samen gekocht en in elkaar gezet hebben. Zijn dekbed nog op het bed, dat naar hem ruikt, op het bed. Zijn vuile kleren in de wasmand. Zijn eten in de koelkast. Zijn asbak op zijn bureau. Zijn computers die hier naast me staan. Zijn lege bureaustoel. Zijn boeken in de kast. Zijn cd’s. Zijn dvd’s. Zijn post. Zijn trui op de grond, die ik vanavond uit de wasmand heb gevist omdat het naar hem rook en als ik mijn ogen dicht deed, kon ik mezelf voor de gek houden dat hij me vasthield en het niet mijn eigen armen waren.

Er is geen ander, dat heeft hij me verzekerd. Toch denk ik daar wel aan en sowieso de gedachte dat hij ooit verder zal gaan met een andere vrouw, mijn maag draait om en ik moet voor de zoveelste keer vandaag kotsen. Vreemd trouwens, al eet je helemaal niets, er komt toch inhoud uit, als je moet kotsen. Als er een ding positief uit dit alles moet zijn, is het dat het goed voor de lijn is, ik heb al twee dagen niets gegegeten. Vanmiddag een paar koekjes, maar die kwamen er gelijk weer uit. De meest onbelangrijke dingen maken me overstuur. Hoe moet ik nou nog boodschappen doen? Ik voel nu al de pijn die ik ga voelen als ik automatisch ‘zijn chips’ of ‘zijn cola’ in het karretje zal doen. Of ham of vlees, wat ik zelf dus niet eet. Iets nieuws zien liggen en denken ‘hey dat zal Raymond wel lekker vinden’. En dan die pijn zal voelen van oh nee, hij is er niet meer. Ik ben alleen.

Hoe moet ik ooit nog naar de patatzaak hier vlakbij waar we af en toe samen naar toe liepen, bulderend van de lach, want we dan hadden we net tassen vol boodschappen gedaan maar waren te beroerd om te koken en gingen daarom “als Tokkies” patat halen. Met de auto, hoewel het twee minuten lopen is, kan het nog luier? Hoe kan ik ooit nog naar Londen, mijn lievelingsstad, waar we zo’n geweldige vakantie hebben gehad samen? Hoe kan ik ooit nog op Schiphol zijn, waar we zomaar spontaan heen gingen, hij omdat hij trek had in Burger King en ik omdat ik zo lyrisch ben van Starbucks en de Ako daar? Hoe kan ik daar ooit nog zijn? Hoe hard hebben we om onszelf gelachen op de terugweg in de auto, want hallo, het is niet bepaald om de hoek. Dat we achterom keken naar de achterbank en als inside joke, die alleen wij deelden, vroegen of Ernst en Bobbie het wat rustiger aan konden doen, want papa en mama willen geen herrie horen. We hebben dus geen kinderen maar hebben het voor de grap over Ernst en Bobbie met elkaar, natuurlijk geen echte namen, maar voor alsof.

Hoe kan ik ooit nog hier door de stad of door het winkelcentrum lopen, waar we samen hebben gelopen? Hoe kan ik ooit nog kleding dragen, waarover hij een mening had zoals mijn “Fatima” nachtjaponnen, die hij verschrikkelijk vond en ik om hem te jennen des te langer, gekleurder en groter kocht. De gekste dingen. Mensen bedoelen het allemaal goed, “als er iets is…bel me!” Ja, er is iets! Mijn hart is er uit gerukt en er wordt op gestampt. Het enige wat mij nog goed zal kunnen doen voelen is zijn armen weer om me heen! Alles waar ik me eergisteren nog druk om maakte, man wat zou ik nu geven om ervoor te zorgen dat dat mijn enige problemen waren. Of dat ik me druk maakte over hoe ik er uit zie, of wat de mensen wel niet van mij vonden. Lekker belangrijk!

Andersom kan ik het nu ook niet hebben dat het leven van andere mensen gewoon door gaat. Het gelach wat ik nu, tijdens deze stille zaterdagnacht, af en toe voorbij hoor komen van dronken studenten. Als ik weer de moed heb naar buiten te gaan, het gelach en gekraai van kleine kinderen, kleine onbezorgde kinderen. De school hier vlakbij, al die gillende plezier makende kinderen die ik hier zo goed hoor vanaf mijn bureau.

Alles doet zeer. Ik ben geen type dat gekke dingen doet als in mezelf van het leven beroven, maar ik ben wel bang voor de echte wanhoop die straks gaat komen van het besef als hij echt weg is en weg blijft, inclusief zijn spullen. Ik weet niet waar ik het moet zoeken, wat moet ik doen, wat verzacht de pijn? Ik heb de zorg voor mijn lieve katten, die het echt door lijken te hebben. Normaal zeg ik op een gemiddelde avond wel twintig keer “ga daar eens vanaf”, “ga een hobby zoeken”, “nee niet doen”, ga daar vandaan”, want ze doen allemaal alles voor aandacht, dagen ons daarvoor uit door dingen te doen als op het toetsenbord te gaan staan, aan de deur van de brokjeskast krabben, voor beeldschermen staan, enz. En nu liggen ze de hele tijd allemaal als makke lammetjes te slapen en laten me met rust. Kruipen wel bij me als ik op de bank lig, maar laten me verder met rust. Gek is dat.

Zo weinig als ik praat, zoveel als ik schrijf zie ik nu. Ik wil jullie allemaal niet lastig vallen met mijn problemen zo ineens, maar voel zo sterk de behoefte om dit te typen naar ‘levende mensen’. En dat terwijl onze relatie daar mee is begonnen, ooit, op die avond dat ik voor de grap eens naar een chatbox ging. Avonden en nachten brachten we chattend door. Ik begon dolverliefd op hem te worden en hij op mij.

Raymond heeft ruim een jaar op mij gewacht tot ik hem dan eindelijk durfde te ontmoeten in het echt, hier, in dit huis. Iets wat ik never nooit had gedurfd zonder zijn aandringen, zonder zijn vertrouwen in mij. Hij overlaadde me met liefde, aandacht, complimenten en brieven en cadeaus, iets wat ik niet gewend was. En nu? Nu moet ik hem maar vergeten. Hoe moet ik dat doen? Nu hoor ik een stem aan de andere kan die zo koud en kil tegen mij praat, een onherkenbare zakelijke stem, die me liever vandaag nog kwijt is dan rijk. Die verder wil met zijn leven. Zonder mij. Niet oud worden samen. Geen kinderen krijgen. Ik weet echt niet meer waar ik het moet zoeken. Ik wil niet naar buiten, maar ik wil ook niet hier zijn. Ik wil niet huilen, maar ook weer wel. Ik wil niet slapen, want als ik wakker word doet de werkelijkheid zoveel genadeloos pijn, maar als ik slaap voel ik geen pijn, hoewel ik wel nachtmerries heb. Niets is fijn en niets voelt goed.

Mijn zus Marije zei vanavond, er zijn zoveel liedjes hierover, die zijn niet voor niets geschreven, zoveel mensen voelen wat jij voelt nu. En verdomd, let er maar eens op. Ik zet express geen muziek, radio of tv aan, het is hier nu al twee dagen doodstil in huis, ben als de dood onze liedjes te horen. Ik probeer mijn hersenen ook op mute te zetten. Ik zet ze uiteraard niet op, maar ik hoor ze. Ik hoor ze godverdomme in mijn hoofd. Iris van the GooGoo Dolls.

De wasmachine is klaar, ik ga zijn kleren in de droger doen. Die zal hij binnenkort op komen halen.

Advertenties

§ Een Reactie op Zondag

  • Anoniem schreef:

    Poe! Heel mooi en herkenbaar dit stuk. Mijn ex heeft het bijna precies hetzelfde aangepakt, hij bleek achteraf ook al langer te willen stoppen. En ook dat bellen en smsen wat dan telkens niet gedaan wordt of verplaatst naar later en uiteindelijk gewoon een ander persoon te spreken krijgen, die klaar is met jou en je het liefst zo snel mogelijk uit zijn leven verwijderd, wat doet dat pijn. Echt een fijne blog dit, het geeft me een houvast om te lezen hoe andere mensen hierdoor heen zijn geraakt en dat er misschien licht aan het einde van deze duistere tunnel is… Bedankt en sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Zondag voor Sanne in the City.

Meta

%d bloggers liken dit: