So far so nothing

Nee, niks eigenlijk. Eigen schuld. Ik sta al een tijd op de automatische piloot. Niet mijn jaar gezondheid technisch gezien en dat van mijn huisdieren, maar los daarvan ook niet mijn jaar op het gebied van hoe ik in mijn vel zit. Het vreet aan me, het hele Diva verhaal. Belachelijk, want dat gun ik haar niet. Maar het doet zeer. Begreep ook echt niet waarom ze mijn vriendje wilde worden op Facebook nadat ze mij zelf verwijderd had na onze ruzie vorig jaar. Nu wel, het kwartje viel wat laat, zoals wel vaker bij mij. Ik heb, laten we zeggen het eerste jaar na de breuk met Raymond heel stomme dingen gedaan. Dingen die ik hier als anonieme Sanne (op een handjevol irl mensen na, waar ik eerlijk gezegd spijt van heb want ik hou me in merk ik) nooit  heb beschreven. Echt belachelijke en gevaarlijke dingen. Er zit een engel op mijn schouder, wat ik je brom.

Maar goed, Heleen van Royen zou goedkeurend knikken bij het horen van het aantal mannen…nou ja, veel. Ik was vaak in een alcoholische toestand, online en offline waarbij die eerste link (no pun intended) bleek. Ik hield er twee stalkers aan over. Een digitale en één echte. Die laatste was heel eng. Echt heel eng, de rillingen… Maar die digitale hield het lang vol. Jezus, eng ook. Besefte me dat ik zoveel over mezelf had verteld in onze urenlang durende chats, dat hij me daar mee intimideerde. Door bijvoorbeeld een afbeelding van een boek van mijn favoriete schrijfster te emailen. Dan weer een liedje van mijn favoriete artiest. Heel naar en een hele grote les: wees voorzichtig online, diegene met wie je chat kan heel iemand anders zijn, en dat was in dit geval ook zo. Maar dat was wel het laatste on my mind nadat ik gedumpt werd in dat enge, kille maart 2010 en mijn vervangster achter de schermen al klaar stond. Doet gekke dingen met je. Zeker wanneer van nature al onzeker bent wordt die eigenschap vergroot en groeit je drang naar bevestiging. Mannelijke aandacht. Iets. Joehoe, zie mij!

Anyway. Niet die stalker, maar een ander eng, eng persoon (daar had ik wel over verteld en ik beken, nog niet eens de helft wat zeg ik een kwart) mij na bijna drie jaar ineens een vriendschapsverzoek stuurde via Facebook. Mijn hart zat in mijn keel. Wat eng! Na al die tijd ook, waarom? Sowieso heb ik dat met meer mannenpersonen ondervonden, die doodleuk na een jaar of zelfs twee jaar emailen of sms’en: hee, hoi, alles goed, zin om nog eens af te spreken? Well duh, leeg little black book ofzo? Emails a la, die kan ik verwijderen en niet meer bij stil staan. Maar een Facebook uitnodiging door iemand die zoveel enge herinneringen oproept, die dan ineens zo dichtbij in mijn leven komt. Ik bekeek mijn Facebook account door zijn ogen. Wat kon hij veel zien. Uiteraard verwijderde ik zijn verzoek maar heb ook de privacy instellingen van mijn account strak aangetrokken. Even erna kreeg ik een uitnodiging van hem op een ander account dat ik beheer, waar mijn achternaam in voor komt en hij via mijn Facebook terecht gekomen moet zijn. Heel, heel eng. Naar. Yikes.

Dus. Ik denk dat Diva toen tegen een dichte muur aanbotste, een rood stoplicht te zien kreeg toen op mijn profiel wilde lurken. Niet dat ik nou zo’n interessant leven leidt, momenteel in elk geval totaal niet, gaap, maar later realiseerde ik me pas dat ze toen haar trots weggeslikt moest hebben en mij die uitnodiging moet hebben gestuurd en wat berichtjes. Met daarin de bekentenis dat ze me mist. Right. Mijn laatste berichtje naar haar dateert van zeker zes weken geleden, het was wel bekeken maar er volgde geen antwoord.

Dus. Ik heb net weer een oproepje geplaatst op één of ander prikbord. Ongelofelijk blijft het, hoeveel vrouwen er op zoek zijn. Niet eens naar een relatie, want eindelijk kan ik oprecht zeggen dat ik, op wat warmte na, daar echt totaal niet op zit te wachten op dit moment in mijn leven, maar wat stapmaatjes ja. Geen jaloersebitchescompetitieweightwatchersgeouwehoer maar gewoon, leuke vrouwen die net als ik van zangers houden en van wijn. Veel wijn. Dat is lang geleden. Had ik vorig jaar nog minstens zes glazen nodig om iets te voelen denk ik dat ik er nu na één al sta te wankelen. We zullen zien. Any fun single ladies out there?

Voorbijgangers

Na dat plotselinge, belachelijk vreemde en definitieve afscheid heb ik Raymond nooit meer gezien. Hij is, voor zover ik weet destijds ingetrokken bij zijn ouders en die wonen hier een heel eind vandaan. Wel werkte Raymond nog in de regio, maar ergens op een bedrijvenpark hier uit de buurt, waar ik zelf als autoloze nooit kom. De kans om hem tegen te komen was klein. Tot het bedrijf waar hij werkte ging verhuizen naar een plek waar ik regelmatig voorbij loop. Ik ben inmiddels na ruim drie jaar niet meer dagelijks met hem bezig (godzijdank) maar vind het wel irritant dat ik door een levensgroot bord op een levensgroot gebouw elke keer aan hem wordt herinnert. Maar goed, overkoombaar. Alles went, ook dat.

Tot vorige week. Het was ‘s middags, rond lunchtijd. De stad is dan bezaaid met mensen die een stukje gaan lopen en/of een broodje gaan halen in één van de vele zaakjes. Met mijn gedachten op nul en slalommend door de ‘wilt u een gratis dagblad mevrouws’ en de ‘mag ik één minuutje van uw tijd voor de zielige kindjes in Afrika’s’ liep ik door een van de drukste straten van het centrum. En ineens leek de drukte, met alle mensen in zich, te vervagen. Eén persoon lichtte op. Alles leek in slow motion verder te bewegen, ik zag alleen hem. Raymond. Denk ik. Het ging te snel, het was te druk, maar ik durf niet mijn handen ervoor in het vuur te steken dat hij het niet was. Hij liep met een vrouw naast zich, druk in gesprek. Een zonnebril op, mijn lengte (behoorlijk klein voor een man), breed, kort donker haar en de kleren waar je Raymond in kon uittekenen: blauwe jeans en een zwarte jas.

Mijn hart zat ergens in mijn keel en ik keek nog een paar keer achterom, waarop een rood dragende bodywarmer dacht dat hij een potentieel target voor energiemaatschappij/dagblad/goed doel x in zijn vizier had. Snel liep ik door. Voorjekijkendoorlopen. Wat was het raar geweest als onze blikken hadden gekruist en hij het daadwerkelijk was. Had hij me herkend? Vast wel. En dan? Uiteraard weer fijn (not) over gedroomd. Ik wil hem verdomme niet meer in mijn dromen. Niet meer in mijn hoofd. Niet meer toch eens kijken of hij ook op Instagram zit. En jawel. Zo’n verveemdende profielfoto heeft hij daar. Draagt een überhippe hipster zwarte bril. Hij droeg nooit een bril, geen lenzen ook. Vond kanalen als Twitter, Facebook en Instagram iets voor trieste attention whores en triest. En nu is hij er actief, zo raar.

Tijd voor wat nieuws, een zoveelste nieuw begin, een nieuw hoofdstuk. Diva heeft inmiddels weer meerdere malen virtueel contact gezocht. Doet me best pijn, nu we weer Facebook vriendjes zijn zie ik weer haar hele reilen en zeilen. Avondjes stappen met “the girlz“, high tea hier, weekendje weg daar. Allemaal met die girliez die ze voor het merendeel via mij heeft leren kennen en waarvan ik nooit meer iets gehoord heb. Die allemaal niet beter weten dan dat ik de jaloerse bitch was en zij miss Innocent. Frustrerend. Ze schreef dat ze me mist. Het is niet te zien. Laatst had ik een oproepje geplaatst, op zo’n Flair/Viva/vriendinnen website onder een nickname. En wie reageert er? Eén van die girliez. Niet op gereageerd. Ik begin het stappen af en toe wel te missen. Het optutten, het vol laten lopen en gewoon, mannen, aandacht, Zangers. Tijd voor wat nieuws. Weer.

Control z

Oké, picture this. Vandaag had een ik hele drukke dag. En vanmiddag was ik met 1001 dingen bezig in huis en als ik zeg 1001 dingen, bedoel ik letterlijk 1001 dingen. Plantjes verpotten, stofzuigen, zooi uitzoeken, wasje draaien, sopje door de woonkamer over alles heen…Een koptelefoon-op-mascara-op-mijn-kin-en-mijn-haar-in-een-mijn haar moet dringend gewassen worden dus doe ik het in een staart-staart . Want who cares, ik woon alleen, mijn paleis, no need to dress up! Toen, rond etenstijd ging de deurbel. Ik had net mijn handen vol aarde om de bodem van een plantenbak mee te bedekken. He shit…ja doei…hmm…het kan een pakje zijn. Hé shit nou oké. Ik doe wel eens heel vaak mee aan wedstrijden en RT acties, ja het zou zo maar kunnen. Aarde kloppend afgeveegd aan mijn kleren (vodden, want grote schoonmaak doe je niet in je beste outfit toch?) de trap af en naar beneden. Op mijn sloffen he. Picture it hé? Sloffen. Altijd op mijn hoede omdat je tegenwoordig zo vaak dingen hoort als ‘vrouw overvallen en bruut mishandeld in eigen woning’ en er altijd dat soort schrikbeelden door mijn hoofd gaan als ik de extra sloten van het slot haal en de deur een stukje open doe. Maar hee, ‘t kan een pakje zijn. Je weet ‘t niet.

Fuck.

Leon!

What the fuck!

“Uhh…” stamelde ik, mezelf heel erg bewust van het feit dat ik er gigantisch onaantrekkelijk uit stond te wezen, “euh hoi ja sorry het komt echt niet…euh je stoort sorry ben echt heel druk bezig sorry…”

En toen zei hij “oh”.

En ik, gebarend naar boven en nog altijd half verscholen achter de deur: “ja sorry ander keertje komt echt niet uit nu, kan echt niet, druk bezig met iets nu sorry”

“Ja ik dacht ik ga even langs, gezellig.”

“Ja nee sorry echt niet. Dingen, druk.”

“Oke he, doei.”

En volgens mij deed ik toen de deur dicht.

Vervolgens wilde ik in het onder de grond bij de voordeur kruipen naast de watermeter tussen de spinnen in het donker en heel hard bidden dat dit een boze droom was. This did not just happen. Neeeee.

Ik schaam me zo! Damn! Berichtje gestuurd (sorry je overviel me nogal) maar niks meer gehoord. Zou ik ook niet antwoorden, naar zo’n weirdo met mascara op d’r kin en die er zo uit ziet. Damn. Talk about an off day. Heb ik weer.

Is dit alles oehoehoehoe

“En verder, je bent vast inmiddels al getrouwd?” vroeg de oude kennis die ik tegenkwam. Even was het stil. “Ja want je gaat, wat, nu al jaaaaaren met hem, toch?” Ik grinnikte ongemakkelijk en schudde mijn hoofd. “We zijn al zo’n twee jaar uit elkaar, ik ben niet getrouwd.” Ongemakkelijk indeed, van beide kanten nu. “Oooooh…sorry.” “Nee hoor!” loog ik. “Nee hoor…ik geniet! Ik geniet van het leven.” “En gelijk heb je!” Gelukkig kwam er toen een andere klant binnen in de winkel waar die kennis werkt en ik een fantastisch excuus had om ‘hee nou fijn weekend he, doeg!’ te zeggen en te verdwijnen. De sneeuw in. De heerlijke ijskoude, onverbiddelijke, geluidsdempende sneeuw.

Dus.

Ik geniet helemaal niet. Ik kan mijn draai niet vinden. Ben wel een heel eind, he. Dat zeker. Volgende maand is het daadwerkelijk twee jaar geleden. Zo lang. Maar ook weer zo kort. Wel lang genoeg om die gekke, belachelijke periode van wanhopig van de ene naar, hop hop hop, de andere achter me te hebben gelaten. Maar ook lang genoeg om het hele spel, het uitgaan, het vreselijke uitgaan, nu wel te hebben gezien. De enkele keer dat het leuk is en ik me fijn voel is blijkt later, dat ik intoxicated genoeg ben om niet te voelen hoe ik me werkelijk voel.  Proberen het klote eenzame kutgevoel te onderdrukken dat de onstane en opgedane vriendschappen een waterdun vliesje op zich blijken te hebben dat bij het eerste geringste smelt.  Hoe ik me werkelijk voel.

En dat is?

Leeg. Mwah. Half half. Is dit het nou?

Komt een vrouw in de kroeg

Edit 31 december: Oh duh. Ik typte onderstaande rond 5.00 vannacht, wilde het opslaan als concept omdat de woorden toch wel heel erg voor mijn ogen begonnen te dansen. Deze muts klikte dus op publiceren. Wordt vervolgd! Allemaal een heel goed en gezellig Oud en Nieuw!  

Edit 5 januari: Nou, hier is ‘ie dan. Het vervolg. Ik geloof dat het een minder spectaculair vervolg heeft dan waar ik naar toe opbouwde, euh, sorry…Maar hee. Dit is voor mij al heel wat nu. Het was heel braaf met een nog braver einde. Want hij was bezet. Maakt niet uit. One day my own Barry A. Prince will come! Oh en! Natuurlijk. De allerbeste wensen voor een ieder die dit leest! 

De afgelopen tijd was het aanbod maar magertjes, qua leuke mannen. Hadden vriendin en ik sjans dan was het van engerds, losers of veel te oude mannen. Vanavond? Damn. Ik had dit zo nodig. Had helemaal geen zin eigenlijk. We gingen ook maar ‘even’. Ik stap net binnen en het is tien voor vijf. Maar ik moet nog even schrijven.

Damn.

Begin van de avond. Vriendin en ik, aan de bar. Ik nog nuchter. “Is dat  geen leuke jongen voor jou?” vroeg ze en gebaarde naar een de look-a-like van Barry Atsma een stukje verder aan de bar. “Nah”, zei ik, “zo te zien heeft ‘ie al iemand”. Voor de jongen stond een jonge vrouw zich zichtbaar uit te sloven voor hem. Way out of my league, dacht ik. Mijn glas half leeg stemmetje van binnen heeft die onhebbelijke gewoonte helaas. Snel bestelde ik een nieuw rondje met daarin een nieuw flesje zoete witte voor mij. Klokloklok.

Een uurtje verder. Mijn vriendin was het zat. “Kijk hem dan aan! Hij kijkt steeds je kant op. Doe iets muts, straks gaat zij er van door met hem!” Ik wilde wel maar durfde niet. Hij was gewoon echt te leuk, te aantrekkelijk. Hij zou me vast opnemen van top tot teen en dan proestend zijn rug naar me toe keren. Mijn vriendin is er eentje van korte metten als het haar allemaal te lang begint te duren. Ze stootte de, eveneens aantrekkelijke, vriend van Barry aan en complimenteerde hem met zijn haar. Ik wist ondertussen niet waar ik kijken moest. Ineens waren we in gesprek. Zij met meneer Haar en ik met Barry. Hij vroeg of ik zijn haar ook mooi vond. Ofzo. Ik weet het niet meer. In elk geval woelden mijn handen ineens door zijn haar. Hij was zo…wow. Niet klef, niet slijmerig, niet ik-doe-alleen-maar-aardig-omdat-ik-je-eenmalig-ga-uitpakken-straks, nee, gewoon, tof.

We praatten een tijdje tot er een lekker nummer werd gedraaid. Welke, weet ik niet meer. Hij sprong op en strekte zijn armen naar me uit. Als een kat die niet opgepakt wil worden plantte ik mijn nagels in mijn barkruk en zette me schrap. “Ik kannie dansen!” gilde ik. “Egnie!” Hij bleef aandringen. “Dat kan jij echt wel”, gilde hij terug. Uiteindelijk kreeg hij er een paar moves uit bij me. Like Jagger. Hij is het type wat ik als vriend nodig heb en ook graag zou willen. Niet iemand waar ik afhankelijk van ben, niet zo, maar iemand die me net even dat vertrouwen geeft, me net een drempel overduwt, voor mijn eigen bestwil. Niet zodat ik me als iemand anders zou gedragen of dingen tegen mijn wil zou doen, maar juist om wat ik nog meer in me heb, er uit te halen en niet weggestopt te laten door die verdomde onzekerheid.

Maybe it’s hard when it feels like you’re broken and scarred 
Nothing feels right
But when you’re with me I’ll make you believe

Maar goed, Barry. Elkaar in de ogen kijken, gewoon, secondenlang. Niet eng klef en quasi verliefd ofzo, maar gewoon, ik weet niet waar het of hij of dat vandaan kwam. Ik voelde me steeds meer op mijn gemak. Hij was er al snel duidelijk over dat hij een vriendin had. Maar dat als hij die niet had, hij het wel zou weten. Zei hij, he. En dat ik mooi ben. Op mijn wenkbrauw raising en gegrinnik daarop als in ‘suuuuuuure‘ boog hij zich voorover en zei: “Jij? Jij kan elke man hier krijgen”. En hij keek er bij alsof het echt zo was. Gaf me het gevoel van damned ja. Dat kan ik!

Ja, komt allemaal een beetje slijmerig over in dit stukje wellicht. Je had er ook bij moeten zijn. Het klikte. Boooooooem. Electriciteit. Pssssshhhzzz…Heb ik echt heel zelden. Dat ik ook durf terug te kijken in twee mannenogen. Echt kijken. Niet verlegen kijken en snel wegkijken. Maar echt kijken. En iets voelen in mijn buik. Wow. Als afscheid kreeg ik een knuffel. Niet een ‘zo en nu druk ik je tegen me aan en voel je wat mijn mannelijkheid ook van je vind’ knuffel nee, een echte…hij drukte me bijna plat. Ik wilde niet loslaten. Maar ja, de lichten gingen aan en de tent ging sluiten. Het voelde zo fijn. Ik weet niet eens zijn naam en volgens mij hij niet eens de mijne. Maar, dus ja. Zo eentje wil ik. Maar dan zonder vriendin. Hij komt wel. Toch? Jawel. Dit was slechts leuke voorpret. Er zijn ook goede mannen. Geen viezerikken, bedriegers, eikels of gladde losers die ik tot nu toe ben tegengekomen. Nee, echte mannen. Een is genoeg. Dit jaar nog graag dat wel. Tick tock, tick tock!

Dag 2011

Overal zie ik terugkijkposts op blogs. Dus welja. Reflecteren is heel goed schijnt. Ik kan niet slapen ook, dus here goes. Voorzien van muziek, mijn eigen soort Top 2000. Maar dan in het klein.

Twee duizend elf. Een jaar dat heel gek begon. Zomaar op een maandagmiddag in januari, post-zwaar weekend en zag er dus totaal niet uit, in de supermarkt waar we zoveel jaar geleden samen werkten. Hee, hallo. Crash. Boom. Bang. Een etentje met een iets te uitgebreid dessert volgde met de gevolgen van dien. Ouch.

Kom laten we gaan
De fles is leeg
Ik breng je naar huis
Het is veilig
We hebben gepraat
Na al die tijd
We hebben gelachen
Om fouten

Daarop, of eigenlijk een soort van tegelijkertijd, Mister Yummy in de vorm van een goddelijk lichaam en dito ogen. Die mij als niet meer dan een snack zag, een leuk gezellig tussendoortje. Een wegwerp-date. Zes maal. Zes dates toen dat kwartje bij me viel. Terwijl ik me al die tijd alleen maar lag te verwonderen op een grote wolk en me afvroeg wat zo’n God (heus, ik overdrijf niet) in mij zag. Ouch, alweer.

Maar toch he, toch nog heel even een kleine kanttekening, een reflectie, come on Sanne…hij had grijze kantoor luxaflex voor de ramen, woonde superhoog in een flat, er lag overal witte vloerbedekking en de banken waren van cremmig stroef leer en de eethoek en salontafel stonden daar spuuglelijk hoogglans zwart te zijn. En boven zijn bed hing een zwaard. Dat had dus echt nooit iets kunnen worden. Jij met je behoefte aan gezellige en knusse dingen om je heen… Oh en bovendien, je hebt ontzettende hoogtevrees. Zooooo perfect was Mister Yummy nou ook niet hoor. Verre van. You silly, silly girl.

Daarna had ik het een poos helemaal gehad. Met alles. Ook met schrijven. Dus schreef ik pas weer vier maanden later, in juli. En besef me nu pas echt hoe blij ik ben met dit weblog want ik weet echt niet meer wat er tussen april en juni is gebeurt. Echt niet. Kun je nagaan wat een gat het vanaf maart 2010 had geweest dan. Ik weet alleen nog dat ik ergens in mei die dude die ik afgelopen weekend zag voor het eerst had ontmoet en hij ook meteen de laatste van dit jaar zou zijn die mij, nou ja, van dichtbij mocht zien. De laatste van dit jaar ja, want dat gaat morgen en zaterdag echt niet meer gebeuren. Moet er niet aan denken. Of nou ja. Niet meer met al die kwallen en losers waar ik het genoegen mee had tot nu toe. Vanaf nu alleen nog oprechte serieuze mannen. Die me willen uitpakken, maar ook weer inpakken. En uitpakken en weer inpakken. Tot de dood ons scheidt.

Anyway, juli. De maand waarin Leon me behoorlijk aan het lijntje hield wat betreft het daadwerkelijk afspreken voor het door hem geïnitieerde derde etentje. Kijk, weer zo’n moment, dat tweede etentje moet zich ergens tussen april en juni hebben plaatsgevonden, in de periode dat ik niet schreef. Ik weet het nog vaagjes in mijn hoofd, maar zo zie je maar, wie schrijft die blijft! Maar goed, dat er niks meer kwam van meneer ik laat het je morgen weten, ja, dat zat me echt dwars ja. Boos. Gekwetst. Me gedumpt voelen omdat hij ineens met die beauty bevriend was en zij hem haar vriend noemde op Facebook. Dat van die SOA meende ik echt niet hoor. Of nou ja, geen blijvende dan he. Dus.

In augstus ging ik de drempel over. De drempel bij de MAC, die best hoog is. Liet me daarna nog een keer adviseren in een ander filiaal, door een soort Jezus met make-up. Zo ziet hij er uit. Een soort van Arie Boomsma maar dan mager en met halflang blond krullend haar. Loop je achter hem op straat, dan denk je eerst dat er een lekker wijf concurrentie heupwiegend voor je door de straten zwalkt. Draait ze zich om, blijkt het een vent te zijn met blusher en oogpotlood op. Onder zijn ogen getekend loopt dat randje en git, maar dan ook gitzwart. Dus die drempel was er. Al jaren. Maar nu liep ik er zo, heel Sanne versie 2.0 overheen en liet me heel cool (terwijl ik blij was toen ik weg kon) besmeren en bepoederen. En oplichten bij de kassa want Jezus wat is dat duur maar dat geheel terzijde. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, ook daar ja.

Drie liedjes. Ik kan niet kiezen dus scroll anders maar gewoon door.

Verder gebeurde er weinig. Ja, ik werd 33. Hoopte toch ergens nog iets op de deurmat te vinden van Raymond. Niets. Nada. Beter, ik weet het. Maar toch.

Ik kijk nu alweer uit naar deze maand. Mooiste maand van het jaar, de overgang van het benauwde klamme augustus weer naar het merken dat het iedere dag een stukje kouder wordt en eerder donker. Ik hou d’r van. En toch, ondanks dat…een mindere maand. Voelde me vreselijk leeg, onopgemerkt. Onaantrekkelijk ook. Besefte dat alles zo stil staat, ik kansen voorbij laat gaan uit angst en onzekerheid, ze niet grijp. Ik zoveel meer zou kunnen. Niet alleen Raymond maar ook spoken uit het verleden om me heen blijven hangen. Gewoon, blegh. Er gebeurde iets naars tijdens het uitgaan waardoor ik me helemaal klote voelde en de stap naar de huisarts voor hulp werd toen gevormd.

De maand waarin ik daadwerkelijk naar mijn huisarts ging. Met als welbekende druppel dat dingetje met het uitgaan. De dikke deken die over gedeeltes van mijn onverwerkte verleden heen ligt begint te slijten. Ik moet er iets mee gaan doen. De stap is gezet, ik krijg een doorverwijzing en kom op de wachtlijst.

Beetje boring. Veel gestapt en gedronken, dat wel. Mijn bed wordt steeds kouder lijkt het. En groter.

Wat was/is (zingt ze eigenlijk nog?) Björk fucking goed. Ik draaide dat cassette bandje (ja, dat las je goed. En those where the days) echt helemaal grijs vroeger. Vooruit, kan mij het schelen, nog eentje. Klik en geniet.

En dan gewoon daarna allemaal. Beetje maf gestoord freaky mens maar wat een stem. Valt voor mij in de tijdloze categorie als Massive Attack. Nu we het daar toch over hebben, meteen maar een video daarvan. En wel de videoclip die zo ontzettend veel indruk op mij heeft gemaakt, vorig jaar. Toen ik er ook zo bij liep, echt, ladderzat, alleen, lallend…Wat een tijd. Ik ben zo blij dat ik dat niet meer mee maak, niet meer zo extreem althans…

Interessant feit, de actrice in deze videoclip is werkelijk dronken, lees maar. Kippenvel, hoe vaak ik er ook naar kijk. Erg mooi nummer ook.

De maand is nog niet helemaal ten einde, maar mwa. Dit was een mwa maand. Dat ‘huiselijke en nee dat is niet saai Sanne, geef je er aan over, zo ben je nou eenmaal gevoel’ lijkt terug te keren. Dat ik foto’s sta te maken van elke stap tijdens het koken van een nieuw recept, want dat ga ik uitwerken op mijn (andere niet anonieme) weblog voorzien van misschien tuttige maar nuttige tips. En dat ik de koelkast een sopje geef en daarvan kan genieten, van zulke dingen. Orde scheppen en rust en ruimte maken. In mijn huis en in mijn hoofd. De open haard aan steek, de kaarsen aan en tevreden om me heen kijk.

Een groot contrast met de Sanne die ik even dacht dat ik was en soms, heel soms weer denk te zijn als ik iets te veel op heb. Die zich met hele foute dingen bezig hield, echt heel foute. Die zo niet ik waren. Alles behalve. Maar ja, ook weer meegemaakt. Dan maar Saaie Sanne zijn. En niet Sexy Super Sanne die lavenloos van een kruk dondert en lallend een taxi inrolt. Die Sanne wil ik nooit meer zijn. Dan maar alleen. Waaaaah. Makkelijk gezegd, tot die momenten van dat grote lege bed weer instappen zich aandienen. Maar goed. December. Things are cooking in my kitchen, Jamie. En Nigella, eat your heart out. Want yes sir ik kan best oke koken heb ik bemerkt! En je weet wat ze zeggen…the way to a man’s heart…is through his stomach! (Ja sorry, het klinkt nou eenmaal beter in het Engels.)

Rest mij jullie allemaal een heel gezond en gelukkig nieuwjaar te wensen. En degenen die reacties achterlaten en berichtjes sturen enorm te bedanken. Ik reageer niet altijd (even vlot) terug maar ik vind het zo tof he, die comments. Dank jullie wel en tot volgend jaar, tenzij er voor zaterdagavond iets Heel Spannends gebeurt. Ik betwijfel het maar hee. You never know.

Ho ho ho

De kerst zit er weer op. Ik kan terugkijken op twee leuke dagen! Op kerstavond ben ik uitgegaan. Er was niet veel aan, ik had weer eens teveel gedronken en soms valt dat een beetje raar. De ene keer word ik er heel vrolijk van, dit keer helaas niet. Emotioneel. Huilen. Mezelf heel erg zielig vinden en vooral iedereen heel gemeen. Paranoia. Ik viel zoals vaker met zwarte panda ogen van de mascara in slaap. De volgende dag kwamen er een paar vriendinnen langs om kerst te vieren. Ik zag er een beetje tegen op, dat is wel een heel grote switch van iedereen-is-tegen-mij naar hee-gezellig-kom-verder. Eerst mijn roes uitgeslapen en aan het eind van de ochtend als een gek het eten voorbereid en mijn huis opgeruimd. Uiteindelijk is het een gezellige dag geworden.

Gisteren heb ik schandalig lang uitgeslapen en vrijwel niets gedaan en ben ‘s avonds de kroeg ingedoken. Een mannelijke vage kennis van mijn vriendin sloot zich bij ons aan, wat we allebei heel irritant vonden. Maar ja, zeg er maar eens wat van. Hij was alleen en was niet bij ons weg te slaan, terwijl wij juist na het zien van de romantische Mark Darcy (en de wat stoutere Daniel Cleaver) scenes uit Bridget Jones serious op pad wilden voor een leuke vent.

Opgetut en wel in vooraf besproken outfits zaten we beleefd te knikken en te lachen terwijl kennis van vriendin hele verhalen had. En welja, kwam hij -ik wilde hier een linkje naar een post over deze meneer plaatsen maar kan het nergens vinden, denk dat ik die post heb weggegooid in een gekke bui. Zie onderaan even kort hoe en wat- ook nog eens binnen. Mister Pathetic loser* die nogal kinderachtig reageerde toen ik duidelijk maakte dat onze one night stand echt uit one night bestond. Ik heb hem niet aangekeken maar volgens mijn vriendin heeft hij zowat zijn nek verrekt door het staren. Tsja ik ben natuurlijk ook unforgettable.

Na een uurtje of wat voelde ik die zalige wazigheid intreden van de werking van de wijn. We verplaatsten ons van de bar naar de andere kant van de kroeg in de hoop de vage kennis te lozen, maar helaas, hij kleefde nog net niet aan mijn vriendin vast. Terwijl zij verder praatten werd ik aangesproken door een vreselijk enge gast. Omdat er verder toch niks interessants rondliep en ik wel een ego boost kon gebruiken, liet ik me overladen met complimenten. ‘Wat, jij 33? Je bedoelt 23, toch? Je bent mooi, blablablabla.’ Ik maakte hem trouwens wel vanaf de eerste minuut heel duidelijk dat ik hem niet zag zitten. Toen hij even wegging naar de bar werd ik daar zelfs mee gecomplimenteerd door vriendin en de aan haar vastgezogen kennis, die die pittige statement op hadden gevangen. Ondanks mijn ‘don’t even think about it‘ bleef de (hele jonge) jongen blijf me en bleef maar kletsen. Ik vond het best. Beter er zo bij zitten dan alleen, helemaal met die jojo in de buurt.

Dus. Ik kan me van het eind van de avond niet veel meer herinneren. Ik werd vanmorgen wakker met mijn jurkje nog aan en mijn kerstmuts nog op. Geen spectaculaire avond, vrij saai zelfs, maar oke. Beter dan op de bank, zullen we maar zeggen.

Hoe anders dan vorig jaar. Ik had het er gisteren nog over met mijn vriendin, dat ik de laatste tijd een stuk minder sjans heb, maar dat ik besef dat dat door mijn gereserveerdere gedrag komt. Soms maakte ik het echt best bont, anything for attention. Hangend en heupwiegend aan de railing bij het podium, zo blauw als een smurf en volgens mijn vriendin, dit had ik zelf echt niet door, met mijn voorgevel vooruit. ‘Dat doe je nu niet meer, je bent vrouwelijker geworden, meer class. Niet meer zo cheap‘. Ik merk het echt. Ik ga vooruit. Al sinds mei geen one night stands vents meer gehad en heb daar vrede mee. Ik wil romantiek. Geen lust.

*Pa·thetic·loser the; Ergens in mei dit jaar ontmoette ik een jongen in de kroeg. Jaar of 25 maar vond mij een milf met mijn toen 32 en een beetje op een manier van jaaaaa mevrouw, geniet maar van dit goddelijke (kinderlijke) jonge lijf. Beetje hoge pet op van zichzelf, alhoewel als je een beetje goed keek je zag hoe onzeker hij was. Maar goed, ik wilde bevestiging, vond alles prima en liet me inpakken door hem en tevens uitpakken if you know what I mean. Alles goed alles goed en wel, gedag gezegd de volgende dag maar hij bleef me berichtjes sturen. Vooral als hij me weer eens had gezien in de kroeg (maar niet de ballen kon vinden om me aan te spreken) en me liet weten dat ik er weer lekker uit zag. En of hij me weer mocht euh, uitpakken. Euh, nou nee. Hij begreep het principe van een one night stand niet helemaal tot ik het hem duidelijk uitlegde per sms. Een hele vervelende, kinderachtige en kwetsende sms volgde. Waarop ik niet reageerde.

Het wiel dat aan mijn wagen past

Van sommige liedjes begrijp je de teksten pas later. En nu is later wat betreft deze tekst.

Voortaan ben je anders
Een zwerver van de ziel
Je telt niet meer de dagen
En je vindt opnieuw het wiel uit
Dat aan je wagen past
En blij verrast
Dat het vooruit gaat na zo’n lange tijd
Gooi je horloge in het water
Want je raakt het nooit meer kwijt

Er is (tot mijn verbazing, want zo’n mooi nummer) helaas geen clipje van op YouTube, maar het liedje heet Nergens meer naartoe van het album Boven van Bløf. Oh het gaat vooruit. Zeker. De steek in mijn buik is een stuk minder bij het zien van Die Ene Profielfoto. Die ik toen zag. Met die kerstmuts op dat peroxide vast heus natuurlijk blonde hoofd. En dat bescheiden maar wel aanwezige decolleté. Kortom, de foto die Miss Mutsefluts (ja sorry hoor, mag ik?) nu weer als profielfoto heeft ingesteld. He. Lekker feestelijk en lekker gek van die dolle spontane meid. /sarcasme

I know, I know. Kijk dan ook niet. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar hey. Het wordt minder, echt, ik merk het al. Steeds minder.

Toets een negen en dan een hekje

“Wilt u terug naar het hoofdmenu, kies 1. Wilt u toch doorverbonden worden met Sanne, toets dan een 9 en een hekje“, proestte ik, “en dan laat ik hem doorverbinden met jouw telefoonnummer. Mag jij hem uitleggen dat ik hem niet meer wil zien, kee?” Helaas, dat zag mijn vriendin niet zitten. Ze wilde wel met me meedenken over wat nu. Ik werd namelijk eerder vandaag gebeld. Door Leon. En ik stond er bij en keek ernaar en nam niet op. Ja want, doei. Ik ben zo slecht in real life mezelf ergens uit lullen of onder vandaan komen. Want hij belde natuurlijk om af te spreken. Alsnog. TRING TRING TRING. Wat klinkt een ringtone dan hard, als je gebeld wordt door iemand waar je niet op zit te wachten.

Samen stelden we een kort, maar duidelijk berichtje op. En dat verzond ik. Zo van, tiep tiep tiep…check…”verzenden”. No way back. Coward die ik ben. Dat ik een beetje veel aan mijn hoofd heb op het moment. Dat hij dat hopelijk begrijpt. Inmiddels had ik van hem al een berichtje gehad, dat hij me geprobeerd had te bellen en het vanavond nog wel zou proberen. Dat hij hoopte dat alles goed met me ging.

Spooky wel.

Vanmiddag liep ik namelijk langs de straat die ik een hele poos ontweken heb. Want au. Want fijne avond gehad samen toen in een tentje in die straat. En nu dus belde hij. En nam ik niet op.

Hij liet me net nog weten het te begrijpen maar me alsnog snel weer eens te zien.

Way to go, Sanne. Way to go.

What’s another year

Het afgelopen weekend was best oke. Vrijdag en zaterdag weer op stap geweest. Niets super bijzonders voorgevallen, een heleboel wijn en weinig slaap. Vandaag over twee weken is het gewoon al kerst. What the…? Ligt het aan mij of gaat de tijd echt sneller ineens? Het ziet er naar uit dat ik tenminste 1 dag niet alleen door breng. De andere dag in mijn uppie vind ik geen probleem, fijn zelfs. Het gaat ook meer om het idee. Met Oud en Nieuw ben ik op een besloten feest in de kroeg, dus dat is ook geregeld. En dan…is het ineens 2012. Dan kan ik niet meer ‘sinds vorig jaar’ zeggen als mensen vragen hoe lang ik single ben. Dan is het gewoon al twee jaar geleden.

Men.

Twee jaar! 

Ik las laatst een Flow (echt een geweldig blad, valt iedere keer weer als een cadeautje op de mat. Hey dat rijmt!) over 365 dagen projecten. Erg inspirerend. Kan van alles zijn, van elke dag een foto maken vanaf dezelfde plek tot iedere dag een nieuw recept uitproberen. En dat dan allemaal registreren op een weblog natuurlijk. Ik ga eens nadenken over een leuk project wat haalbaar is. Zo wordt tijd een stuk concreter.

Ben ook zo blij met dit weblog. De dag nadat Raymond weg was typte ik met biggelende tranen over mijn wangen de eerste woorden. En nu, als ik soms stukjes terug lees, ben ik zo blij dat ik dat heb gedaan. Veel dingen wist ik niet meer en sommige posts roepen weer een gevoel op. Veelal geen fijne gevoelens, maar daardoor zie ik ook weer des te meer in hoe ver ik nu al ben. Al die gekke, nare, zwarte periodes. En nu…redelijk eentonig, dateloos, manloos…Maar steeds een stapje dichterbij acceptatie. Dat het gewoon zo is. En dat het leven prima is, ook zonder vent. Maar wel met zaken als de geweldigste katten van de wereld en een, voor zo ver ik weet, goede gezondheid.

Dus, ik ga eens nadenken over een leuk project. Om daar volgend jaar rond deze tijd ook weer doorheen te bladeren scrollen en terug te denken aan bepaalde periodes en gebeurtenissen.

Dag Sinterklaasje dahaag dahaag

Zo. Dat zit er ook weer op, de kop van de feestdagen is er af! En ik moet bekennen…het viel mee! Zaterdagavond was ronduit shit, omdat ik door omstandigheden dus niet ergens bij was waar ik wel goed van baalde. De manier waarop en alles, man, man…vrouwen…Echt, loeders onderling. Anyway, ik heb me op zich wel vermaakt. Wat gedachten-op-0-films en natuurlijk Alles is Liefde gezien. Droog gehouden tot het eind, de aftiteling. Dat iedereen elkaar in de armen valt en Carice haar prins krijgt en alles en iedereen happy is en daar zit ik dan achter mijn computer en oow ow ow…Ja. Janken!

Vanavond ben ik extra lief voor mezelf geweest, terwijl mijn timelines op Facebook en Twitter volstroomden met kijk-ons-eens-gezellige updates. Gisteren was dat al, trouwens. Volgens mij heeft het gros van Nederland gisteren Sinterklaas gevierd en een restje gezinnen vanavond. Terwijl er cadeaus werden uitgepakt en mensen gezellig bij elkaar waren stond ik in de keuken in potten en pannen te roeren. Lekker heerlijk Nigella eat your heart out gekookt. Ik begin dat steeds leuker te vinden. Vroeger kookte ik zelden. At vrijwel altijd uit pakjes of potjes of erger nog, kant en klaar magnetron en oven voer of gewoon iets afhaalbaars. De laatste paar jaar, ook toen ik nog met Raymond was, heb ik me steeds meer verdiept in koken. Niet te moeilijk, maar gezond, vers en zo min mogelijk pakjes en E-nummers en andere enge dingen. Kom tegenwoordig graag in natuurvoedingswinkels, krijg er steeds meer feeling voor en het gaat me echt steeds beter af en dat geeft ook weer een fijn gevoel. Compleet. Warm, huiselijk. Mutserig, helemaal als je in je eentje staat te koken voor jezelf, maar fijn.

Terwijl ik roerde, hakte, stoofde en afgoot, bedacht ik me dat ik er nu al zo anders bij zit dan met de Sinterklaas periode vorig jaar, in positieve zin. Nog niet helemaal super gelukkig, maar zoveel meer mezelf geworden na de crash boom bang van die ene dag. Niet meer zo wanhopig achter mannen aanrennen. Tuurlijk mis ik af en toe, nou ja, iemand. En niet eens dáárom hoor nee. Maar gewoon, iemand die me ziet, een arm, een knipoog, inside jokes. Dat ik besta. Warmte. Die ik nooit heb gekregen van geen enkele vent van de afgelopen alweer bijna twee jaar geleden. Allemaal wegwerp mannen losers waren het.

Dus.

Nou ja.

Wat ik wil zeggen is:

Ik kan niet wachten tot volgend jaar Sinterklaas. Dan ben ik weer een jaar verder. Misschien dat ik tegen die tijd wel schrijf hier dat ik ben gestart met schilderen ofzo. Haha!

Vanaf minuut 07:46…Een kloddertje hier…een kloddertje daaaaar!

Stop met dromen

Gul hoor. Ik heb nu drie dagen lang een upgraded account van Relatieplanet. Het Relatieplanet Datingweekend is begonnen! “Stop met dromen, start met daten. Vanaf dit weekend is december voor jou dé datingmaand!” Tot nu toe is de inhoud van mijn inbox niet veel soeps. Mannen kunnen twee dingen doen als ze een profiel tegenkomen die ze aanspreekt: ofwel een interesse bericht sturen, ook wel een hartje genoemd. Kant klik en klaar. Of ze sturen een zelfgemaakt berichtje. Hoewel dat vaak ook een paste is van een copy, heb ik het idee. Ben al meerdere keren met een andere naam aangesproken “Hee Liset!” of “Dag Marlies”. Of de opening van een recent berichtje: “Ik zie dat je ook uit Zeeland komt”. Euh…dan heb je toch echt niet goed gelezen, vriend. Dingen die ik eerder hier al beschreef. Maar goed, weinig soeps dus maar als ik eerlijk ben sta ik er ook helemaal niet zo voor open. Aan een date moet ik op het moment gewoon echt niet denken.

Ik geloof echt wel dat het kan, De Liefde van je leven vinden via zulke websites. Tenslotte heb ik Raymond, dan wel niet via een dating website maar toch, via internet leren kennen en uiteindelijk ontmoet. Toen de internets nog niet zo lang bestond. In 1999.  Dat het nog zo klonk als je online wilde gaan. Dat dat allemaal via de telefoonlijn ging en je in gesprek was als je op internet was. En je een krankzinnige telefoonrekening kreeg, want, internetten betaalde je per minuut aan de telefoonmaatschappij… Dat ik een keer zelfs ben afgesloten door CompuServe “voor uw eigen bestwil”. Echt. Kan me het zo weer voor me halen allemaal, dat gevoel van toen.

Niet doen. Niet doen.

Zat ik daar in mijn vorige huis achter mijn bureau’tje met mijn gigantische beeldscherm (vergeleken met de platte van nu) tot diep in de nacht te chatten met die grappige jongen die in andere stad woonde, eerst op TMF chat en daarna op ICQ. Probeerde ik tevergeefs het album van Anouk en dat van Kane te downloaden met mijn CompuServe inbelverbinding waarop hij aanbood me een kopietje te sturen. Waarop ik aarzelend mijn huisadres gaf. Toen er daadwerkelijk een paar dagen later een envelop met daarin cd’s op de deurmat lag en ik nog ongeschonden leefde en zo wist ik dat ik niet met een massamoordenaar te maken had. Al gaf hij later wel toe dat hij uit nieuwsgierigheid toen langs mijn huis was gereden om te kijken hoe ik woonde, toen hij eenmaal mijn adres had. Lief. Als ik dit liedje hoor, denk ik aan die periode. Net als deze, trouwens.

Niet doen, niet doen.  

Gisteravond. Drama, drama. Er was geen zak aan. Hoogtepunt was dat ik met gespitste oren afluisterde wat een jongen tegen een meisje die naast me aan de bar zat zei en dat weer herhaalde naar mijn vriendin aan de andere kant. Echt, zelfs Kim Holland zou er gekleurde wangen van krijgen, uit gene. Hij sprak zich erg beeldend uit naar haar, over wat hij en vooral hoe met haar zou doen. “Dan laat ik je alle hoeken van de kamer zien en dan *piep* ik in je *piep* en dan *piep* jij met je *piep* *piep* in mijn *piep* *piep* die daarna jouw *piep* laat *piep*.”  Zulk soort werk.

Half aangeschoten lag ik weer in mijn bed en heb heerlijk uitgeslapen vandaag. Vanavond blijf ik thuis. In pyama met iets heel slechts en fouts in een schaal op schoot. Wat weet ik nog niet, moet straks nog boodschappen doen. Lief zijn voor mezelf. Geen druk. Gewoon maar echt die knop om. Ik kan het leuk hebben in mijn eentje. Met mijn lieve katten. En wat leuke films. Lief zijn voor mezelf. Mijn nieuwe goede voornemen voor 2012. Zeker vanavond.

Ik schrijf er nog wel eens uitgebreider over. Maar voor nu, vrouwen zijn loeders (ik generaliseer, I know) onderling. Zo komt het dat ik vanavond in mijn uppie thuis zit dankzij Miss ‘oh maar ik heb Sanne echt gevraagd hoor’. Sanne is helemaal niet gevraagd. En Sanne weigert nu zichzelf uit te nodigen. Waarop andere vriendin don’t shoot the messenger achtig zichzelf al indekt met uitspraken als ‘dit is tussen jullie, ik bemoei me er niet mee’. Right. Moraal van dit verhaal: bitches. Bitches, wat ik je brom. Raakt me wel hoor. Doet wel zeer. Maar goed, eer aan mezelf. Lekker thuis vanavond, chill, jeweettoch. Lonely me. Of nee wat nou lonely me. Ik heb de liefste katten van de hele wereld. En dat is me honderdduizend keer meer waard dan een stelletje mutsen.

Oh en by the way, ik zie net dat Alles is Liefde vanavond op tv komt! Heb je hem nog niet gezien, doen. Zo lief, zo mooi en zulke mooie beelden van het mooie Amsterdam in Sinterklaas,- en kerstsfeer.  Ik lees overal over Sinterklaas momenteel op weblogs en de Twitters en op Facebook. Nou, aan mij gaat hij voorbij. Ik heb mijn schoen pump meerdere malen gezet maar nee hoor. Er zat vanmorgen weer niks in. Ik ben heus niet stout geweest! Maar goed, Alles is Liefde. Heb hem al 10 keer gezien maar hij blijft mooi. That were a lot of mooi’s. Maar echt. Kijken!

De man die alles genoeg heb behalve liefe vrouw

Ik hoorde een vrouwelijke kennis afgelopen weekend in de kroeg zeggen dat ze weer aan het daten was geslagen via Relatieplanet. Ik ken deze vrouw niet zo heel goed, het is ook niet het type die je op zulke websites verwacht. Ze is een nogal pittige dame diva die luidkeels overal bovenuit schreeuwt en niet bepaald moeite heeft om de aandacht van alle mannen van de hele kroeg naar zich toe te trekken. En tevens vrouwen licht geïrriteerd doet omdraaien om te kijken wie er zo staat mee te gillen met het bandje wat staat op te treden. Niet dat ze nou zo waanzinnig knap is, maar ze heeft ‘iets’ waardoor ze opvalt. Altijd een weerwoord, schudt de bijdehandjes zo uit haar mouw en nou ja, haar hele verschijning valt gewoon op. 

Look I found a picture of my love life

The goods baby, I’ve got ‘em

Brak, dat is wat ik ben. Was ik gisteren al, omdat het vrijdag ontzettend laat was geworden met ontzettend veel drank. Gisteravond had ik een night in op mijn agenda staan, met foute films en heel veel chips. Mijn vaste stapvriendin haalde me toch over en zo bevond ik me in dezelfde setting als de avond ervoor, met alleen een ander jurkje aan. Dat jurkje is geloof ik wel een goede aankoop geweest. Het haalt het slechte in vrouwen omhoog en levert goedkeurende blikken van mannen op. Laat ik het zo zeggen, mijn rondingen worden er door benadrukt. If you have it, flaunt it, zoiets. En in dat aspect mag ik moeder natuur niet in haar bek kijken. Toch?

Het was druk. En mijn blaas stond op knappen. Met die drukte zijn de toiletten gevoelsmatig echt heel ver weg, maar na uitstellen kon ik niet anders dan diep inademen, me zo klein en plat maken als mogelijk en zo door de menigte sorry’en en pardon’nen richting de ladies. Ik wurmde me langs twee mannen, wiens ogen ik als bouwlampen in mijn decollete voelde schijnen maar deed net of ik ze niet zag en wurmde me langs hen verder. “Baby, you got the goods“, ving ik nog net op. Ha. Weer aan de bar kwam er een onaantrekkelijke man maar met een fantastisch Brits accent me meedelen dat ik er ‘absolutely stunning‘ uitzag. Kijk. Die stop ik toch maar mooi weer in the pocket!
Dat soort ontzettend oppervlakkige-en-je-koopt-er-verder-niks-voor-maar-toch-boosts heb ik nodig zo nu en dan heel vaak, onzekere mina die ik ben. Dat het verder een kutavond was met spanningen in mijn vriendinnenclubje en ik bijna twee vrouwen lelleke snollen in de haren vloog, dat ook ja. En dat ik een brok in mijn keel kreeg toen ik weer die jongen zag die ik eerder dit jaar leren kennen, waar ik nu een soort van ‘ruzie’ mee heb. Kan even zo gauw die logjes niet meer vinden, maar goed, leuke jongen, type teddybeer, heel groot, breed, beetje gezet maar een hele goede kop met twee prachtige ogen. Hij doet me zo denken aan Raymond. Werkt ook in dezelfde branche als hem, zijn echt bepaalde types, bepaald soort humor, heel relaxed. Wilde wat met me en ik ook wel met hem. Maar…hij heeft dus een vriendin. En daar begin ik niet aan.

Maar goed, hij was er weer dus. En als ik door mijn wimpers heen keek was het net of Raymond daar stond. Au. Rolde als een dronken droppie mijn bed in vannacht en viel in slaap met zwarte tranen van de mascara. Droomde ook weer fijn dat ik weer bij Raymond’s ouders op de bank zat. Wat is dat toch, waarom bevind ik me steeds in die woonkamer in mijn dromen? Zal wel iets te maken hebben met de foto’s die ik niet moet aanklikken op Raymond’s moeder haar Facebook.

Oh ja en nog iets. Zo raar. Ineens allemaal aandacht en pogingen tot contact van Leon. Berichtjes, likes en reacties op mijn Facebook. Wil ineens me followen op mijn afgesloten privé Twitter. Ja doei he. Schreef in een berichtje dat ik nog een etentje te goed heb. Sure, nadat je me bijna een half jaar laat wachten? Stick dat etentje maar where the sun etcetera. Maar toch. Stiekem, vind ik het niet erg. Aandacht. Anything. Ik ga er niet op in, want ik verdien wel iets beters dan zoiets maar goed, ik besta dus kennelijk.

I’ve got the goods, baby!

Fase Mysterious

Het gaat weer een stuk beter met me na mijn vorige blog. Niet spectaculair of ineens superhappy, maar gewoon, het gaat goed. Besefte me vanmorgen nog iets. Zag een luchtje staan in de badkamer dat ik al een hele tijd niet heb gedragen. Nadat Raymond weg was gegaan heb ik veel nieuwe dingen gekocht. Mijn spaarrekening geplunderd en me te buiten gegaan aan nieuwe kleding, sieraden, handtassen, make-up en ook luchtjes. Eén van die geurtjes was er eentje van Mexx. Ik heb altijd sterke associaties met bepaalde geuren, ze roepen gevoelens op of brengen een situatie levendig terug.

Wanneer ik Lou Lou ruik, voel ik me weer 11 jaar oud en ben ik op vakantie in Mallorca. De geur van groene siroop uit die goedkope plastic flessen, doet me denken aan de kleuterschool, waar we dat Alleen Bij Bijzondere Gelegenheden in kleine plastic bekertjes kregen. Ruik ik White Musk van de Body Shop, dan waan ik me in het prachtige Londen, omdat ik het daar vele jaren geleden voor het eerst kocht. Watermeloen, en dan die typisch chemische namaakgeur, associeer ik met het mierzoete snoep uit Amerika en voel de zon en de relaxte sfeer van mijn vakanties daar. And so on.

En nu, verbinden mijn hersenen dit geurtje van Mexx met een bepaalde periode, die dus kennelijk achter me ligt en is afgesloten, want zulke associaties kun je niet hebben als je er nog ‘midden in’ zit, lijkt me. Sluit mijn ogen en adem de eau de toilette in, zie me mezelf weer wanhopig daten, me belachelijk laten gebruiken door klootzakken als pliesie en Ross en me vastklampen aan het idee dat zij dan heus wel de ware zullen zijn. En nog wat andere zaken en situaties die ik heb gedaan of waar ik me gewoonweg in bevond, waar ik hier nooit over heb geschreven, omdat ze ver-schrik-ke-lijk zijn. Daar zelfs met niemand over heb gepraat en dat denk ik ook niet zal doen.

Die vreselijke eerste zomer met dat vreselijke voetbal, het grote bomvolle plein in de stad waar ik met een groepje toen nog wildvreemden naar ‘De Wedstrijd’ keek, onder het mom van ‘the new me’, die doet dit soort dingen. Zie mezelf nog staan in mijn zwarte jurkje met, for god’s sake, een oranje boa om mijn nek. Ik, die niets met voetbal heeft en aan weinig dingen zo’n hekel heeft als hordes ladderzatte in oranje uitgedoste mensen. Daar stond ik dan, me ontzettend out of place te voelen. Me met plastic glaasjes goedkope baggerwijn zo snel mogelijk even ladderzat te maken als de rest. God als ik daar nog aan terug denk…

Ik vind het iets positiefs. Er ligt al een fase achter me. De fase Mexx Mysterious om precies te zijn.

Oh. En over exact een maand is het nu kerst. Ho, ho, ho!

Van alles en nog wat

Not much happening op mannen/dating/single zijn/gebroken hart gebied, dus even een van alles en nog wat post voor nu.

- De (ik zou zeggen nieuwe, maar zo nieuw is ze niet meer) vriendin van Raymond, heeft haar profielfoto veranderd op Facebook. Voorheen was het een hele tijd een plaatje van internet en van de week heeft ze een heuse foto van zichzelf geplaatst.

<bitchmodus>

Yikes. Heb over het algemeen geen super hoge pet op van m’n eigen looks maar damn…Raymond…Don’t you wish your girlfriend was hot like me? Sidenote, als ik heel eerlijk ben, ben ik uiteraard blij dat ze geen supermodel is. Maar man. Geen spoortje make-up, werkelijk 0,0 vrouwelijkheid. En dan trekt ze ook nog een gekke bek…Je kan duidelijk zien waar the happy couple elkaar heeft ontmoet. “WoW”*.

</bitchmodus> 

- Er gebeurt echt heel weinig op dating en mannen gebied. Eigenlijk helemaal niets. Vorig jaar date ik er op dit moment op los alsof mijn leven er vanaf hing en nu was mijn laatste fling alweer zo’n zes maanden geleden. Taal er ook totaal niet naar. Ben mannen beu. De mannen die ik tegenkom met stappen dan, he. Het schijnt dat die niet echt representatief zijn voor de Mannen Die Wel Goed Voor Je Zijn Sanne, Want Ze Bestaan, Heus! Die mannen kom ik niet tegen, zou niet weten waar ook. Maar het is even goed zo. En ja, ik geloof dat ik dat nog meen ook. Liever alleen en gelukkig met de dingen die ik wel heb (huisdieren, tof huis, familie, gezondheid, etc.) dan zoals voorheen zo wanhopig op zoek naar Hem.

-  Deze week heb ik mijn intakegesprek. Eng. Maar heb er wel vertrouwen in. Wordt het niks, dan baadt het niet dan schaadt het niet, nee heb ik ja kan ik krijgen, zo’n soort houding. We’ll see.

- Ho, ho, ho. Hij komt steeds meer dichterbij, die Santa Claus. Sinterklaas doet me niks, want dat is een kindervriend en daar heb ik niks mee te maken, de Kerstman is wel een ander verhaal. Twee dagen lang. Ik heb me in elk geval nu echt  voorgenomen niet te krampachtig te gaan doen om het feit dat ik vrijwel zeker die twee dagen alleen zal doorbrengen. Wil me ook niet gaan klemzuipen om dat gevoel op kerstavond en tweede kerstdagavond te doen vergeten in een volle kroeg waar ik me totaal niet thuis voel zoals vorig jaar. Ga gewoon lekker op in de leuke televisie, de kerstspecials, de Sjakie en de Chocoladefabriek die vast weer uitgezonden zal worden, het All You Need is Love terreur en ga me te buiten aan kerstkransjes en ander lekkers. In pyama. Met spinnende katten op schoot. Ik zie vooruitgang. Dat beeld van mezelf zo, als kluizenaar voor twee dagen indoors, ik ben vast en zeker de enige niet. En so what ook. Vooruitgang. Langzaam maar zeker. Ho, ho, ho! Riep zij stoer, zo’n vijf veilige het-is-nog-lang-geen-kerst-weken van te voren.

*WoW, een online spel virtuele wereld, niks ten nadele van de spelers en heus, weet je, echt, ieder zijn ding, maar ze voldoet werkelijk aan ieder friggin’ voordeel dat er van een gamende vrouw bestaat. Ze drinkt ook vast blikjes Red Bull en heeft overvolle asbakken naast d’r PC staan en luistert door d’r koptelefoon naar Metallica en Rammstein. Zouden ze nu samen zenuwachtig heen en weer wiebelen en de klok in de gaten houden op verjaardagen, want om half acht stipt moeten ze klaarzitten voor een nieuwe ronde WoW met hun online guild matties? Vast wel. (Pot verwijt de ketel een beetje, ik ben op de looks na ook een mega nerd die nog net niet is vastgeroest aan d’r PC’s, laptops, iPad en iPhone. Maar goed. Spui, gal, grrrrr.)

Haiku for the single girl

“A woman never forgets what it’s like to be single,” says the author Beth Griffinhagen, who is a single New Yorker. “In different moments she may feel joyful and free, desperate and without options, amused, and frequently hopeful.”

Ik ga dit boek zo ontzettend bestellen. Leuke website heeft ze ook, vind het een beetje de New Yorkse versie van Bridget Jones anno nu.

Tippiwan

Gisteravond ging ik weer op stap, zoals vrijwel elke zaterdag. Wat een schril contrast met de avond ervoor, wat me al vele malen vaker opgevallen is. Het publiek op vrijdag is zoveel leuker en gemoedelijker dan dat op de zaterdag. De bezoekers waren gemiddeld de helft van onze leeftijd en de vrouwen dubbel zo vijandig als de avond ervoor.

Maar goed, gisteravond. Vriendin en ik stonden aan de bar. Of hingen, eigenlijk. Meelallend met de voornamelijk Halloween themed muziek (‘Cause this is thriller! Thriller night! Ta dum dum dum dum dum dum, ta dum dum dum dum dum dum, wooooo hooooo!),  tegelijkertijd de drukke menigte scannend naar leuk manvolk. Multitasken, wij draaien onze hand er niet voor om. Op nog geen twee meter afstand zat een Oosterse jonge vrouw op een kruk, ik noem haar voor het gemak Tippiwan*. Voor Tippiwan stond een man. Een veertiger, met vettig haar, enge glimlach, bierbuik, absoluut geen catch en al zeker geen match. Hij stond dicht tegen Tippiwan aan en betastte haar continu. Streelde haar wangen, pakte haar hand. Keek haar verliefd geil met zijn glimmende kraaloogjes aan. Steeds als zijn handen afzakten richting Tippi’s kont, schudde ze haar hoofd en duwde ze zijn handen terug. Als in, dat hadden we niet afgesproken mister.

Hij probeerde haar een aantal keer op haar mond te zoenen maar dan wende ze met een vies gezicht haar hoofd af. Ik ving even haar blik. Wat keek ze ongelukkig, ze onderging het allemaal. En wat ging dat glas wijn snel leeg. Klok klok klok. Nog sneller dan die van mij, en geloof me, da’s knap. Het was duidelijk, ze was aan het werk. En hij was haar klant. Ze vertrokken niet veel later. Ik had met haar te doen. Als ik rijk geweest was had ik op hem afgestapt, gevraagd wat hij voor haar had betaald en hem die poen gegeven. En haar vervolgens op een wijntje getrakteerd aan de bar.

Besef me ook wel weer dat het dus ook even anders kan. Ik heb een keus. Ik kan die engerd die tegen me aan kwam zitten vannacht aan de bar, met zijn onfrisse adem en slechte gladde praatjes heel duidelijk maken dat ik niet op hem zit te wachten. Tippiwan moet zulke creeps ondergaan. Want, the money. Dan nog heeft Tippi W. natuurlijk wel degelijk een keus, ik weet het, maar kennelijk heeft Tippi het geld zo hard nodig. Maar toch. Ik heb het zo slecht nog niet.

* Een personage uit Gooische Vrouwen, de tv serie die ik nog regelmatig zo ontzettend mis. Gelukkig heb ik de DVD box nog.

Mijn leven versie 1.0

Tranen, mijn strot die dicht krimpt. Zomaar ineens. Of nou ja, nee niet ineens. Ik bekeek vanavond oude foto’s. Herlas oude posts van mijn op vijf maart 2010 gesloten weblog, van lang geleden. Waarin ik voluit schreef over ‘vriendlief zus’ en ‘vriendlief zo’. En dat mijn schoonzus op het punt stond van bevallen. En dat we een nieuwe keuken gingen kopen. En dat we zo’n toffe week in Londen achter de rug hadden. We. We we we we we we.

Speelde zich allemaal af in mijn vorige leven versie 1.0 lijkt het wel. Zo onvoorstelbaar lang geleden, dat ik die huiselijkheid had hier. Het was allemaal zo gewoon. Ik ben zo gelukkig met en dankbaar voor mijn fantastische katten die me zoveel troost en liefde geven. Maar ik mis de knusheid die ik, ondanks dat het al een hele poos niet lekker meer tussen ons liep, voelde. Het kneuterige samen de boodschappen doen op zaterdag.

Als een echt stel het betaamd, beiden vrolijk en gezellig kletsend de Ikea binnenwandelen maar na nog geen half uur allebei mokkend, met het gezicht op onweer. Chagrijnig ‘ik zeg toch dat er niets is, nee joh weet je laat maar, ik ga zelf wel een keer terug, dan kan ik tenminste op mijn gemak kijken‘-erig stampvoetend de korte route naar de kassa nemen. Het eenmaal thuis bijleggen en erom lachen. Het niet alleen zijn. Voor het slapen gaan nog even samen naar Family Guy kijken en dan steevast met een nasaal stemmetje Lois immiteren, tot zijn grote ergernis.

De verjaardagen. Want God wat haat ik het om naar verjaardagen te gaan als single. Kennissen die bezorgd informeren of ik soms mee wil rijden, want ‘je gaat toch niet alleen met de metro nu’. Ja, ik ga wel alleen met de metro nu. Dat moet ik namelijk op andere tijden ook, dus waarom niet nu. Die kutfeestdagen in het vooruitzicht. Fucking pepernoten en kerstkaarten in de schappen, die me nog eens extra wijzen op het single zijn.

Newsflash! Iedereen is heel gelukkig samen met gezin, en ze hebben het allemaal heel gezellig en warm, met cadeautjes en gelach en spelletjes en warme chocomel en suprises en lootjes en pakjes. Jij bent al 33 en zie nu nog maar eens op tijd je prins te vinden en als het lekker loopt op tijd want tick tock tick tock aan kindjes te beginnen! Na-na-na-na-na! Ho ho ho! Jingle bell, jingle bell, jingle bell FUCK.

Mijn leven versie 2.0…over het algemeen, ik red mezelf, het gaat. Days go by. Ik doe geen gekke dingen (meer). Alleen op dit soort momenten zou een patch, een crack, een fix, een widget… Weet ik het, een upgrade, upload, download, whatever. Een app. Iets. Om het te fixen. De leegte. Bwegh. Anderhalf jaar zijn we verder nu en ik voel me nog even leeg als dag één. Sugar coated soms, of alcohol doordrenkt, maar altijd leeg van binnen.

En hij?

I hope you’re feeling happy now
I see you feel no pain at all it seems
I wonder what you’re doin’ now
I wonder if you think of me at all
Do you still play the same moves now
Or are those special moods
For someone else
I hope you’re feeling happy now

Liefdesverdriet we zijn de enige niet

Vanavond ontdekt… Liefdesverdriet {ldvd}. Een aanrader voor gebroken harten. Veel herkenning. Moet alles nog echt bekijken en lezen maar deze staat tussen mijn favorieten!

Dromen in high definition

Hoe en waarom precies weet ik niet meer, maar ineens zat hij achter mijn bureau in de woonkamer. Achter mijn computer te klikken en te surfen en te WOW’en. Het voelde meteen weer helemaal vertrouwd, hoewel hij nu dus wel in de vernieuwde ingerichte woonkamer zat, dat plaatje met hem er in is nog wel erg wennen.

En ineens stond ik in de woonkamer van zijn ouders. Ze zaten zwijgend tegen over elkaar en lepelden ieder een bord soep naar binnen. Ik stond voor de tafel en zei hallo. Ze aten door en deden alsof ik lucht was. “Gaan jullie me nu echt negeren?” vroeg ik teleurgesteld terwijl mijn hart bonkte in mijn keel. Zijn vader keek op. “Raymond heeft een prima leven zonder jou en is heel gelukkig met *yaddayaddayadda*” (haar naam verstond ik niet). “Daar ben ik blij om, met mij gaat het ook prima, maar ik mis Raymond en hij mij, we zijn nu vrienden, maatjes!” Toen keek ook zijn moeder op, maar zei niets. Wierp me alleen De Afkeurende Blik toe.

Even later druppelden er allemaal mensen binnen. Mensen die ik niet kon, maar het was familie, dat was duidelijk. Ze vierden vanmiddag een verjaardag van iemand. Had ik weer. Er was een hoop veranderd in de afgelopen anderhalf jaar, de samenstelling in de familie was totaal anders, vreemde mensen en het huis was helemaal opnieuw ingericht. Raymond en zijn ouders waren daarentegen geen haar veranderd.

Raymond was overigens nergens te bekennen. Hij moest nog ergens heen, iets doen, maar liet op zich wachten en mij aan mijn lot over. Ik zat op de bank naast Raymond’s vader. Naast hem zat Raymond’s moeder. De sfeer werd minder vijandig. “Dus het gaat wel goed met je”, herhaalde Raymond’s vader mijn eerdere uitspraak langzaam. “Jazeker. Ik ga nu zelfs uit enzo”. Raymond’s vader bulderde van de lach. “Jij uit? Daar zal Raymond van van zijn bureaustoel vallen!” Ik ging er niet op in. Zwijgend keken we allebei naar een jonge vrouw die tegenover ons wegens plaatsgebrek, het was nu echt druk geworden in de woonkamer, op de grond ging zitten. Het was een slanke vrouw. “Die dikke daar, het is toch niet normaal hoe dik zij is?”, bromde mijn ex-schoonvader naast me en wees naar de slanke vrouw, die meteen opstond en met een ongelukkige blik op haar gezicht verdween.

En toen werd ik wakker. Ergens opgelucht dat ik van deze twee mensen nooit meer hun (in elk geval zo op mij over komende) afkeurende houding hoef te voelen, maar wel met een enorm leeg gevoel. Leeg, omdat ik in mijn droom weer vrienden was met Raymond. Niet op liefdesvlak, maar het vertrouwde. Hij zat er weer. Veilig. Knus. Wij. Al zat hij met zijn hoofd in die verdomde computer (pot verwijt de ketel ik geef toe), maar het was fijn dat hij er was. Ook de katten waren hem niet vergeten en leken het prettig te vinden hem weer te zien.

En dan…poef.

Verbinding verbroken.

Wakker. Het echte hier en nu leven weer. Maandagochtend. Single. Alleen. Met een weekend achter de rug zoals ze tegenwoordig zijn: me op mijn toonbaarst maken, drinken, zuipen, de vleeskeuring door en dronken in slaap vallen in mijn te grote bed. En dan de verrekte  feestdagen die er heel erg in de verte weer aankomen. Lichte paniek want, die ga ik voor het tweede jaar achter elkaar alleen doorbrengen, volgens mijn gevoel.

Bizar hoe scherp en dichtbij en levensecht sommige dromen zijn, ook deze. Van een HD-kwaliteit te noemen zelfs. Of Blueray, in 3D. Bizar irritant ook, dat zodra je wakker wordt na zo’n droom, je je ogen krampachtig weer sluit en terug wil naar waar je was gebleven, voor het wakker worden de scene stopzette. Al was het alleen maar om te zien hoe het afloopt. Maar nee. Het blijft bij een trailer, een preview.

Gevonden op

Interessant, die website statistieken. Doet me wat minder alleen voelen, zo als single drie en dertiger. Die gisteravond al rond half 1 huiswaarts keerde evenals gezelschap, wegens waardeloze sfeer en eveneeens slechts een handjevol mensen in de kroeg. Maar, fijn dat ik zeker niet alleen sta en mezelf ook dingen afvraag zoals of ze nog bestaan, die leuke jongens.

Mijn weblog is tot nu toe gevonden op de meest opmerkelijke woorden… Hierbij een paar.

rammelende eierstokken geen leuke jongens meer
Het glas is half vol! Mochten ze echt niet meer bestaan, die potentiële leuke pappa’s, dan kunnen we altijd nog een bom moeder worden of adoptie overwegen.

grietjes met tietjes
Zou hij ze al gevonden hebben? | link

anyway grietje taxi
Eh…juist.

huilen tijdens 3e date
Dan komt er vast geen 4e.

aftespreken wat drinken
Altijd gezellig. Tenzij je aften bedoelde, die lijken me alles behalve gezellig om mee te spreken en wat te drinken.

je bent een leuke meid
Been there, t-shirt. |  link

vond het leuk je gezien en gesproken te hebben
Daar begint het allemaal mee he, pas op. |  link

mijn lief laat mij stikken
Dan is je lief niet zo lief!

ben ik nou alleen een scharrel of meer?
Vraag het hem (of haar) op de man (of de vrouw) af.

vrijgezel zat zijn
High five!

Facelook

Ik zit totaal niet lekker in mijn vel en ben me daar heel bewust van. Torn between two worlds, ik sta op een kruispunt, het dertigers dilemma, is dit het nou,…alle cliches klinken me bekend in de oren momenteel. Dat, en sommige mensen kortgezegd alle mensen op een handvol familieleden na in mijn omgeving vallen me zo enorm tegen. Afgelopen week was ik jarig. Bij deze heb ik resoluut besloten dat ik stop met mensen die ook jarig zijn, kaartjes te sturen en mijn best te doen om altijd met een leuk en met aandacht aan besteed cadeautje aan te komen. Ik kreeg namelijk het trieste dieptepunt van welgeteld 1 kaartje op mijn deurmat en 0 cadeautjes. De rest vond het voldoende een paar woorden op mijn Facebook wall te knallen of een zinnetje op Whatsapp te sturen.

Ik heb het niet gevierd, door omstandigheden liep dat in de soep. Maar ik blijf jarig, toch? Voelt wat klein-kind-achtig om dit zo te schrijven, maar ik ben er klaar mee. Rode lijn door mijn hele zelf: geven, geven, geven. Niks terug krijgen. Toevallig door alle mediums benadrukt die ik onlangs bezocht. Het is de rode lijn in alle relaties in mijn leven, liefdesrelaties, vriendschappen, werk… Ik laat over me heenlopen en mensen maken daar, geef ze eens ongelijk, dankbaar gebruik van. Even had ik de hoop dat een vriendin iets tofs zou doen. “Ik heb een surprise voor je, wat dat is dat hoor je zo”, sms’te ze vlak voor we elkaar in de stad ontmoetten om te gaan stappen vorig weekend. Nou zeg, dacht ik toen ik het las, wat lief van d’r, ik vier het niet, maar ze staat toch nog even stil bij mijn aankomende verjaardag, goh wat zou het zijn? De surprise bleek de belofte van de kennis van de collega die zij zo leuk vind, om haar in een of andere veel te hippe tent te loodsen, want ‘hij kent er iemand’. En dan zou die collega er ook vast en zeker zijn…ooooooh te gek! En de surprise was…ik mocht dan met haar mee, als gast! Iets wat er toch niet van gaat komen en iets wat voornamelijk voor haar leuk is, want kennis van leuke collega. Leuke surprise. Voor haar ja. Ik mag mee als opvulling. Happy birthday to me.

/zanik

Goed, verder sta ik helemaal stil. Ben 1001 dingen van plan maar er komt gewoon niks uit mijn handen op het moment. Werk-wise wel, maar daarbuiten niet.  Ik weet wel dat ik het anders moet gaan doen. Wat precies? Alles. Stoppen met omgaan met mensen die mij leegslurpen en zelf vrolijk verder vliegen, mij uitgeput achterlatend. Al hun leed aanhoren tot in detail en als ik zelf iets heb, zijn ze nergens te bekennen. Is niets nieuws, maar vervelend dat het zich nu ook zo rode lijnerig voortzet in mijn nieuwe sociale contacten. Kennelijk doe ik iets niet goed, laat over me heen lopen en moet me bitcheriger opstellen misschien.

/zanik

Vreemd. Zo type ik laatst dat Raymond zijn Tweets ineens afgeschermd heeft, zo staat zijn Facebook wall ineens open, for the whole world to see. Hij, op Facebook. En Twitter. Hij, die dat zo attention whore-ig vond. Maar goed, hij, die nu dus ineens weer heel dichtbij te volgen valt. Zij, die haar relatiestatus op Facebook al zo’n anderhalf jaar op ‘in een relatie’ had staan en wel met Raymond’s naam erachter. Zij, die dat ineens niet meer heeft staan, weg relatiestatus, niets. En haar hele profiel juist heeft afgesloten. Zou het uit zijn?

Niet fijn. Echt niet fijn. Ik betrap mezelf er op dat ik  nu regelmatig op Raymond’s wall kijk. Er gebeurt weinig, maar toch is er activiteit. En zo klikte ik van de week midden in de nacht door. Ik moet dat niet meer doen. Door naar zijn moeder, met haar foto’s. Van haar kleinkinderen, haar huis, dat nog altijd zo vertrouwd herkenbaar oogt. Dan klik ik door naar zijn zus, zijn nicht, en wtf, zijn vader? De hele fucking familie staat ineens op Facebook.

Ik ben vast niet de enige met dit dilemma. Het is de keerzijde van social media. Ben benieuwd hoe anderen daar mee om gaan. Niet alleen exen, maar mensen in het algemeen die uit je leven gestapt zijn, al dan niet vrijwillig. Je blijft ze volgen en zo blijven ze toch een stukje in je leven. En dat wil ik helemaal niet…

Note to self

Online gevonden, vind hem erg toepasselijk.

Mijn vriend Leon

Zo beschreef zij, die knappe kennis van vroeger, mijn jeugdliefde op haar Facebool wall, zo zag ik zojuist. Mijn jeugdliefde met wie ik begin dit jaar nog een heel gezellige date met bijbehorende, nog gezelligerer, nacht had. Die me daarna vertelde dat ik een vrouw was, waar hij verliefd op zou kunnen worden maar niet nu, hij had teveel shit in zijn leven.

Kennelijk is zij een goede schoonmaakster.

Eikel. Vandaar dat ik niks meer hoor over onze eet-date. En het viel me al op, iedere virtuele scheet die ik liet op Facebook  ’like-te’ hij, en nu al een week of twee niet meer.

Ik hoop dat ze heel gelukkig worden samen.

En dat zij een SOA heeft. (edit: dit schreef ik in the heat of the moment. Tuurlijk wens ik niemand een SOA toe.)

Ik heb nu ingesteld dat ik de updates van Leon niet meer zie voorbij komen. Het liefst zou ik hem willen verwijderen, maar daarmee laat ik mezelf zo kennen, word ik gezien als psycho bitch. Ach ja. Zure appel, same old, same old. Ik geef mezelf letterlijk helemaal en daar ga ik eens mee ophouden.

Ik laat het je morgen weten

Schreef Leon inmiddels bijna twee weken geleden per sms. Tot op heden niets gehoord. Hem wel om de haverklap op Facebook online zien staan en allerlei updates voorbij zien komen op zijn pagina. Maar mij een nieuwe datum voorstellen voor ons etentje, ho maar. Het is prima zo. Hoewel wel frustrerend, waarom nodigt hij me dan uit in the first place als hij er kennelijk toch niet op zit te wachten? Ik zag dat hij vorige week vriendjes is geworden met een oude kennis van mij. Een knappe meid toen, vele jaren geleden. En aan de de kleine thumbnail van haar profielfoto op haar besloten Facebook pagina te zien is ze dat nog steeds. Zou hij nu voor haar gaan koken en, ik quote, ‘bijzondere wijnen’ inschenken? Ach hij doet maar.

Afgelopen vrijdagavond was best leuk. Eerst wat gegeten, gedronken en bijgekletst met mijn vaste stapvriendin C. in een grand café waar wat later op de avond nog enkele dames bij ons aansloten. Gezamelijk naar onze stamkroeg gegaan. Zwijmelend staan staren naar De Zanger van die avond, die seriously taken is, maar me desondanks een poos geleden heeft verteld hoe mooi hij me vond en me de week daarna ineens opbelde, op mijn huisnummer. Hij had naar me ge-Googled en zo mijn telefoonnummer gevonden. Hem daarna links laten liggen, ik ben geen home wrecker, maar vrijdagavond dus wel op afstand glazig en rozig van de wijn staan meelallen op alle liedjes. Hij heeft het wel door, mijn afstandelijkheid, en hij maakte geen praatje of overdreven oogcontact zoals de laatste keren maar pakte alleen toen hij langsliep mijn beide armen vast en zei ‘hai!’ en liep toen door. Getsie hij is zo leuk… All the good ones are taken,… or gay. But hey, a girl can dream. Goed, leuke avond verder, girls just wanna have fun-leuk. Geen mooie mannen gespot maar ‘t kennie altijd feest zijn.

Gisteravond thuis gebleven, me om eerlijk te zijn best verveeld en nu blij dat het weekend erop zit.

Oh the shame deel 2

Werd vervolgd dus. Waar was ik gebleven…

Zaterdagochtend, misselijk en met een enorme hoofdpijn, dacht ik er nog zo over en Whatsappte het verhaal naar C. en zei af voor die avond. Dat is dus echt al maanden geleden, ik op zaterdagavond thuis. Slik.

Daar. Nu de rest.

Ik ben er inmiddels achter dat ik druk voel in de weekenden. Er op uit moeten. Lol hebben. Doorzakken. Leven. Genieten. Yadda yadda, yadda. Doordeweeks heb ik nergens last van. Ik werk vanuit huis, heb geen collega’s en leid dus een behoorlijk eenzaam bestaan. Bevalt me helemaal prima doordeweeks. Totaal geen (weliswaar ingebeelde) sociale druk. Mijn brein weet, weekend of niet, trek je niks aan van die onzin. Als jij het beu bent je elke week weer laveloos te drinken en je zo goed te voelen al lonkend naar mannenvolk, dan kap je daar (tijdelijk of voor altijd) mee!

Het betweterige stemmetje in mijn brein (ik picture hem of haar, ik denk een haar, met een rode duiveltjesdiadeem, want zo sympathiek is hij of zij niet) gilde “god allemachtig Sanne. Wat ben jij een onbeschrijfelijk saaie muts. Geen wonder dat je single bent, want daar zit je dan weer lekker saai en alleen te wezen op de zaterdagavond!” Ik zag voor me hoe het stemmetje zijn of haar duim en wijsvinger in de vorm van een L hield voor het voorhoofd, “LOSER!” riep en poef, weer verdween.

Ik deed die middag boodschappen voor een klein weeshuis en dan niet de dagelijkse, maar de feestelijke feestdagen boodschappen, allemaal dingen die ik normaal nooit koop, want slecht. Achttien triljoen calorieën in een zak Bolognese chips? I could not care less. Ik heb een kutnacht gehad en die zak gaat leeg. Engelse drop? The whole bag yes, sue me. (Verdediging uit voorzorg, want het stemmetje kan namelijk ook nogal belerend doen over calorierijke zaken, al menig discussie gehad hierover. Hmmm…zal ik het stemmetje voortaan Sonja B. noemen?)

Ik zette een film op. Maakte in indrukwekkend tempo de 300 gram Bolognese goodness soldaat. Zette de film af na een half uur. Zette een serie aan. Nam een hand (of zes) Engelse drop. Zette de serie af na één aflevering glazig ernaar gekeken te hebben, met mijn gedachten miles away. Rusteloos, kriebels. Emoties, het zat zijn, zo verlangen naar een echt leuk leven, met leuke mensen er in. Ook wat gefrustreerd als ik de gebeurtenissen weer liet afspelen van die nacht ervoor. Ik had anders moeten reageren. Me niet zo moeten laten kennen. Sterk zijn. Ik ben mezelf zo veel en hard tegengekomen het afgelopen jaar, nu ik op mezelf teruggeworpen ben. Bepaalde issues uit het verleden en nog altijd heden onder ogen moeten zien. Er wat mee doen. Mijn onzekerheid aanpakken, die me op zoveel manieren in de weg staat wat betreft zoveel dingen. En dergelijke. Zie je, ik weet het wel. Maar er nu dus iets mee doen. Bwegh.

Goed, terug naar zaterdagnacht, woonkamer. Ijsberen. Peinzen. Toch weer even kijken op zijn Twitter. Profielfoto vergoten. Raymond. Op mijn scherm. Ernaar staren. Traanvocht achter de ogen voelen prikken en dus maar wegklikken. Daar zat ik dan, achter mijn computer in mijn badjas, happy single te wezen op de zaterdagavond. De Druk Om Er Op Uit te Gaan zwaar liggend op de schouders. Voelde me net Bridget Jones. Dat antwoordapparaat, voorafgaand aan die (hilarische) All By Myself scene. Dat antwoordapparaat dat monotoon meedeelt:

“You have no new messages. Not one. Not even from your mother.” 

Helaas, op YouTube is dit fragment alleen in het, ik vermoed, Spaans te vinden…

Zaterdagavond drapeerde ik dus een deken van zelfmedelijden om me heen, vergezeld van comfort food. Vrijdag en zaterdag liggen nu achter me. Heck, de nieuwe staan alweer voor de deur. Hoewel ik zwoor nooit meer te gaan weet ik bijna wel zeker dat ik er vrijdagavond weer zit. Wat me wel duidelijk is geworden inmiddels, is dat ik mijn leven anders wil. Geen leegtes opvullen met alcohol. Of met het aantrekken van foute mannen. Leren omgaan met weekenden in mijn uppie, als er eens niemand eens kan mee uitgaan. Toevallig staat er volgende week zo’n weekend voor de deur. Meteen een mooie test. Een heel weekend alleen. Scary shit.

Interessante documentaire over luddevudu

Ik kwam eigenlijk op de website voor een andere documentaire naar aanleiding van een artikel in de Flair van deze week. Dat ging over dertigers en hoe zij in de hedendaagse maatschappij staan. Interessant en op sommige punten zeker herkenbaar. Kijk maar eens, Alles wat we wilden van de VPRO. Vooral het fragment over social media rond de twintigste minuut is heel herkenbaar. Iedereen lijkt wel een continu spannend, uitdagend, geslaagd en succesvol leven te hebben. Mocht je dat interesseren, de nieuwe LINDA. wijdt er een hele reportage aan. 

En dan deze, over gebroken harten, exen, luddevudu en zulks. Kijken!

En als je dan klaar bent met kijken, klik hier verder naar toe. Daar staan alle programma’s over het thema liefde, seks en relaties. Laat mij even weten welke de moeite waard zijn, want ik heb nog niet verder gekeken.

Oh the shame deel 1

Ik schaam me zo. Of schamen, dat is niet het goede woord. Terug in de tijd en dingen uitgummen, dingen overnieuw doen? Oh, ja, zo graag! Mijn God wat een weekend. Ik voel me inmiddels wat beter, maar het kan absoluut toevoegd worden aan de dieptepunten-lijst van het afgelopen jaar. Vrijdagavond ging ik, zoals gewoonlijk, met vaste stapvriendin C. naar de kroeg. Ik nam wat wijntjes. Zoals gewoonlijk, een stuk of 88*. Omdat wijn me fijn doet voelen, zelfverzekerder, vrolijker, aantrekkelijker. C. vond er niks aan en wilde al vroeg weg, maar ik voelde me prima en had nog lang geen zin om naar huis te gaan. C. drinkt geen alcohol, heeft ze naar eigen zeggen niet nodig om er een leuke avond van te maken. Gekgenoeg had ze dus deze keer geen leuke avond en we namen afscheid.  Ik was inmiddels in gesprek met een vriend van een kennis. Die kennis ken ik al een poosje uit die kroeg. Hij wil wel meer, maar het is a. niet mijn type en b. hij heeft een vriendin. Afijn, even goede vrienden en zo stelde hij me voor aan een man, die ik al eerder had gesproken.

Een man die ook een vriendin heeft, maar continu het onderwerp van gesprek op seks aanstuurde en me niet in mijn ogen keek wanneer hij tegen me praatte, if you know what I mean. Ik werd wat kriegelig van hem, kan me helaas niet precies herinneren hoe ons gesprek ten einde liep, maar ik weet alleen dat die kennis ineens weer naar me toe kwam en tegen me zei: “Ik heb nog een andere leuke vriend voor je, wacht”. Voor ik kon protesteren was hij verdwenen in de mensenmassa en dook even later weer op, met een mannenpersoon aan zijn arm. Hij wees naar me en keek naar de mannenpersoon. De mannenpersoon wierp welgeteld één blik op mij, trok een vies gezicht en draaide zich resoluut om en verdween weer. Ik voelde de naar mijn borsten pratende vriend van de kennis naast me schokkerig bewegen van de lach.

Er knapte iets in me. Waar haalt die gast, die mij helemaal niet kent, het lef vandaan mij zo kleinerend, kwetsend en op belachelijke manier af te wijzen? En hoe haalt die kennis het in zijn hoofd mij ongevraagd als een stuk keurvlees aan te bieden aan zijn vrienden? En hoe durft die gladjanus naast me te staan lachen? Ik werd woest. Als een stier die een rode lap voorgehouden krijgt. “Optiefen, allebei”, zoiets moet ik gebriest hebben. Nog proberend “ah joh, trek het je niet aan” met armen en handen om me heen sussend, sloeg ik die sussende en patronising armen en de handen van me af en wendde me tot de bar en bestelde nog een wijn.

Ja en dat had ik dus niet moeten doen.

Helemaal herinner ik het me niet meer precies, zou bijna zeggen gelukkig…Maar ik heb mijn hart nog snikkend uitgestort aan de bar bij een wildvreemde man, en ook Raymond liet ik de revue passeren. Als je heel dronken bent, herinner je je af en toe kleine deeltjes, random, de dagen erna. Deeltje Raymond popte op zondagavond ineens in mijn geheugen op. God, ben ik dan nog steeds zo niet over hem heen? Ik ben dus eigenlijk geen stap verder als vorig jaar op dit moment. Waarom voel ik in vredesnaam nog de behoefte snikkend te vertellen over hoe ik na tien jaar alles alleen moet doen en hij verder huppelend door het leven gaat met zijn fantastische nieuwe vriendin? Yup, zo’n gesprek dus. Zo dronken als een tor. Maar ja…kinderen en dronken mensen vertellen de waarheid, toch? Lang verhaal kort, ik kwam met een taxi snikkend en brallend thuis, voelde me de dikste, lelijkste, onaantrekkelijkste vrouw ever en zwoor dat ik never nooit meer naar die klote tent zou gaan en never nooit meer iets met mannen te maken wilde hebben. Dat was vrijdagnacht.

Zaterdagochtend, misselijk en met een enorme hoofdpijn, dacht ik er nog zo over en Whatsappte het verhaal naar C. en zei af voor die avond. Dat is dus echt al maanden geleden, ik op zaterdagavond thuis. Slik.

Wordt vervolgd, helaas.

*Uiteraard niet 88. Zeven. Of acht, ofzo. Ja, veel, ik weet het.

Grijze muizen en vage dromen

De afspraak met Leon ging weer niet door, het is weer verplaatst. Althans nog niet verplaatst, hij zou me nog laten weten wanneer hij zou kunnen. Al dagen niets meer gehoord, krijg een voorgevoel dat dat etentje er nooit meer zal komen. Prima, heb er ook geen zin meer in, komt goed uit zo. Ik vermoed dat hij hetzelfde ervaart, hij gaat uiteindelijk ook een beetje door dezelfde molen als ik het afgelopen jaar, komt ook uit een lange relatie. Denkt op het ene moment, leuk! Sanne komt eten! En op het andere waarschijnlijk kut! Sanne komt eten!

Ineens trekt het me weer om te weten hoe het met Raymond is. No way dat ik hem weer terug zou willen of naar hem verlang, maar ik vraag me weer regelmatig af hoe het nu met hem zou zijn. Vannacht droomde ik over hem, zoals wel vaker. Ik herinner me dat ik hem omhelsde, op een manier waarop ik dat de laatste jaren van onze relatie nooit deed: gemeend en warm. Mijn omhelzingen (en alle aanrakingen for that matter) waren als die van een strijkplank, passief en koud. Dat weet ik. Dat zei hij ook zelfs, altijd. Dat kwam in die droom ook enorm naar voren. Hij maakte zich los, keek me indringend aan en zei: ”En dit is nou alles wat ik wou, Sanne. Dit.” Heel bizar, zo echt ook allemaal, werd er mee wakker. Zette me aan het denken. Heeft de hele dag door mijn hoofd gespookt.

Al een aantal keer keek ik op zijn Twitter account, waar totaal niets meer gebeurt, op zijn Hyves evenmin. Op Facebook reageert hij met enige regelmaat op haar, iets wat hij bij mij steevast weigerde te doen, social media was voor losers, vond hij. Een week of twee geleden, midden in de nacht, besloot ik dat ik het wel aankon. En het viel mee. Ik heb Haar Facebook pagina uitgebreid bekeken. Wat me het eerste opviel, was dat ze helemaal niet zo’n lekker wijf is zoals ik vorig jaar met betraande ogen en briesend van woede (tijdens De Ontdekking) meende vast te stellen. Oke, op die bewuste foto misschien, met die koddige kerstmuts waar blonde lokken onderuit piepten en haar rode jurkje met decollete (hoewel niet gevuld) met inkijk tot haar navel.

Nee. Deze foto’s waren die van een vrouw, meisje eigenlijk, die je op straat zo voorbij zou lopen. Een grijze muis. Mager, saaie kleding, haar in een staart, een bril. Niet aangesproken voelen a.u.b., vrouwen met dit profiel, het is alleen dat zij er echt uit ziet als een grijze muis. Thank God. Geen blonde stoot, met een zandloper figuur waar velen jaloers op zouden zijn. Nee. Rechtoe, rechtaan. Met foto’s van computer onderdelen, die ze beweert eigenhandig in elkaar te zetten. Waarop Raymond trots reageert. Zo te horen heeft hij Haar echt gevonden. Ik kwam nooit verder dan de juiste stekkers in de color-corresponding ingang achterop mijn pc aan te sluiten! Ieder zijn ding. Bless them. Echt. Want hoewel het nog steeds pijnlijk is om te zien en af en toe een steek gaf, als ik mijn ex-schoonmoeder bezorgde berichtjes zag plaatsen op haar prikbord of inside jokerige reacties…Het is echt goed zo.

Alleen wil ik nu ook. Zo ontzettend graag. The One. Ik ben er zo aan toe. Dagdroom over Hem, hoe hij er uit zou zien, hoe hij zou zijn… En hoe hij me met pretoogjes met zijn auto voor de deur toeterend op zou pikken, voor een weekendje weg. Als verrassing. Zomaar. Zoals hij me zo vaak van mijn feet zou sweepen. Zucht. Waar blijf je nou?

Nachtbraken

Het is al twee uur geweest en ik had allang moeten slapen. Helaas ben ik het ritme al de hele week kwijt, val pas bij de zoveelste herhaling van Hart van Nederland rond vier, vijf uur in slaap om vervolgens halverwege de ochtend ontzettend vermoeid wakker te worden. The perks of working from home, hoewel het dus ook een nadeel kan zijn. Peins, peins, peins, momenteel voornamelijk over dingen die in mijn sociale leven helemaal niet lekker lopen. Een terugkerende rode lijn daarbij zien, zou hem het liefst uitgummen, maar hoe?

Het afgelopen uur heb ik mijn weblog weer eens teruggelezen, helemaal vanaf het begin. Wat ben ik blij dat ik het zo heb bijgehouden allemaal, het afgelopen jaar. Sommige dingen waren me alweer ontgaan. Ik ben al een heel eind, vergeleken met het grijze muisje dat ik was. Maar man, wat heb ik nog een lange weg te gaan voor alles is zoals ik zou willen…Voordat ik de vrouw ben die ik zou willen zijn.

Ik hang momenteel een beetje in een patroon waarin ik de dagen doordeweeks onderga en niet kan wachten tot het vrijdagavond is, me twee nachten achtereen weer even helemaal vol laat lopen met wijn, veel wijn en dan alles behalve mezelf zijn. De transformatie naar een luidruchtige, bijdehante en man-eating Sanne. Dat is zo niet mij. Maar, heel tijdelijk, wel fijn. Even niet mij zijn. Tot wanneer zou die drang er zijn?

Vanavond kreeg ik nog een berichtje van Leon. Hij sms’te vanaf zijn afspraak dat het zo saai was en het veel leuker was geweest om met mij te eten. Sja. Wat moet ik daar nou op antwoorden, hij zegt toch af? Terug gesms’t dat ik hem sterkte wenste met de rest van de avond, inclusief knipoog smiley. Niks meer vernomen.

Kwart over twee. Ik ga de vaatwasser eens uitruimen.

Single and sexy

That’s one way of looking at it…

Meer hier, vanaf nu!