A’Dam & E.V.A.

Dit is een kick-ass serie, raar dat het nog zo’n onbekende is. Zit zo knap in elkaar. De serie draait om Adam en Eva, de hoofdpersonen en een aantal andere vaste figuren die steeds terugkomen. In iedere aflevering wordt meegekeken met andere personages, de ene keer een vuilnisman die op een keerpunt in zijn leven staat, de andere keer wordt meegekeken met een Tokkie gezin die op vakantie gaat maar iemand bewust thuis achter laat. Steeds kruisen deze  mensen elkaars wegen, het speelt zich allemaal af in Amsterdam, en leer je iedereen steeds beter kennen.

Heb achter elkaar de hele DVD gekeken en kijk nu al uit naar het vervolg!

Yes I’m single

Pissigheid, voor zover ik die kan zijn want, zijn leven, we hadden geen relatie dus geen verantwoording nodig, etcetera,  is gezakt. Hij doet maar.

Mooie spreuk gevonden, nu nog eens de mijne maken als in lijfspreuk!

Ghe.

Mijn vriend Leon

Zo beschreef zij, die knappe kennis van vroeger, mijn jeugdliefde op haar Facebool wall, zo zag ik zojuist. Mijn jeugdliefde met wie ik begin dit jaar nog een heel gezellige date met bijbehorende, nog gezelligerer, nacht had. Die me daarna vertelde dat ik een vrouw was, waar hij verliefd op zou kunnen worden maar niet nu, hij had teveel shit in zijn leven.

Kennelijk is zij een goede schoonmaakster.

Eikel. Vandaar dat ik niks meer hoor over onze eet-date. En het viel me al op, iedere virtuele scheet die ik liet op Facebook  ’like-te’ hij, en nu al een week of twee niet meer.

Ik hoop dat ze heel gelukkig worden samen.

En dat zij een SOA heeft. (edit: dit schreef ik in the heat of the moment. Tuurlijk wens ik niemand een SOA toe.)

Ik heb nu ingesteld dat ik de updates van Leon niet meer zie voorbij komen. Het liefst zou ik hem willen verwijderen, maar daarmee laat ik mezelf zo kennen, word ik gezien als psycho bitch. Ach ja. Zure appel, same old, same old. Ik geef mezelf letterlijk helemaal en daar ga ik eens mee ophouden.

Ik laat het je morgen weten

Schreef Leon inmiddels bijna twee weken geleden per sms. Tot op heden niets gehoord. Hem wel om de haverklap op Facebook online zien staan en allerlei updates voorbij zien komen op zijn pagina. Maar mij een nieuwe datum voorstellen voor ons etentje, ho maar. Het is prima zo. Hoewel wel frustrerend, waarom nodigt hij me dan uit in the first place als hij er kennelijk toch niet op zit te wachten? Ik zag dat hij vorige week vriendjes is geworden met een oude kennis van mij. Een knappe meid toen, vele jaren geleden. En aan de de kleine thumbnail van haar profielfoto op haar besloten Facebook pagina te zien is ze dat nog steeds. Zou hij nu voor haar gaan koken en, ik quote, ‘bijzondere wijnen’ inschenken? Ach hij doet maar.

Afgelopen vrijdagavond was best leuk. Eerst wat gegeten, gedronken en bijgekletst met mijn vaste stapvriendin C. in een grand café waar wat later op de avond nog enkele dames bij ons aansloten. Gezamelijk naar onze stamkroeg gegaan. Zwijmelend staan staren naar De Zanger van die avond, die seriously taken is, maar me desondanks een poos geleden heeft verteld hoe mooi hij me vond en me de week daarna ineens opbelde, op mijn huisnummer. Hij had naar me ge-Googled en zo mijn telefoonnummer gevonden. Hem daarna links laten liggen, ik ben geen home wrecker, maar vrijdagavond dus wel op afstand glazig en rozig van de wijn staan meelallen op alle liedjes. Hij heeft het wel door, mijn afstandelijkheid, en hij maakte geen praatje of overdreven oogcontact zoals de laatste keren maar pakte alleen toen hij langsliep mijn beide armen vast en zei ‘hai!’ en liep toen door. Getsie hij is zo leuk… All the good ones are taken,… or gay. But hey, a girl can dream. Goed, leuke avond verder, girls just wanna have fun-leuk. Geen mooie mannen gespot maar ‘t kennie altijd feest zijn.

Gisteravond thuis gebleven, me om eerlijk te zijn best verveeld en nu blij dat het weekend erop zit.

Speeddate

Ghehe. Deed me denken aan de speeddate die ik had, vorig jaar. Yikes.

Zwaar verliefd!

Nee, niet ik. Zo snel gaat dat niet. Zwaar verliefd! is de titel van een boek dat je nu gratis krijgt bij Veronica Magazine. Net gespot en gelijk meegenomen bij het boodschappen doen. De cover zag er veelbelovend uit en na even snel het boek te hebben doorgebladerd lijkt me dat nog steeds zo, een echte feel good chicklit. Dus voor maar € 1,98 krijg je het blad en dit boek, geschreven door Chantal van Gastel samen! Een koopje toch? Ik heb overigens geen aandelen en werk niet bij Veronica, dit is slechts een goedbedoelde tip. Zo ziet ‘ie er uit:

Oh the shame deel 2

Werd vervolgd dus. Waar was ik gebleven…

Zaterdagochtend, misselijk en met een enorme hoofdpijn, dacht ik er nog zo over en Whatsappte het verhaal naar C. en zei af voor die avond. Dat is dus echt al maanden geleden, ik op zaterdagavond thuis. Slik.

Daar. Nu de rest.

Ik ben er inmiddels achter dat ik druk voel in de weekenden. Er op uit moeten. Lol hebben. Doorzakken. Leven. Genieten. Yadda yadda, yadda. Doordeweeks heb ik nergens last van. Ik werk vanuit huis, heb geen collega’s en leid dus een behoorlijk eenzaam bestaan. Bevalt me helemaal prima doordeweeks. Totaal geen (weliswaar ingebeelde) sociale druk. Mijn brein weet, weekend of niet, trek je niks aan van die onzin. Als jij het beu bent je elke week weer laveloos te drinken en je zo goed te voelen al lonkend naar mannenvolk, dan kap je daar (tijdelijk of voor altijd) mee!

Het betweterige stemmetje in mijn brein (ik picture hem of haar, ik denk een haar, met een rode duiveltjesdiadeem, want zo sympathiek is hij of zij niet) gilde “god allemachtig Sanne. Wat ben jij een onbeschrijfelijk saaie muts. Geen wonder dat je single bent, want daar zit je dan weer lekker saai en alleen te wezen op de zaterdagavond!” Ik zag voor me hoe het stemmetje zijn of haar duim en wijsvinger in de vorm van een L hield voor het voorhoofd, “LOSER!” riep en poef, weer verdween.

Ik deed die middag boodschappen voor een klein weeshuis en dan niet de dagelijkse, maar de feestelijke feestdagen boodschappen, allemaal dingen die ik normaal nooit koop, want slecht. Achttien triljoen calorieën in een zak Bolognese chips? I could not care less. Ik heb een kutnacht gehad en die zak gaat leeg. Engelse drop? The whole bag yes, sue me. (Verdediging uit voorzorg, want het stemmetje kan namelijk ook nogal belerend doen over calorierijke zaken, al menig discussie gehad hierover. Hmmm…zal ik het stemmetje voortaan Sonja B. noemen?)

Ik zette een film op. Maakte in indrukwekkend tempo de 300 gram Bolognese goodness soldaat. Zette de film af na een half uur. Zette een serie aan. Nam een hand (of zes) Engelse drop. Zette de serie af na één aflevering glazig ernaar gekeken te hebben, met mijn gedachten miles away. Rusteloos, kriebels. Emoties, het zat zijn, zo verlangen naar een echt leuk leven, met leuke mensen er in. Ook wat gefrustreerd als ik de gebeurtenissen weer liet afspelen van die nacht ervoor. Ik had anders moeten reageren. Me niet zo moeten laten kennen. Sterk zijn. Ik ben mezelf zo veel en hard tegengekomen het afgelopen jaar, nu ik op mezelf teruggeworpen ben. Bepaalde issues uit het verleden en nog altijd heden onder ogen moeten zien. Er wat mee doen. Mijn onzekerheid aanpakken, die me op zoveel manieren in de weg staat wat betreft zoveel dingen. En dergelijke. Zie je, ik weet het wel. Maar er nu dus iets mee doen. Bwegh.

Goed, terug naar zaterdagnacht, woonkamer. Ijsberen. Peinzen. Toch weer even kijken op zijn Twitter. Profielfoto vergoten. Raymond. Op mijn scherm. Ernaar staren. Traanvocht achter de ogen voelen prikken en dus maar wegklikken. Daar zat ik dan, achter mijn computer in mijn badjas, happy single te wezen op de zaterdagavond. De Druk Om Er Op Uit te Gaan zwaar liggend op de schouders. Voelde me net Bridget Jones. Dat antwoordapparaat, voorafgaand aan die (hilarische) All By Myself scene. Dat antwoordapparaat dat monotoon meedeelt:

“You have no new messages. Not one. Not even from your mother.” 

Helaas, op YouTube is dit fragment alleen in het, ik vermoed, Spaans te vinden…

Zaterdagavond drapeerde ik dus een deken van zelfmedelijden om me heen, vergezeld van comfort food. Vrijdag en zaterdag liggen nu achter me. Heck, de nieuwe staan alweer voor de deur. Hoewel ik zwoor nooit meer te gaan weet ik bijna wel zeker dat ik er vrijdagavond weer zit. Wat me wel duidelijk is geworden inmiddels, is dat ik mijn leven anders wil. Geen leegtes opvullen met alcohol. Of met het aantrekken van foute mannen. Leren omgaan met weekenden in mijn uppie, als er eens niemand eens kan mee uitgaan. Toevallig staat er volgende week zo’n weekend voor de deur. Meteen een mooie test. Een heel weekend alleen. Scary shit.

Interessante documentaire over luddevudu

Ik kwam eigenlijk op de website voor een andere documentaire naar aanleiding van een artikel in de Flair van deze week. Dat ging over dertigers en hoe zij in de hedendaagse maatschappij staan. Interessant en op sommige punten zeker herkenbaar. Kijk maar eens, Alles wat we wilden van de VPRO. Vooral het fragment over social media rond de twintigste minuut is heel herkenbaar. Iedereen lijkt wel een continu spannend, uitdagend, geslaagd en succesvol leven te hebben. Mocht je dat interesseren, de nieuwe LINDA. wijdt er een hele reportage aan. 

En dan deze, over gebroken harten, exen, luddevudu en zulks. Kijken!

En als je dan klaar bent met kijken, klik hier verder naar toe. Daar staan alle programma’s over het thema liefde, seks en relaties. Laat mij even weten welke de moeite waard zijn, want ik heb nog niet verder gekeken.

Oh the shame deel 1

Ik schaam me zo. Of schamen, dat is niet het goede woord. Terug in de tijd en dingen uitgummen, dingen overnieuw doen? Oh, ja, zo graag! Mijn God wat een weekend. Ik voel me inmiddels wat beter, maar het kan absoluut toevoegd worden aan de dieptepunten-lijst van het afgelopen jaar. Vrijdagavond ging ik, zoals gewoonlijk, met vaste stapvriendin C. naar de kroeg. Ik nam wat wijntjes. Zoals gewoonlijk, een stuk of 88*. Omdat wijn me fijn doet voelen, zelfverzekerder, vrolijker, aantrekkelijker. C. vond er niks aan en wilde al vroeg weg, maar ik voelde me prima en had nog lang geen zin om naar huis te gaan. C. drinkt geen alcohol, heeft ze naar eigen zeggen niet nodig om er een leuke avond van te maken. Gekgenoeg had ze dus deze keer geen leuke avond en we namen afscheid.  Ik was inmiddels in gesprek met een vriend van een kennis. Die kennis ken ik al een poosje uit die kroeg. Hij wil wel meer, maar het is a. niet mijn type en b. hij heeft een vriendin. Afijn, even goede vrienden en zo stelde hij me voor aan een man, die ik al eerder had gesproken.

Een man die ook een vriendin heeft, maar continu het onderwerp van gesprek op seks aanstuurde en me niet in mijn ogen keek wanneer hij tegen me praatte, if you know what I mean. Ik werd wat kriegelig van hem, kan me helaas niet precies herinneren hoe ons gesprek ten einde liep, maar ik weet alleen dat die kennis ineens weer naar me toe kwam en tegen me zei: “Ik heb nog een andere leuke vriend voor je, wacht”. Voor ik kon protesteren was hij verdwenen in de mensenmassa en dook even later weer op, met een mannenpersoon aan zijn arm. Hij wees naar me en keek naar de mannenpersoon. De mannenpersoon wierp welgeteld één blik op mij, trok een vies gezicht en draaide zich resoluut om en verdween weer. Ik voelde de naar mijn borsten pratende vriend van de kennis naast me schokkerig bewegen van de lach.

Er knapte iets in me. Waar haalt die gast, die mij helemaal niet kent, het lef vandaan mij zo kleinerend, kwetsend en op belachelijke manier af te wijzen? En hoe haalt die kennis het in zijn hoofd mij ongevraagd als een stuk keurvlees aan te bieden aan zijn vrienden? En hoe durft die gladjanus naast me te staan lachen? Ik werd woest. Als een stier die een rode lap voorgehouden krijgt. “Optiefen, allebei”, zoiets moet ik gebriest hebben. Nog proberend “ah joh, trek het je niet aan” met armen en handen om me heen sussend, sloeg ik die sussende en patronising armen en de handen van me af en wendde me tot de bar en bestelde nog een wijn.

Ja en dat had ik dus niet moeten doen.

Helemaal herinner ik het me niet meer precies, zou bijna zeggen gelukkig…Maar ik heb mijn hart nog snikkend uitgestort aan de bar bij een wildvreemde man, en ook Raymond liet ik de revue passeren. Als je heel dronken bent, herinner je je af en toe kleine deeltjes, random, de dagen erna. Deeltje Raymond popte op zondagavond ineens in mijn geheugen op. God, ben ik dan nog steeds zo niet over hem heen? Ik ben dus eigenlijk geen stap verder als vorig jaar op dit moment. Waarom voel ik in vredesnaam nog de behoefte snikkend te vertellen over hoe ik na tien jaar alles alleen moet doen en hij verder huppelend door het leven gaat met zijn fantastische nieuwe vriendin? Yup, zo’n gesprek dus. Zo dronken als een tor. Maar ja…kinderen en dronken mensen vertellen de waarheid, toch? Lang verhaal kort, ik kwam met een taxi snikkend en brallend thuis, voelde me de dikste, lelijkste, onaantrekkelijkste vrouw ever en zwoor dat ik never nooit meer naar die klote tent zou gaan en never nooit meer iets met mannen te maken wilde hebben. Dat was vrijdagnacht.

Zaterdagochtend, misselijk en met een enorme hoofdpijn, dacht ik er nog zo over en Whatsappte het verhaal naar C. en zei af voor die avond. Dat is dus echt al maanden geleden, ik op zaterdagavond thuis. Slik.

Wordt vervolgd, helaas.

*Uiteraard niet 88. Zeven. Of acht, ofzo. Ja, veel, ik weet het.

Posts met wachtwoord

Vanaf nu zullen er af en toe posts verschijnen die ik beveilig met een wachtwoord. Dat voelt gewoon net even wat fijner.

Wil je het wachtwoord weten? Laat een reactie achter met je emailadres of stuur een berichtje naar sanneinthecity@gmail.com en ik stuur het je toe.

Edit: Wat leuk, die ontpoppende naar wachtwoord vragende lezers! Fijn dat jullie er zijn. Soms voelt het een beetje alsof ik in de ruimte schrijf, valt niet mee, een nieuwe weblog (want schreef voorheen voornamelijk op fora) op te starten. Zeg het voort, zeg het voort!

P.S.: Ik krijg trouwens meerdere berichtjes met de vraag of er op posts met wachtwoord gereageerd kan/mag worden, of deze dan niet zichtbaar zijn voor on-inlogde lezers. Het antwoord is: ja hoor dat kan gewoon! Als je hier op reageert kunnen mensen zonder wachtwoord dat niet zien.

Grijze muizen en vage dromen

De afspraak met Leon ging weer niet door, het is weer verplaatst. Althans nog niet verplaatst, hij zou me nog laten weten wanneer hij zou kunnen. Al dagen niets meer gehoord, krijg een voorgevoel dat dat etentje er nooit meer zal komen. Prima, heb er ook geen zin meer in, komt goed uit zo. Ik vermoed dat hij hetzelfde ervaart, hij gaat uiteindelijk ook een beetje door dezelfde molen als ik het afgelopen jaar, komt ook uit een lange relatie. Denkt op het ene moment, leuk! Sanne komt eten! En op het andere waarschijnlijk kut! Sanne komt eten!

Ineens trekt het me weer om te weten hoe het met Raymond is. No way dat ik hem weer terug zou willen of naar hem verlang, maar ik vraag me weer regelmatig af hoe het nu met hem zou zijn. Vannacht droomde ik over hem, zoals wel vaker. Ik herinner me dat ik hem omhelsde, op een manier waarop ik dat de laatste jaren van onze relatie nooit deed: gemeend en warm. Mijn omhelzingen (en alle aanrakingen for that matter) waren als die van een strijkplank, passief en koud. Dat weet ik. Dat zei hij ook zelfs, altijd. Dat kwam in die droom ook enorm naar voren. Hij maakte zich los, keek me indringend aan en zei: ”En dit is nou alles wat ik wou, Sanne. Dit.” Heel bizar, zo echt ook allemaal, werd er mee wakker. Zette me aan het denken. Heeft de hele dag door mijn hoofd gespookt.

Al een aantal keer keek ik op zijn Twitter account, waar totaal niets meer gebeurt, op zijn Hyves evenmin. Op Facebook reageert hij met enige regelmaat op haar, iets wat hij bij mij steevast weigerde te doen, social media was voor losers, vond hij. Een week of twee geleden, midden in de nacht, besloot ik dat ik het wel aankon. En het viel mee. Ik heb Haar Facebook pagina uitgebreid bekeken. Wat me het eerste opviel, was dat ze helemaal niet zo’n lekker wijf is zoals ik vorig jaar met betraande ogen en briesend van woede (tijdens De Ontdekking) meende vast te stellen. Oke, op die bewuste foto misschien, met die koddige kerstmuts waar blonde lokken onderuit piepten en haar rode jurkje met decollete (hoewel niet gevuld) met inkijk tot haar navel.

Nee. Deze foto’s waren die van een vrouw, meisje eigenlijk, die je op straat zo voorbij zou lopen. Een grijze muis. Mager, saaie kleding, haar in een staart, een bril. Niet aangesproken voelen a.u.b., vrouwen met dit profiel, het is alleen dat zij er echt uit ziet als een grijze muis. Thank God. Geen blonde stoot, met een zandloper figuur waar velen jaloers op zouden zijn. Nee. Rechtoe, rechtaan. Met foto’s van computer onderdelen, die ze beweert eigenhandig in elkaar te zetten. Waarop Raymond trots reageert. Zo te horen heeft hij Haar echt gevonden. Ik kwam nooit verder dan de juiste stekkers in de color-corresponding ingang achterop mijn pc aan te sluiten! Ieder zijn ding. Bless them. Echt. Want hoewel het nog steeds pijnlijk is om te zien en af en toe een steek gaf, als ik mijn ex-schoonmoeder bezorgde berichtjes zag plaatsen op haar prikbord of inside jokerige reacties…Het is echt goed zo.

Alleen wil ik nu ook. Zo ontzettend graag. The One. Ik ben er zo aan toe. Dagdroom over Hem, hoe hij er uit zou zien, hoe hij zou zijn… En hoe hij me met pretoogjes met zijn auto voor de deur toeterend op zou pikken, voor een weekendje weg. Als verrassing. Zomaar. Zoals hij me zo vaak van mijn feet zou sweepen. Zucht. Waar blijf je nou?

Nachtbraken

Het is al twee uur geweest en ik had allang moeten slapen. Helaas ben ik het ritme al de hele week kwijt, val pas bij de zoveelste herhaling van Hart van Nederland rond vier, vijf uur in slaap om vervolgens halverwege de ochtend ontzettend vermoeid wakker te worden. The perks of working from home, hoewel het dus ook een nadeel kan zijn. Peins, peins, peins, momenteel voornamelijk over dingen die in mijn sociale leven helemaal niet lekker lopen. Een terugkerende rode lijn daarbij zien, zou hem het liefst uitgummen, maar hoe?

Het afgelopen uur heb ik mijn weblog weer eens teruggelezen, helemaal vanaf het begin. Wat ben ik blij dat ik het zo heb bijgehouden allemaal, het afgelopen jaar. Sommige dingen waren me alweer ontgaan. Ik ben al een heel eind, vergeleken met het grijze muisje dat ik was. Maar man, wat heb ik nog een lange weg te gaan voor alles is zoals ik zou willen…Voordat ik de vrouw ben die ik zou willen zijn.

Ik hang momenteel een beetje in een patroon waarin ik de dagen doordeweeks onderga en niet kan wachten tot het vrijdagavond is, me twee nachten achtereen weer even helemaal vol laat lopen met wijn, veel wijn en dan alles behalve mezelf zijn. De transformatie naar een luidruchtige, bijdehante en man-eating Sanne. Dat is zo niet mij. Maar, heel tijdelijk, wel fijn. Even niet mij zijn. Tot wanneer zou die drang er zijn?

Vanavond kreeg ik nog een berichtje van Leon. Hij sms’te vanaf zijn afspraak dat het zo saai was en het veel leuker was geweest om met mij te eten. Sja. Wat moet ik daar nou op antwoorden, hij zegt toch af? Terug gesms’t dat ik hem sterkte wenste met de rest van de avond, inclusief knipoog smiley. Niks meer vernomen.

Kwart over twee. Ik ga de vaatwasser eens uitruimen.

Single and sexy

That’s one way of looking at it…

Meer hier, vanaf nu!

Date is off

Nou ja, niet helemaal off, maar voor de tweede keer verplaatst. Drie maal scheepsrecht? Vanmiddag kreeg ik een berichtje dat hij een dubbele afspraak had en hij die echt niet kon afzeggen. Een beetje vreemd vind ik het wel. Of we het een weekje kunnen uitstellen. Welja, natuurlijk. Ik heb er misschien nu wel nog minder zin in. Maar om nu hem weer af te zeggen en dan helemaal voor altijd, is ook weer zo wat. Misschien is het ook wel mogelijk, ergens, wat hij wil. Vrienden zijn, leuke dingen doen, elkaar regelmatig zien zonder relatie basis. Lachen met elkaar zonder dat daar een flirt-intentie achter steekt.

Ik heb er een hard hoofd in, heb zulke vriendschappen nog nooit gehad met een man en bovendien, wat als hij op een gegeven moment een vriendin krijgt, als hij die al niet heeft? Ik zit er echt niet op te wachten om te zien welk type vrouw hij dan wel als relatie materiaal beschouwt.

Maar goed. Morgenavond geen afspraak dus!

Single White Feline

Vrijgezelle kattenbaasjes, opgelet!

Restart

Even had ik geen zin om te bloggen. Even had ik bijna nergens zin in. Langzaamaan komt het weer, zin in dingen. Zo staat er voor overmorgen een date gepland met Leon. Of nee, een afspraak. Geen date. Onze derde afspraak. Bij hem thuis. Hij stuurde me vanavond een berichtje, dat hij al al voorbereidingen aan het treffen was voor het eten. Ik kan me verheugen op allerlei tapas gerechtjes en “bijzondere wijnen”.

Eigenlijk hoeft het niet voor mij, voel totaal niets meer voor hem, besef nu dat ik niet hem wilde in maart, maar anyone, dat hij dan vanzelf wel de ware zou worden. Dat wordt hij niet, ik was verliefd op hem toen ik een jonge meid was, nu we allebei volwassen zijn niet meer. Een paar weken geleden sprak hij me ‘s nachts aan op Facebook, we konden allebei niet slapen. Dat het zo leuk zou zijn om elkaar weer te zien. Zeg dan maar eens nee.