Nachtmerries

31 maart 2010 § 4 reacties

Nachtmerrie gehad, al heb ik die wel vaker nu. Ik heb niet onthouden waar het vannacht precies over ging maar zoals bij elke nachtmerrie die ik momenteel heb staat Raymond centraal. De Raymond zoals ik Raymond helemaal niet wil herinneren: afstandelijk, gemeen naar me lachend, al helemaal op eigen benen in zijn Nieuwe Fantastische Leven, mij compleet vergeten, I might as well be dead to him. Deze ochtend voel ik me dan ook weer behoorlijk rot en vooral kwaad. Kwaad bijvoorbeeld om de post voor hem die direct na zijn vertrek al niet meer kwam, ik had hem nog beloofd om alles door te sturen. Lijk eigenlijk wel gek ook, ga niet nog meer kosten maken en nog meer moeite doen, hij wilde toch weg? Maar er valt op wat papieren spam na niets door te sturen, helemaal niets. Dat vind ik eng. Dat hij zijn vertrek kennelijk zo heeft voorbereid door zijn adreswijziging door te geven aan allerlei bedrijven en instanties.

Er schieten me steeds meer dingen te binnen. Eind vorig jaar hadden we een familiefeestje van zijn kant waar een groepsfoto werd gemaakt. Alle ooms, tantes, neefjes, nichtjes, vaders en moeders bij elkaar gepropt en op de foto gezet voor het nageslacht. Pas van de week herinnerde ik me iets wat ik toen heel diep had weggestopt: hij ging niet naast me staan. Ik weet nog hoe raar ik dat vond en was er zelfs een beetje boos over, doe normaal, kom nou gewoon naast me staan, had ik hem toegesist. Maar nee, hij stond prima zo en die hele klote foto kon hem gestolen worden. Dus staan wij nu voor eeuwig afgebeeld als stel anno 2009 met zijn vader tussen ons in. Een familielid van Raymond stond er om bekend heel handig om te gaan met exen op familiefoto’s. We hadden er vaak om gelachen, om die foto die er zo triest bij hing in de woonkamer van die persoon. Want dat familielid plakte namelijk een wit stickertje op het gezicht van diegene die niet langer bij de familie hoorde. Zou er inmiddels een wit stickertje op mijn gezicht geplakt zijn? Vast wel. Bet she couldn’t wait.

Had het eerder gedaan, had het eerder gezegd. Dat had het niet makkelijker gemaakt dat weet ik. Maar hoe lang heeft hij geprofiteerd van alle tijd die hij nam om zich voor te bereiden? En wat ik me maar af blijf vragen, waarom nog in discussie gaan met mij over zaken die in huis stonden te gebeuren, kleine verbouwingen, dat soort dingen? Had gewoon je mening voor je gehouden, ingeslikt. Als je toch al wist dat je weg ging, waarom dan werkelijk overal een andere mening over willen doordrukken? Ben blij dat hij niet nog langer heeft gewacht. Anders had ik nu misschien al met vloerbedekking gezeten in de slaapkamer in plaats van het veel hygiënischer laminaat. Koude voeten? Mietje.

Ik mis hem niet. Dat niet. Het is beter zo, voel zelfs dat ik al begin open te staan voor iemand die ik heb leren kennen de afgelopen weken. Een heel lief en bijzonder iemand, die me zo helpt met zijn lieve woorden en aandacht voor mij. Ik geniet erg van die afleiding. Nee, missen doe ik hem inmiddels echt niet meer. In ieder geval niet de Raymond van het afgelopen jaar, die niets anders deed dan slapen, werken en bij thuiskomst direct in zijn verrekte online wereld kroop. Dat verdomde computer spel, waar al zoveel over geschreven is en zoveel voor wordt gewaarschuwd. Dat klote spel waarvan wordt beweerd dat maar liefst veertig procent van de gebruikers uiteindelijk zo verslaafd raakt, dat hij of zij zijn of haar baan en/of relatie er aan verliest.

Ik mis de Raymond niet, die me dan totaal negeerde en werkelijk niets deed in huis, zelfs niet als ik er om vroeg. Wanneer ik het druk had en hem vroeg iets kleins te doen in huis, vertikte hij dat gewoon. Hoe vaak ik niet heb gekletst tegen hem vanuit de keuken en afdroop naar boven omdat er geen reactie kwam, hij hoorde me gewoonweg niet, ging totaal op in zijn wereld waar hij mensen overhoop schoot en in bosjes dook om zelf niet overhoop geschoten te worden. Me bloedserieus meedeelde dat we het niet gingen redden om nog even wat te eten bij de Mac op zondagavond na een verjaardag, want hij moest op tijd thuis zijn, hij had afgesproken. Triest.

Maar ik wil hem nog zoveel zeggen. Zoveel vragen. Hem duidelijk maken dat de zaken voor mij de afgelopen weken ook anders en vooral duidelijk zijn geworden. Dat hij vooral niet moet denken dat hij zo’n adonis is, waar ik me nu iedere avond voor in slaap huil, dat ik hem zo graag terug zou willen, hem zo mis. Want die periode heeft maar kort geduurd. Ik wil hem zeggen dat ik wakker ben geworden en nu ook kwaad op hem ben, dat hij me van de een op de andere dag dood heeft verklaard, door me zo straal te negeren.

Eikel.

Over de drempel

30 maart 2010 § 1 reactie

Ik liep er wel eens langs en vaak zat er dan een vrouw op een kruk, terwijl er aan haar gefrunnikt werd. “No way dat ik dat ooit zou durven”, dacht ik dan en liep snel door naar waar voor ik kwam en vervolgens snel de winkel weer uit. Ik heb het over jezelf laten opmaken bij een make-up counter in een winkel. In dit geval in een grote cosmetica winkel in de stad. Aangezien Sanne versie 2.0 juist die vreselijk enge dingen aan het opzoeken is momenteel, had ik vrijdagmiddag een afspraak gemaakt om zelf plaats te nemen in zo’n stoel, midden in de winkel, midden in het centrum. De vrouw aan de telefoon klonk erg vriendelijk en we spraken af dat ik vanmorgen langs zou komen om “even lekker uit te proberen wat bij mij past”.

Ik ging er au naturel heen, met alleen wat mascara, voor het gevoel. Na de toch wel hoge drempel stapte ik binnen en werd meteen vriendelijk ontvangen door de vrouw waarmee ik de afspraak had. Een vrolijke, jonge vrouw die me vroeg plaats te nemen op de kruk naast een counter vol met honderden potjes, kwastjes, poedertjes, stickjes en doosjes. Het leek wel een snoepwinkel. Ik voelde me eigenlijk meteen op mijn gemak en lette, in tegenstelling tot wat ik had verwacht, totaal niet op het winkelend publiek om ons heen. En het grappige is dat het uiteindelijk niet echt een make-over is geworden. Blijkbaar heb ik het al die jaren als leek al goed gedaan, want zonder de “make-up artist” te zeggen wat ik normaal gebruik, pakte ze precies de kleuren en dingetjes die ik dagelijks op mijn gezicht aanbreng. Wat me ook opviel aan de 2.0 versie, is dat ik ineens zomaar durfde te zeggen als ik iets niet zag zitten. Zo kwam ze in eerste instantie aan met de glitterversie van de oogschaduw die ik normaal gebruik. Toen hoorde ik mezelf zomaar ineens zeggen: “heb je die ook in mat? Ik vind deze eigenlijk niet zo mooi”. De Sanne 1.0 zou op haar lip gebeten hebben en zich letterlijk dingen hebben laten aansmeren waar ze later spijt van zou hebben. Maar de vrouw reageerde heel begrijpend: “goed! Nee hoor, goed dat je dat aangeeft!”

Wat een vrolijke vrouw, ik werd er zelf ook vrolijk van. Vol passie vertelde ze voluit over wat ze steeds op mijn gezicht aan het smeren of aanbrengen was. Ze gaf me een handspiegel zodat ik kon meekijken. Telkens wanneer ze een nieuw product pakte keek ze er zo enthousiast bij, dat ik er zelf helemaal in mee ging. Alsof ze keer op keer een nog onbekende schat tevoorschijn haalde, dat exclusief voor mij en alleen voor mij was gemaakt, en dat zij de eer had om mij ermee kennis te laten maken. Ze heeft het heel netjes aangebracht allemaal en ik ben zeer tevreden! Totaal geen druk om de producten te kopen, dan zou ik ook werkelijk een fortuin kwijt geweest zijn, ik heb alleen de basis producten aangeschaft. Ik kreeg een uitgebreid rapport mee van de producten die ze had gebruikt, erg handig mocht ik toch nog bepaalde dingen willen kopen.

Ja, dit was een erg leuke ochtend!

Zou ik je poesje mogen eien?

29 maart 2010 § 1 reactie

Gewoon voor de afleiding, eens kijken hoe dat werkt. Ik ben er immers al zo lang uit, dat hele flirten en daten en weet ik veel wat nog meer. Eerlijk gezegd vind ik het op het eerste gezicht een trieste bedoeling. Er zullen heus heel mooie relaties en zelfs kindjes en een heleboel happily ever afters uit voortkomen maar voorlopig hou ik het bij kijken, kijken en niet kopen.

Een voorbeeld van de reacties nadat ik me had aangemeld bij een aantal van dit soort websites en chats:

“Wil jij mijn geheime chocolaatje zien?”

“Je houd van dieren zie ik ,zou ik je poesje een keer mogen eien ?”

Ook kreeg ik een berichtje dat ene “Eksteroog” met me had geflirt. Eksteroog? Roarr…Klik.

Ze bestaan wel hoor. Vast!

Een leren bank it is

27 maart 2010 § Een reactie plaatsen

Zo. Vanmiddag weer een stukje opgeschoten in huis dankzij mijn broer. Er staat nog wel veel zooi wat weggegooid mag worden, maar wanneer dat volgende week weg is kan ik echt beginnen hier. Een schilder in huis halen om alles te witten en dan langzaam aan alles gaan vervangen wat er nog staat aan meubels, ik heb al een spotgoedkope bank gezien bij Wehkamp, lang gaan dat soort meubels toch niet mee met katten, dus vooral niet te duur. Ook zoiets, ik wilde graag een leren bank, hij niet, nou onze veel te dure stoffen bank lijkt wel een krabpaal inmiddels. Ik ga dus absoluut een leren bank kopen, alleen al daarom. Mijn smaak, mijn keus. En praktisch met al die honderden kattenharen per dag.

Ik ga vanavond de inbouwkasten bij m’n bureau pimpen, heb van de week heel leuke zelfklevende zwarte kattenpootjes bij Ikea gekocht, die komen kris kras over de witte plankjes in die kast. Ik heb al een plankje gedaan en dat staat echt heel grappig! En Mexicaans tafelzeil halen van de week ergens, alles lekker hip en vrolijk. Vrouwelijk, gezellig, fris. Alleen nog maar dingen die ik leuk vind, geen rekening houdend met een mannenpersoon. Wat ben ik goed bezig he?

Ik moest vanmiddag wel even slikken toen de post kwam, daar stond het, de handtekening van Raymond zwart op wit, die hij gisteren heeft gezet bij ontvangst van de aangetekende brief. Nu is het klaar. Mijn casa. Van mij. Bye bye.

Omdat ik het waard ben

27 maart 2010 § Een reactie plaatsen

Weer thuis. Ze hebben er een vaste klant bij, wat een geweldige kapsalon! Gaat er allen naar toe, prijzen vallen heel erg mee! http://www.salonb.nl Ze hebben salons door heel Nederland. Ik was meer kwijt aan de shampootjes die ik mee naar huis nam dan aan de behandeling zelf. De kapster adviseerde me om niet te verven wegens uitgroei maar een kleurspoeling die wel twintig weken blijft zitten en er dan uit vaagt, zonder dat je het duidelijk ziet. De salon is geweldig, heel relaxte sfeer. Haren wassen gebeurt in een donkere ruimte met kleine lichtjes aan het plafond, heel relaxed en dan niet in een stoel maar op een soort ligbed. Very Gooische Vrouwen! Het is iets donkerder dan mijn eigen haarkleur geworden, een soort kastanje bruin. Ik ben heel tevreden!

Omdat ik het waard ben!

Sanne versie 2.0

26 maart 2010 § Een reactie plaatsen

Ik hou er toch in mijn achterhoofd rekening mee dat ik een email kan krijgen van Raymond, of een sms of iets, een teken van leven…weet dat het niet gaat gebeuren, die kans is kennelijk heel klein. Maar toch…dat zou dan echt het allerlaatste zijn en dan is het echt klaar. Streep mijn naam maar weg…Vandaag krijgt hij de aangetekende brief thuisgestuurd, of in ieder geval op het door hem opgegeven verblijfadres om zijn post naartoe door te sturen. De aangetekende brief waaronder mijn vriendelijke groeten staan. Ik heb een papiertje met een nummer meegekregen op het postkantoor waarmee ik de aangetekende brief kan volgen en dus kan zien wanneer hij ondertekend is. Het is vreemd, zo vreemd. Maar ook weer zo definitief. Vreemd gevoel, in de verte ook opluchting. Verdwijn dan ook maar helemaal. Lamzak.

Er komt trouwens nu al helemaal vrijwel geen post meer voor hem, in al die weken slechts twee dingen. Doet me ook weer afvragen: hoe lang is hij hier al mee bezig? Had hij die adreswijzigingen al voor die vrijdag geregeld? Vermoed van wel. Ik kan me niet herinneren of er voor die vrijdag van zijn vertrek al minder post kwam dan normaal voor hem, daar let je niet op. Net als de andere dingen waar ik door de weken heen achter kwam of in ben gaan zien. Maar waarom nog dagen voor zijn vertrek een discussie aangaan met mij over het wel of niet nemen van vloerbedekking in de slaapkamer? Ach, mooi, er komt nu dus absoluut geen vloerbedekking nergens meer. Koude voeten? Ze hebben heel leuke kleedjes bij Ikea. Laminaat it is.

Maar goed, die vragen zijn zinloos, ik krijg er toch geen antwoord meer op. Het is weer tijd voor afleiding, zeker met dit belachelijk lange Paasweekend in het vooruitzicht. Werken, veel werken maar ook weer wat leuke dingen in het vooruitzicht stellen voor mezelf op korte termijn. Zo ga ik vandaag twee afspraken maken. Nummer 1 is mijn haar laten verven, dat stond nog steeds op de to-do list. En nummer 2 is een make-over en uitgebreid make-up advies. Daarvoor ga ik een afspraak maken bij een grote cosmetica winkel in de stad. Lijkt me ook best eng, zo midden in een drukke winkel, maar Sanne 2.0 gaat dat gewoon doen!

Alanis sure knows what she’s singing about

25 maart 2010 § Een reactie plaatsen

Ik kreeg het onderstaande liedje van de week van iemand. Had het nog nooit gehoord, heeft grote indruk gemaakt.

 

Alanis Morissette – Not as we
Reborn and shivering
Spat out on new terrain
Unsure, unconvincing
This faint and shaky hour

Day one, day one
Start over again
Step one, step one
I’m barely making sense
For now I’m faking it
‘Til I’m pseudo-making it
From scratch, begin again
But this time I as I
And not as we

Gun-shy and quivering
Timid without a hand
Feign brave with steel intent
Little and hardly here

Day one, day one
Start over again
Step one, step one
With not much making sense
Just yet I’m faking it
‘Til I’m pseudo-making it
From scratch, begin again
But this time I as I
And not as we

Eyes wet toward wide open fright,
If God is taking bets, I pray he wants to lose

Day one, day one
Start over again
Step one, step one
I’m barely making sense
Just yet I’m faking it
‘Til I’m pseudo-making it
From scratch, begin again
But this time I as I
And not as we

Waar ben ik?

Je ziet het archief van maart, 2010 om Sanne in the City.