En toen was het stil

De allereerste post van mijn weblog, geschreven en geplaatst op zaterdag 6 maart 2010 en dit bericht staat vanaf nu als sticky bovenaan. Kijk aan de rechterkant voor het archief. 

Gisteravond is mijn wereld ingestort. De gene die het meest voor mij betekent in mijn leven, de persoon van wie ik het allermeeste hou op deze hele wereld, de man die ik elf jaar geleden leerde kennen en zoveel van mij heeft gepikt en die zoveel eindeloos geduld heeft gehad met mij, die mij heeft gemaakt van een emotioneel wrak tot een zelfverzekerder iemand en mij met zoveel heeft geholpen…is weg. Na bijna tien jaar samen zijn, ben ik nu ineens alleen. Ik kan het gevoel dat ik vanmorgen had toen ik wakker werd bijna niet omschrijven. 

Tijd heelt alle wonden

Zeggen ze. Is ook zo. Toch blijft het een onweerstaanbare self-torture om om zo af en toe om het hoekje te blijven kijken in Raymond’s leven via Facebook. Niet direct via zijn account, want dat heeft hij helemaal afgesloten. Maar voornamelijk naar het prikbord van zijn moeder, waaruit ik van de week opmaakte dat haar zoon nu niet meer bij zijn ouders  woont maar dus kennelijk een eigen woning heeft. Of misschien wel bij haar ingetrokken. Mag ook wel, na al die tijd, ruim twee jaar. Maar toch. Gek idee.

Turning dreams into plans

Zoiets, dan maar…

Bezinning

Met Diva heb ik me er als de ruggegraatloze muts die ik soms kan zijn, vanaf gemaakt. En zij ook, overigens. Koetsie koetsie baah baah met fluwelen handschoentjes aan naar elkaar ge-Whatsappt van de week. We hebben het niet uitgepraat maar uitge-Whatsappt. Of ik nog wil afspreken, want ze mist me. Wat sms ik terug? Dat ik haar ook mis. Wat helemaal niet zo is. Ik mis het handige om iemand te hebben om mee uit te gaan. Me ermee vertrouwd genoeg te voelen om me tijdens dat uitgaan, te laten gaan. Dat mis ik. Niet haar. De bal ligt nu bij mij, want ik zal nu laten weten wat, hoe en wanneer. Die wat, hoe en wanneer komt er wat mij betreft niet. Dus.

Een tijd van bezinning, dit. Niets vergeleken met de tijd die achter me ligt hoor, niets. Daarstraks schoot hij ineens door mijn hoofd. De jongen die ik online leerde kennen via een forum en op een avond dan in het echt in levende lijve ontmoette. Op het station van zijn woonplaats Utrecht, wat nog best een eind reizen is hier vandaan met de trein. Voor een vrouw alleen ‘s avonds dan he. Oh, wat liep ik toen als een kip zonder kop achter iedere man die maar een spatje interesse toonde aan. Want Hij zou Het wel eens kunnen zijn. En toegegeven, we hadden een fantastische eerste date. Hij was niet superknap, maar had iets. En bovendien was hij lang, heel lang. Vind ik fijn, als een man langer is dan mij. Het klikte, we lachten, we dronken. Mijn fout vaak, dat laatste. Dan wordt het chemische gezelligheid en geen natuurlijke.

Afijn, wat ik er in die post niet bijschreef, want ik ben inmiddels heel wat meer vertrouwd met het online gooien van mijn vuile en schone was dan toen,  is dat hij niet alleen lief, leuk en aardig was. Integendeel, wat een hork. Na een supergezellige avond, cafeetje in, cafeetje uit, dicht tegen elkaar aan door de smalle gezellige straatjes van Utrecht met mijn paraplu boven ons, want af en toe goot het, kwamen we na middernacht weer bij het station. Dat het toch wel heel gezellig was en het zo goed klikte. En hij eigenlijk niet alleen naar huis wou. Dat dat niet ver van het station vandaan was. Oke. Ik nog wat zou drinken en hij me daarna weer naar het station zou brengen. Beloofd? Beloofd. Oke. Een zoen. En nog een zoen. Vul de rest zelf maar in en picture ons een uur later.

“Hey, mijn trein gaat over een half uur”, zei ik zacht. Sliep hij nou al? Geen antwoord. Hij sliep. Godsamme. Ik moest echt mijn trein halen, want de volgende ochtend zou de schilder weer om half acht voor de deur staan. Ik tastte in het donker en trok aan zijn arm. Zei nogmaals dat ik nu echt weg moest. “Blijf nou gewoon”, klonk het slaapdronken. “Nee, ik moet echt naar huis, ik moet straks de deur open doen voor de schilder, kom nou.” Intussen zocht ik mijn spullen bij elkaar in het donker. “Nou dan moet je het zelf maar weten. Als je maar niet denkt dat ik dat hele eind weer terug ga”, klonk het nors en dat was het dan. Perplex begaf ik me een paar minuten later op straat. What the…

Godzijdank was mijn iPhone nog niet leeg en vond ik dankzij de navigatie app de weg terug naar het treinstation. Daar aangekomen had ik net de trein gemist die maar één maal ik het uur ging. Hoopvol checkte ik mijn berichtjes. Niks. Het waaide, het was koud en er liep gespuis op en rond het station waardoor ik, rillend van de kou en gedeeltelijk van de shock, voortdurend om me heen keek. Gelukkig was de kiosk wel open en kon ik me opwarmen aan koffie. Van die leuke, intelligente, complimenteuze jongeman die ik nog enkele uren ervoor verliefd in zijn ogen terugstaarde was nu niets meer over dan een hele vieze nasmaak. En een bijna onbedwingbare behoefte om mezelf flink voor mijn kop te slaan.

Het leek wel of ik dat direct vergat, toen hij de dag erna weer gewoon deed. Complimentjes maakte. De dingen zei die ik wilde horen. Zijn horkerigheid van de nacht ervoor niet benoemde en kennelijk totaal het probleem niet zag. Ik het daarom er maar bij liet. Niet in wilde zien dat het gewoon een loser was die me maar voor één ding gebruikte. Ik wist het wel. Maar wilde zo graag dat het niet zo was, dat ik dat simpelweg niet wilde accepteren. Er volgden nog een paar dates tot meneer me dumpte met de woorden iemand te zoeken met ‘meer tegengas’. Ik las een poosje later dat hij die persoon gevonden heeft.

Waar me dit verhaal weer aan deed denken, hij schoot ineens door mijn hoofd vanavond. Ken je dat? Dat je ineens aan iemand denkt, hoe willekeurig ook, en gewoon, even wil kijken op Facebook hoe het met die persoon is. Nieuwsgierigheid, puur een gluren bij de buren manier. Kan ik toch niet meer op zijn achternaam komen. Zijn voornaam staat nog wel in mijn geheugen gegrift, maar aangezien dat één van de meest voorkomende jongensnamen in dit land is kom ik daar ook niet verder mee. Boeiend verder hoor, deert niet. Maar zo ging ik toch even kijken op mijn iPhone. Al scrollend kwam ik bij andere berichtjes terecht. Jezus zeg. Wat een tijd. Wat een hoop mensen. Sommige was ik alweer vergeten. Een groot contrast met de frequentie waarop de berichtjes nu binnenstromen uitblijven op mijn telefoon. Op zich, net als dit hele weblog, geen verkeerd iets om te bewaren. Zo duidelijk de vooruitgang te zien. Want mijn God, wat een tijd.

Bezinning. En dan…the new and improved Sanne. Maar dan echt!

You are the weakest link goodbye

Half wakker opende ik vanmorgen vroeg het volgende mailtje op mijn telefoon, vrij vertaald uit het Engels:

Hey Sanne,

Hoe is het ermee? Ik heb een poosje niks van je gehoord en dacht, ik ga eens kijken hoe het met je is. Ik dacht dat ik je zag lopen een paar dagen geleden, maar dat zal wel iemand anders geweest zijn.  

Anyway, ik ga binnenkort weg, waarschijnlijk terug naar huis, maar wie weet. Ik hoop dat alles goed met je gaat. 

*naam Engelsman*

P.S.: Ik ben weer single en heb nog steeds mijn Engelse accent mocht je interesse hebben! 

Dus…Nou, ik dacht het effe niet he, Mister Englishman. Je bent weer single dus dacht je gut nou…Dan stuur ik die single Sanne maar een berichtje? Bovenstaande kwam van de Engelse hier vlakbij studerende in zijn twenties’ man, die toen een pleziertje zocht. Ik had een poosje contact met hem, overwoog hem zelfs te ontmoeten, what was I thinking, maar heb dat gelukkig niet gedaan. Want het was wel heel duidelijk waar meneer op uit was: een ongecompliceerd snel wegwerpcontact.

Ik viel gewoon voor zijn accent, die hij af en toe live liet horen. Ik heb iets met accenten, hoop ergens nog steeds dat de prins op het witte paard een van origine Britse, Amerikaanse of Australische afkomst zal zijn. Engelsman stuurde me laatst al een vriendschapsverzoek op Facebook en toen ik tijdens een vlaag van verstandsverbijstering een paar weken terug een nieuw OkCupid account had geopend, was hij de eerste die me een berichtje stuurde. Aan beiden geen gehoor gegeven dus take a hint, mister.

Stiekem vlijt het me wel, natuurlijk. Kennelijk heb ik wel indruk gemaakt, al is het alleen maar voor een one night stand, hij doet er wel moeite voor en is me nog niet vergeten! Maarre al met al, nee. You are the weakest link. Goodbye.

Hete brei

Een week of twee geleden zat ik ‘s nachts om een uur of half twee nog wat te surfen. Had daarbij Facebook open staan en hoorde ineens, wacht…even zoeken of dat geluidje überhaupt te vinden is op YouTube…Oh my, het bestaat nog ook! Deze dus:

Ik opende het tabblad waarop Facebook was geopend en wist het eigenlijk al. Op dat tijdstip, dat kon er maar één zijn…Leon. Ditjes datjes. Zus en zo’s. Bladiebla’s. Toen we al die koetjes en kalfjes hadden gehad verliep het gesprek wat stroever. Er vielen van mijn kant een aantal digitale stiltes. Waarop ik iets typte, het afwoog en het bij nader inzien belachelijk of onbenullig vond en mijn type beurt aan me voorbij liet gaan. Waarop hij de draad weer oppakte en het gesprek gaande hield.

Dat hij met me wil afspreken. Het hem zo gezellig lijkt weer wat te eten. Sure, I bet mister ‘ik schenk direct je glas bij zodra je één slok wijn hebt genomen’. Of me dat ook leuk lijkt. “Jezus man, wat denk je zelf”, sprak ik hardop uit. “Ja, gezellig, spreken we nog even af dan!” typte ik. Dus. Nee, gaat lekker, Sanne en de communicatie. Diva…Leon…Ik blijk een ware om de hete brei heen danseres te zijn. Gelukkig heb ik Leon niet meer online gezien, maar dat de vraag ‘wanneer?’ komt, is duidelijk. Als ik terug denk aan toen…dat uit de hand gelopen etentje, die nacht, die ochtend…En dan nu net doen alsof we gewoon oud-collega’s zijn die een hapje gaan eten? Nee, ik kan hem niet meer onder ogen komen. Wat was ik toen anders. Zo niet mezelf. Zo makkelijk. I didn’t give a fuck, letterlijk. Niet raar dat Leon dat toen ook niet deed en nu waarschijnlijk diezelfde Sanne verwacht aan te treffen.

Control alt delete, please. Opnieuw opstarten. Weet u zeker dat u 2010 en 2011 naar de Prullenbak wilt verwijderen? Hell yeah!

VriendschApp

De laatste week merkte ik ineens een stijgende toenadering uit de richting van Diva. Ik heb haar nu bijna een maand niet gezien of gesproken. Me enorm ingehouden. Tot tien honderdtachtigduizend geteld. Me ongelofelijk eenzaam gevoeld terwijl ik op Facebook toezag hoe zij steeds meer vriendinnen lijkt te krijgen en het geweldig naar haar zin heeft in die hippe club die ik verafschuw. Gezellig high-tea’d met die Gezellige Vriendinnen en hilarische snapshots van kleding pas-sessies met die eveneens Hilarische Vriendinnen met hoedjes en jurkjes en jasjes en tasjes. En al die tijd deed ik of mijn neus bloedde. Postte mijn eigen huis tuin en keuken ditjes en datjes op Twitter en Facebook, zocht mijn eigen weg om het zonder hen leuk te hebben in de weekenden. Backspacete de quotes met dubbele bodem als What goes around comes around en andere karma-achtige-spreuken. Want, dan laat ik zien dat het me raakt allemaal. En dat gun ik Diva niet.

Naast dat ze weer reageerde op mijn ditjes en datjes door “Vind ik leuk’s” enzo, kreeg ik vanmiddag ineens een berichtje. Hoe ik nu tegen onze vriendschap aankijk. Of ik er voor open sta om te praten. Afsluitend met een x. Ik had veel verwacht, maar dat niet. Echt niet. Dat berichtje vind ik lastig. Daardoor ga ik aan mezelf twijfelen. Ben ik dan toch niet een zeikerd? Reageerde ik overdreven? Moet ik me niet gewoon aanpassen en maar gewoon voortaan wel meegaan naar die verschrikkelijke bekakte kroeg en veel te drukke, hippe club? Inderdaad mijn irritaties wegslikken als Madame Diva me weer eens uren laat wachten? Etc., etc.? Of gewoon accepteren dat het niet meer werkt tussen ons, dat we eigenlijk nooit vriendinnen waren maar gewoon twee zielen die een stapmaatje zochten?

Pfffff…Ik ben hier niet goed in. Geen idee wat ik moet antwoorden. Zie ik mezelf met haar afspreken om te praten over onze vriendschap? Gaan we daar zonder ruzie uitkomen? Nee. Denk het niet. Of ja, misschien wel, maar dan superbeleefd faked doen naar elkaar en beiden vreselijk ongemakkelijk. Zodat die onuitgesproken woorden, onze eigenlijke irritaties er op een later moment uitkomen, zul je net zien, midden op de dansvloer van die überhippe club. Waar die Hilarische Vriendinnen van Diva getuige van zullen zijn. Moet ik niet gewoon accepteren dat ik een loner ben? Meer van de oppervlakkige kennissen ben, nooit geleerd heb hoe het is om vriendin te zijn en het nu op mijn 33e dat er ook niet meer in zit? Ik denk het. Ik weet het niet. Ik weet het allemaal niet meer. Stomme Whatsapp. Met je stomme ‘laatst gez.’ en dan de tijd waarop je het laatst de app hebt geopend. What to do?

Small medium large

Saturday night ba ba da dan dee dee dee da…Het is nu dan wel Friday night, maar die twee avonden voelen als lonely girl nu hetzelfde aan. In de kroeg speelt op dit moment mijn favoriete bandje zag ik. Met die heerlijke zanger. Die me vertelde dat hij me zo mooi vond en me thuis opbelde. Maar die ook gigantisch getrouwd en vader van een kindje is en dus niks voor mij. Maar hij blijft mooi. In trance keek ik naar hoe hij daar stond, keer op keer. Hij wist het wel, zijn ego werd gestreeld. Hoorde via via dat hij onlangs het telefoonnummer vroeg aan een vriendin van een kennis. Loser.

Een onrustig gevoel weer vanavond, wat er bij hoort, in deze fase van het niet uitgaan. Van Diva heb ik niks meer gehoord. Alleen een lollige reactie op een foto op mijn prikbord op Facebook die ik vandaag plaatste. Als je die ziet zou je als buitenstaander niet denken dat we ‘gebroken’ hebben. Ik heb er maar lollig op terug gereageerd. Zij schreef op haar beurt weer een lollige comment terug. Oh, oh, oh wat zijn we toch lekker hilarisch samen. Zo fake. Simply Red heeft ooit een liedje geschreven over dat thema. Nepheid. Heerlijk nummer trouwens…

I read a book
And it’s your face
Fake… it’s your face now
Still my love for you was no mistake
Fake… I will always love you
Fake

Hoping for love
Day after day
And it’s always someone else
The hurting is rough
Long are the days
And you have hurt me enough

Ach. Van de andere ‘vriendinnen’ uit het groepje heb ik ook niets meer gehoord. Complete radio stilte. Die hebben natuurlijk Diva’s versie van het verhaal gehoord, willen geen energie steken in mij en laten het hierbij. Weet ik ook waar ik sta.

Het is allemaal niet leuk, to say the least. Er zijn af en toe momenten waarop ik zo baal dat ik niet nog even mijn zegje heb kunnen doen. Opgekropte ergernissen die ik veel te lang voor me heb gehouden, dingetjes, waar ik uit haar zicht maar eens diep over zuchtte en het liet gaan, om maar iemand te hebben om wekelijks mee te stappen. Aan de ene kant geeft het me wel een rust momenteel. Sowieso even niet die kroeg. Elk weekend lazerus worden, vervelende mannen, arrogante wijven die bitcherig doen. Over dat straalbezopen worden, het scheelt me wel echt bakken met geld merk ik. Want hoe vaker je dronken wordt, hoe meer je steeds nodig hebt. Wat dat aan gaat merk ik het echt.

Ik ben er verder wel heel rustig onder, dat komt ook omdat ik het wel aan zag komen en me dit zelfs is verteld door een medium waar ik een poosje geleden was. Precies zoals zij het voor zich zag en uitsprak, zo is het nu aan het gaan. Daarna schetste ze een beeld van hoe het globaal verder zal gaan. Met een grote maar, waar ik me heel erg van bewust ben, ik moet wel van mijn backside en er zelf voor gaan. Er zit meer in mij, veel meer. Niet meer vooruit kabbelen maar dus stappen gaan zetten.

Aan dat gesprek heb ik zoveel gehad. En nee, het waren echt geen Char of Ogilvie taferelen waarbij mijn overleden oma de groetjes kwam doen en ook nog te melden had dat ze haar rust had gevonden en oh, dat ik laatst een bord kapot liet vallen dat in twee gelijke stukken viel, dat klopt he? Jaaaaa dat klopt he? Jaaaaa dat krijg ik door via een man…Is je opa overleden? Ja, dan is hij het! Je opa zegt dat je op je rechterbil een moedervlek hebt! Ja he, ik heb gelijk ja toch ja toch ja toch? Even na laten kijken hoor, bij de dokter! Het voelt niet goed aan!

Nee, zo werkt ze totaal niet. Laat ik haar voor het gemak Angelina noemen, van Angel enzo. En ik heb overigens geen woord gezegd over de hele situatie. Ik heb sowieso vrijwel niets verteld, zij sprak alleen maar en vertelde me dingen die ze echt niet kon weten. Nee. Het was een heel helder, fijn gesprek van een uur waar ik inzicht door heb gekregen. En me op deze breuk dus al een beetje onbewust kon voorbereiden. Ik vond het zo’n fijn gesprek, heb nog zoveel vragen, dat ik binnenkort weer ga. Ben benieuwd. Ook heb ik wat voorzichtige plannetjes gemaakt. Iets groots, waar ik misschien later nog op terug kom, ik haalde dat in een vorige post al aan. En wat andere stappen zoals het oriënteren in een avondopleiding die ik wil gaan volgen ergens in augustus, september, zodra dat Grote achter de rug is. Een opleiding in de richting van schrijven. Columns. Of korte verhalen…Hobbymatig maar wie weet. Who knows how a ball can roll!

Somebody that I used to know

Tof, die reacties op de vorige post, bedankt! Fijn ook omdat ik ook hierin niet de enige blijk te zijn. Weer een les waar ik van geleerd heb, don’t settle for less, liever alleen dan zo behandeld worden. Toch gaat het me niet in de koude kleren zitten, het hele verhaal met Diva. Ik ga er nog even op door spuien.

Diva stuurde me woensdag nog een berichtje over iets wat op tv was waarvan ze weet dat ik het graag had willen zien. Waarom ze dat deed geen idee, uit schuldgevoel? Heel kort, geen x-je maar ‘grtz’.  Die afsluiting van het twee regels tellende berichtje deed me denken aan de eerste keer dat ik zo’n drastische ommekeer in vertrouwde omgangsvormen als bij Raymond bemerkte. Toen hij voor het eerst zijn email aan mij afsloot met ‘gr’ (nog erger dan grtz vind ik) in plaats van liefs of kusjes. Ik heb direct kort terug gereageerd,dat ik het al gezien had maar bedankt voor de tip. Groetjes. Geen x dus kennelijk vanaf nu. Daarna complete stilte. Ook van mijn kant, tuurlijk, it takes two to tango. Zij zal nu denken: “zo, nu mag zij weer”. Maar ik zou niet weten waar ik haar een twee regelig berichtje over zou moeten schrijven. Of wel? How about:

“Hey, achterbakse *piep*! Was het gezellig zaterdag bij L, onze wederwijdse kennis waar je zo’n hekel aan had en zelfs ruzie mee kreeg vorig jaar? Waar ik me toen verre van wilde houden en me niet in wilde mengen, maar jij zo op mij inlulde dat ik toen net als jou haar verwijderde van Hyves en Facebook? Ondanks mijn ‘ja maar dan wordt ze helemaal boos en ook nog eens op mij ik wil geen ruzie want ik haat ruzie, laat me erbuiten alsjeblieft’ argumenten, die L dus, weet je nog, hypocriete *piep*?” Ai, iets langer dan twee regels geworden. Maar nah, laat ik dat berichtje maar niet versturen he.

Zo slap he, ik. Als een vaatdoek. Leerpunt. Mega leerpunt. Laat niet zo over je heen walsen en je niet zo makkelijk omlullen. Maar goed, ik las op Facebook dat Diva ‘gezellig, ik ben er bij, xx!’ mee borrelde voor L’s verjaardag gisteravond. En inmiddels heel hypocriet weer vriendjes met haar is geworden op Facebook. Waardoor ik nu de gebeten hond ben, of me in elk geval zo voel.  Ik wist het toen hoor, vorig jaar. Ik voelde het gewoon. Ik wist dat er ruzie van zou komen en dat ik uiteindelijk alleen over zou blijven en zij twee de grootste vriendinnen gingen worden.

Net zo’n overtuigend gevoel als toen ik haar een DVD uitleende, heel lang geleden. Ik voelde aan alles dat ik die nooit meer terug zou zien. En inderdaad. Nooit teruggekregen, ondanks een paar keer voorzichtig gevraagd. Steeds “vergeten”. Vergeten my ass. Ja, dus al met al, her loss, zeker niet het mijne. Het was voor mij een stapmaatje en meer niet.  Maar goed, dat stapmaatje is wel de bijenkoningin in het het nest van ons wederwijdse stapkringetje. Ik hoorde al amper ooit wat van iemand, alles verliep altijd via haar. Gedoe, gedoe. Wel weer een gigantische wijze les. Je niet meer zo in een hoek laten zetten, door niemand niet. Nobody puts Sanne in a corner. From now on dan he. From now on.

Ben blij dat dit godvergeten weekend er op zit. Die druk. Dat mooie weer. Al die blije mensen. Al die vrolijke outgoing en vreselijk vrolijke foto’s op Facebook van allerlei hippe feesten en knusse uitjes. Ik doe het zelf, ik weet het. Kan me opdringen door de hele contactlijst van mijn telefoon te bellen of the uppen. Maar voel nergens aansluiting. Ik wil gewoon even niks. Niemand. Het komt goed, ik kom er wel. Maar nu even niet. Venijnige trut. Met je fake lach. En je overal en altijd maar te laat aan komen waaien en je daar niet eens voor excuseren. Oh enne die paar kilo erbij stond je veel beter en nee dat is echt geen jaloezie. Stomme muts. Het doet meer zeer dan ik wil toegeven. End of.

Now you’re just somebody that I used to know…

Wegwerkzaamheden

Note: dit wordt een galspui post die weinig met De Liefde of Raymond te maken heeft. Zoals ik me nu voel, wordt het een hele lange post want ik voel me klote. En als ik me klote voel, ga ik schrijven. Gal spuien. Mijn ei  kwijt raken. Een hele openhartige post die wellicht als zeikerig over kan komen, maar dit is mijn gevoel op dit moment. Don’t say I didn’t warn you!  

Toen ik 15 was, kreeg ik een relatie met een veel oudere jongen. Die relatie duurde bijna 5 jaar. Een echt klassiek geval van een bad catch. Geen vriendelijke jongen, integendeel, hij had een slechte dronk. En aangezien hij elke dag dronk, was het niet bepaald gezellig in onze relatie. Hij vond het niet leuk als ik met mijn toenmalige vriendinnen afsprak, was woedend toen ik met een groep meiden naar de Chippendales was geweest, afijn, ik hield al vrij snel niemand meer over. Eigen schuld hoor, had ik maar uit die klote relatie moeten stappen. Maar goed, feit bleef dat ik op mijn negentiende single werd en totaal geen vriendinnen meer had. Mijn sociale leven bestond gewoon niet. Een jaartje heb ik toen vooruit gekabbeld tot ik Raymond ontmoette in een chatbox online. Na een jaar ontmoetten we elkaar en bleek dat hij eigenlijk ook niet veel sociale contacten had. Deed er niet toe, we waren verliefd en gelukkig samen. Ik voelde tijdens die 10 jaar van onze relatie ook niet een directe behoefte om op zoek te gaan naar vriendinnen, ik was toch met Raymond? Ik had wel nieuwe mensen leren kennen en had kennissen, maar vrienden waren het niet te noemen.

You’ve got mail

Eén van de engste dingen vond ik achteraf dat Raymond zijn administratieve zaakjes al geregeld bleek te hebben. Aan instanties als de bank en zijn verzekeringsmaatschappij had hij van te voren al laten weten dat hij na maart 2010 zijn post niet meer op dit adres wenste te ontvangen maar, voor zover ik weet dan, bij zijn ouders. Een mens krijgt meer post dan waar je in eerste instantie bij stil staat. Zo kwam er toch nog alles bij elkaar behoorlijk wat junkmail door de tijd heen die ik dan in een envelop naar hem doorstuurde. Iedereen verklaarde me voor gek, maar ik wilde niet dat zijn post bleef komen. Iedere keer die steek in mijn maag als ik de post van de deurmat haalde en er weer iets van hem tussen bleek te zitten. Ik stuurde het dus trouw allemaal naar hem door, zelfs het meest onbenullige stukje papieren spam, zodat hij er zelf achter aan moest gaan. Dat liep prima eigenlijk, al tijden niets meer gehad. Niks meer verwacht ook. Want wie verwacht er nou nog post van iemand die al ruim twee jaar vertrokken is? Nou, het kan hoor. Hopelijk was dit dan echt het laatste. Steken in mijn maag zijn het niet meer, maar wel een dof prikje waar ik echt niet op zit te wachten. Ik kan me nu wel een beetje indenken hoe dit moet zijn voor mensen die een dierbare hebben verloren en dit meemaken. Stel je voor dat je na twee jaar nog steeds een aanbieding van een telefoonmaatschappij van je overleden dochter van de mat raapt. Daarbij valt die doffe prik die ik voel daarbij in het niets, maar toch, het is niet fijn. Dus maar weer de boel in een envelop richting mijn ex-schoonouders sturen dan maar.

Verder heb ik weinig nieuws te melden. Ik ben al zo’n twee weken niet uitgeweest, wat gek voelt. Heel af en toe heb ik ineens de kriebels, maar dan bedenk ik me hoe ik me daadwerkelijk voel daar, aan die bar of langs de kant van de dansvloer. Onzeker, leeg, deel van een vleeskeuring. Neh. Alternatief is thuis zijn, veel thuis zijn, alleen. Er achter komen dat dat sociale kringetje dat ik heb opgebouwd de laatste anderhalf jaar dus echt geen ene reet voorstelt. Dat het echt bij stappen blijft, hoewel, je wordt snel vergeten merk ik. Maar goed. Dit jaar is tot nu toe geen superjaar. Het begon met ziek zijn en ook nu heb ik een week ziek zijn achter de rug. Kots en kotsziek. Ik kan me niet herinneren dat ik zo ziek ben geweest, ik heb normaal echt een goede weerstand. Toch ook wel een teken, misschien. Het moet anders. Alleen hoe, daar ben ik echt nog lang niet over uit. Onsamenhangende woorden zo rond half twee in de nacht…Ik weet het even niet meer, toekomst wise.

Twee jaar

Het is maandag 5 maart. Vandaag ben ik precies (hoewel, schrikkeljaar maar goed dat vergeten we even) twee jaar single. En is het vier en twintig maanden ofwel 730 731 dagen geleden keken dat Raymond en ik elkaar ‘s avonds rond 20.00 uur voor de allerlaatste door onze tranen aankeken. Hij reed de straat uit naar zijn nieuwe liefde en ik viel. Steeds dieper, het werd steeds donkerder, nog dieper en nog donkerder tot ik een poosje geleden ongemerkt maar zeker weer zachtjes neerkwam en nu alles probeer op te pakken in mijn leven. En hee…ik leef nog. Ik kan zonder hem. Niet altijd even goed, maar I’ll get there. Uiteindelijk.

Als de berg niet naar Sanne komt

Gek hoor, onwennig. Een beetje onrustig maar ook wel spannend. Een nieuwe tijd breekt aan. Een andere fase in mijn leven. Besloten om het stappen voorlopig te laten wat het is. In deze vorm in elk geval. Elk weekend, vaak twee nachten achter elkaar, laveloos mijn bed in rollen na weer een zoektocht aan de bar naar De Ware, nee. Het kringetje vriendschappen dat ik heb opgebouwd de laatste anderhalf jaar blijkt niet veel waard. Een gesprek dat ik had met iemand afgelopen week heeft me een heel nieuw inzicht gegeven. Ik kan rustig nog vijf jaar zo doorgaan als het moet. Automatische piloot aan, zuipen, zuipen, zuipen, weekend na weekend, met af en toe een avond cq nacht die als leuk kan doorgaan. Maar ik heb het wel gezien. De tijd tikt. Ben 33. Als ik nog een gezin wil… Zo ga ik ‘hem’ niet ontmoeten en misschien moet ik die doelstelling sowieso laten voor wat het is. Het leuk maken voor mezelf. Echt leuk. Dingen doen. Wandelen. Een workshop. Een cursus. Nieuwe mensen ontmoeten. Geen zuipmaten, maar echte vriendschappen opbouwen. Mensen waar ik energie in steek en waar ik daadwerkelijk iets terug van krijg. Niet eens materieel, maar al was het maar wat oprechte interesse. Geen roddel en achterklap, het onvermijdelijke in een groep vrouwen. Note to self: voortaan je op 1 op 1 vriendschappen focussen. Geen stapclubjes meer. Vrouwen zijn leuk, maar niet als groep. Bitches. Roddelende bitches.

Ik fakete gisteravond een ‘ben zo moe, nee hoor vanavond niet stappen’ en vanavond Whatsappte ik een ‘sorry red het toch niet om er op tijd te zijn op je verjaardagsfeestje’ en bracht de tweede achtereenvolgende avond in pyama met laptop in bed zappend van de ene film naar de andere, door. Nee, zo ga ik ‘hem’ niet ontmoeten nee. Uberhaupt niemand. Maar het komt wel. Dit is mijn eerste alcoholloze, stapvrije weekend sinds, nou, heel lang. Give me some credit. Eerst het met mezelf leuk hebben. Accepteren dat alleen zijn zo gek nog niet is. En dan…wie weet. Hell, wie weet ga ik wel een workshop striptekenen volgen.  Of een kookclubje oprichten. Iets. Maar dit groepje om me heen blijf ik in dezelfde circel draaien. Prima sociale stap circel toen ik nog de Sanne was die ik nu twee jaar lang ben geweest, they’ll do hoor. Het zijn op zich toffe vrouwen, stuk voor stuk. Alleen geef ik meer, veel meer, dan ik krijg. En dan doel ik niet alleen op mijn verjaardag waar ik welgeteld drie cadeautjes (waarvan 1 van mijn ouders) en wat suffe felicitaties op Whatsapp en Facebook kreeg. Oke, ik vierde het niet, maar als de andere dames jarig zijn en het ook niet vieren en elkaar wel cadeautjes geven…Vijfde wiel…Ach ja. Ik verdien meer. Damned. En als de berg niet naar Sanne komt…

Volgende maand is het twee jaar geleden. De hoogste tijd dat ik mezelf weer ga worden. Zoektocht begint binnenkort. Leuke, oprechte eerlijke mensen m/v, joehoe waar zijn jullie?

Dromen

Het is Kerstmis en ik bevind me in een vreemd huis, gekgenoeg droom ik wel vaker over dat huis. Het heeft hele lange gangen en alle plafonds zijn heel laag. Het is in mijn dromen altijd donker buiten als ik in dat huis ben. Anyway. Het is kerst en ik weet dat er nog familie langs zal komen om met zijn allen de dag door te brengen. Ik heb me niet heel feestelijk aangekleed, sterker nog, ik heb een spijkerbroek aan, mijn slobbertrui met Mickey Mouse er op en ben niet opgemaakt. Mijn haar ziet er uit alsof mijn föhn ontploft is. Boeiend, alleen mijn familie zal me zo zien, denk ik nog en ga zitten wachten op de grote leren bank. Dan kijk ik even later op en hebben er mensen plaatsgenomen aan de eettafel in de open keuken. Raymond en zijn familie. En on top of it all, Raymond zijn vriendin. Ze heeft haar blonde haar in een staartje en kijkt me minzaam aan. De rest negeert me volledig. Raymond doet ook net of hij me niet ziet.

Vreselijke nachtmerrie weer. Waarom kan die knop niet om in mijn systeem? Oke, ik kijk misschien nog af en toe op zijn (en die van haar. En die van zijn moeder, zijn vader, zijn zus, zijn tante, zijn neef, nou ja oke) Facebook maar het is nu al bijna twee jaar geleden… Overdags denk ik nog amper aan hem, echt, steeds minder, maar over mijn dromen heb ik kennelijk totaal geen controle.

Brief aan m’n ex

Eind vorig jaar deed ik mee aan een blogwedstrijd van het tijdschrift Basta. Ik had de deadline gemist maar werd gewezen op een nieuwe wedstrijd die het blad organiseerde. De bedoeling was een brief aan je ex te schrijven. Die onverzonden bleef natuurlijk. Op mijn lijf geschreven.

Ik stuurde mijn inzending in en helemaal te gek…mijn brief werd de winnende brief en is gepubliceerd in het blad, waar ik vandaag een exemplaar van thuisgestuurd kreeg!

Is dit alles oehoehoehoe

“En verder, je bent vast inmiddels al getrouwd?” vroeg de oude kennis die ik tegenkwam. Even was het stil. “Ja want je gaat, wat, nu al jaaaaaren met hem, toch?” Ik grinnikte ongemakkelijk en schudde mijn hoofd. “We zijn al zo’n twee jaar uit elkaar, ik ben niet getrouwd.” Ongemakkelijk indeed, van beide kanten nu. “Oooooh…sorry.” “Nee hoor!” loog ik. “Nee hoor…ik geniet! Ik geniet van het leven.” “En gelijk heb je!” Gelukkig kwam er toen een andere klant binnen in de winkel waar die kennis werkt en ik een fantastisch excuus had om ‘hee nou fijn weekend he, doeg!’ te zeggen en te verdwijnen. De sneeuw in. De heerlijke ijskoude, onverbiddelijke, geluidsdempende sneeuw.

Dus.

Ik geniet helemaal niet. Ik kan mijn draai niet vinden. Ben wel een heel eind, he. Dat zeker. Volgende maand is het daadwerkelijk twee jaar geleden. Zo lang. Maar ook weer zo kort. Wel lang genoeg om die gekke, belachelijke periode van wanhopig van de ene naar, hop hop hop, de andere achter me te hebben gelaten. Maar ook lang genoeg om het hele spel, het uitgaan, het vreselijke uitgaan, nu wel te hebben gezien. De enkele keer dat het leuk is en ik me fijn voel is blijkt later, dat ik intoxicated genoeg ben om niet te voelen hoe ik me werkelijk voel.  Proberen het klote eenzame kutgevoel te onderdrukken dat de onstane en opgedane vriendschappen een waterdun vliesje op zich blijken te hebben dat bij het eerste geringste smelt.  Hoe ik me werkelijk voel.

En dat is?

Leeg. Mwah. Half half. Is dit het nou?

Relatieplanet 2.0

Logde zojuist weer eens in op Relatieplanet. Ben er niet actief maar zag dat ik berichtjes had en och, baadt het niet, ja kun je krijgen en al die Jazz. Tot mijn verbazing verscheen niet de vertrouwde oubollige layout op mijn beeldscherm, die heel irritant steeds weigert je inloggegevens te onthouden maar een hippere, meer anno 2012 look waarbij je naam en wachtwoord niet vergeten wordt!*

Baby, remember my name!

Netjes hoor. En zij zijn zo te zien ook nog steeds een item…

Nou, eens even kijken of het inhoudelijke aanbod er ook vooruit op is gegaan. Of er inmiddels mannen zijn die mijn profiel wel goed lezen en daarbij mijn hint dat ik niet veel kan met ‘hartjes’, die men bij interesse kan sturen.

En och. Je kan nu een iPad 2 winnen! Zoutochwatzijn…Het is dat ik anoniem blog hier, anders zou ik hem verloten mocht ik de gelukkige winnaar zijn.

*Nu alleen de App nog.

Wijze woorden van Loesje

Net tegengekomen in een oude Flow:

Komt een vrouw in de kroeg

Edit 31 december: Oh duh. Ik typte onderstaande rond 5.00 vannacht, wilde het opslaan als concept omdat de woorden toch wel heel erg voor mijn ogen begonnen te dansen. Deze muts klikte dus op publiceren. Wordt vervolgd! Allemaal een heel goed en gezellig Oud en Nieuw!  

Edit 5 januari: Nou, hier is ‘ie dan. Het vervolg. Ik geloof dat het een minder spectaculair vervolg heeft dan waar ik naar toe opbouwde, euh, sorry…Maar hee. Dit is voor mij al heel wat nu. Het was heel braaf met een nog braver einde. Want hij was bezet. Maakt niet uit. One day my own Barry A. Prince will come! Oh en! Natuurlijk. De allerbeste wensen voor een ieder die dit leest! 

De afgelopen tijd was het aanbod maar magertjes, qua leuke mannen. Hadden vriendin en ik sjans dan was het van engerds, losers of veel te oude mannen. Vanavond? Damn. Ik had dit zo nodig. Had helemaal geen zin eigenlijk. We gingen ook maar ‘even’. Ik stap net binnen en het is tien voor vijf. Maar ik moet nog even schrijven.

Damn.

Begin van de avond. Vriendin en ik, aan de bar. Ik nog nuchter. “Is dat  geen leuke jongen voor jou?” vroeg ze en gebaarde naar een de look-a-like van Barry Atsma een stukje verder aan de bar. “Nah”, zei ik, “zo te zien heeft ‘ie al iemand”. Voor de jongen stond een jonge vrouw zich zichtbaar uit te sloven voor hem. Way out of my league, dacht ik. Mijn glas half leeg stemmetje van binnen heeft die onhebbelijke gewoonte helaas. Snel bestelde ik een nieuw rondje met daarin een nieuw flesje zoete witte voor mij. Klokloklok.

Een uurtje verder. Mijn vriendin was het zat. “Kijk hem dan aan! Hij kijkt steeds je kant op. Doe iets muts, straks gaat zij er van door met hem!” Ik wilde wel maar durfde niet. Hij was gewoon echt te leuk, te aantrekkelijk. Hij zou me vast opnemen van top tot teen en dan proestend zijn rug naar me toe keren. Mijn vriendin is er eentje van korte metten als het haar allemaal te lang begint te duren. Ze stootte de, eveneens aantrekkelijke, vriend van Barry aan en complimenteerde hem met zijn haar. Ik wist ondertussen niet waar ik kijken moest. Ineens waren we in gesprek. Zij met meneer Haar en ik met Barry. Hij vroeg of ik zijn haar ook mooi vond. Ofzo. Ik weet het niet meer. In elk geval woelden mijn handen ineens door zijn haar. Hij was zo…wow. Niet klef, niet slijmerig, niet ik-doe-alleen-maar-aardig-omdat-ik-je-eenmalig-ga-uitpakken-straks, nee, gewoon, tof.

We praatten een tijdje tot er een lekker nummer werd gedraaid. Welke, weet ik niet meer. Hij sprong op en strekte zijn armen naar me uit. Als een kat die niet opgepakt wil worden plantte ik mijn nagels in mijn barkruk en zette me schrap. “Ik kannie dansen!” gilde ik. “Egnie!” Hij bleef aandringen. “Dat kan jij echt wel”, gilde hij terug. Uiteindelijk kreeg hij er een paar moves uit bij me. Like Jagger. Hij is het type wat ik als vriend nodig heb en ook graag zou willen. Niet iemand waar ik afhankelijk van ben, niet zo, maar iemand die me net even dat vertrouwen geeft, me net een drempel overduwt, voor mijn eigen bestwil. Niet zodat ik me als iemand anders zou gedragen of dingen tegen mijn wil zou doen, maar juist om wat ik nog meer in me heb, er uit te halen en niet weggestopt te laten door die verdomde onzekerheid.

Maybe it’s hard when it feels like you’re broken and scarred 
Nothing feels right
But when you’re with me I’ll make you believe

Maar goed, Barry. Elkaar in de ogen kijken, gewoon, secondenlang. Niet eng klef en quasi verliefd ofzo, maar gewoon, ik weet niet waar het of hij of dat vandaan kwam. Ik voelde me steeds meer op mijn gemak. Hij was er al snel duidelijk over dat hij een vriendin had. Maar dat als hij die niet had, hij het wel zou weten. Zei hij, he. En dat ik mooi ben. Op mijn wenkbrauw raising en gegrinnik daarop als in ‘suuuuuuure‘ boog hij zich voorover en zei: “Jij? Jij kan elke man hier krijgen”. En hij keek er bij alsof het echt zo was. Gaf me het gevoel van damned ja. Dat kan ik!

Ja, komt allemaal een beetje slijmerig over in dit stukje wellicht. Je had er ook bij moeten zijn. Het klikte. Boooooooem. Electriciteit. Pssssshhhzzz…Heb ik echt heel zelden. Dat ik ook durf terug te kijken in twee mannenogen. Echt kijken. Niet verlegen kijken en snel wegkijken. Maar echt kijken. En iets voelen in mijn buik. Wow. Als afscheid kreeg ik een knuffel. Niet een ‘zo en nu druk ik je tegen me aan en voel je wat mijn mannelijkheid ook van je vind’ knuffel nee, een echte…hij drukte me bijna plat. Ik wilde niet loslaten. Maar ja, de lichten gingen aan en de tent ging sluiten. Het voelde zo fijn. Ik weet niet eens zijn naam en volgens mij hij niet eens de mijne. Maar, dus ja. Zo eentje wil ik. Maar dan zonder vriendin. Hij komt wel. Toch? Jawel. Dit was slechts leuke voorpret. Er zijn ook goede mannen. Geen viezerikken, bedriegers, eikels of gladde losers die ik tot nu toe ben tegengekomen. Nee, echte mannen. Een is genoeg. Dit jaar nog graag dat wel. Tick tock, tick tock!

Dag 2011

Overal zie ik terugkijkposts op blogs. Dus welja. Reflecteren is heel goed schijnt. Ik kan niet slapen ook, dus here goes. Voorzien van muziek, mijn eigen soort Top 2000. Maar dan in het klein.

Twee duizend elf. Een jaar dat heel gek begon. Zomaar op een maandagmiddag in januari, post-zwaar weekend en zag er dus totaal niet uit, in de supermarkt waar we zoveel jaar geleden samen werkten. Hee, hallo. Crash. Boom. Bang. Een etentje met een iets te uitgebreid dessert volgde met de gevolgen van dien. Ouch.

Kom laten we gaan
De fles is leeg
Ik breng je naar huis
Het is veilig
We hebben gepraat
Na al die tijd
We hebben gelachen
Om fouten

Daarop, of eigenlijk een soort van tegelijkertijd, Mister Yummy in de vorm van een goddelijk lichaam en dito ogen. Die mij als niet meer dan een snack zag, een leuk gezellig tussendoortje. Een wegwerp-date. Zes maal. Zes dates toen dat kwartje bij me viel. Terwijl ik me al die tijd alleen maar lag te verwonderen op een grote wolk en me afvroeg wat zo’n God (heus, ik overdrijf niet) in mij zag. Ouch, alweer.

Maar toch he, toch nog heel even een kleine kanttekening, een reflectie, come on Sanne…hij had grijze kantoor luxaflex voor de ramen, woonde superhoog in een flat, er lag overal witte vloerbedekking en de banken waren van cremmig stroef leer en de eethoek en salontafel stonden daar spuuglelijk hoogglans zwart te zijn. En boven zijn bed hing een zwaard. Dat had dus echt nooit iets kunnen worden. Jij met je behoefte aan gezellige en knusse dingen om je heen… Oh en bovendien, je hebt ontzettende hoogtevrees. Zooooo perfect was Mister Yummy nou ook niet hoor. Verre van. You silly, silly girl.

Daarna had ik het een poos helemaal gehad. Met alles. Ook met schrijven. Dus schreef ik pas weer vier maanden later, in juli. En besef me nu pas echt hoe blij ik ben met dit weblog want ik weet echt niet meer wat er tussen april en juni is gebeurt. Echt niet. Kun je nagaan wat een gat het vanaf maart 2010 had geweest dan. Ik weet alleen nog dat ik ergens in mei die dude die ik afgelopen weekend zag voor het eerst had ontmoet en hij ook meteen de laatste van dit jaar zou zijn die mij, nou ja, van dichtbij mocht zien. De laatste van dit jaar ja, want dat gaat morgen en zaterdag echt niet meer gebeuren. Moet er niet aan denken. Of nou ja. Niet meer met al die kwallen en losers waar ik het genoegen mee had tot nu toe. Vanaf nu alleen nog oprechte serieuze mannen. Die me willen uitpakken, maar ook weer inpakken. En uitpakken en weer inpakken. Tot de dood ons scheidt.

Anyway, juli. De maand waarin Leon me behoorlijk aan het lijntje hield wat betreft het daadwerkelijk afspreken voor het door hem geïnitieerde derde etentje. Kijk, weer zo’n moment, dat tweede etentje moet zich ergens tussen april en juni hebben plaatsgevonden, in de periode dat ik niet schreef. Ik weet het nog vaagjes in mijn hoofd, maar zo zie je maar, wie schrijft die blijft! Maar goed, dat er niks meer kwam van meneer ik laat het je morgen weten, ja, dat zat me echt dwars ja. Boos. Gekwetst. Me gedumpt voelen omdat hij ineens met die beauty bevriend was en zij hem haar vriend noemde op Facebook. Dat van die SOA meende ik echt niet hoor. Of nou ja, geen blijvende dan he. Dus.

In augstus ging ik de drempel over. De drempel bij de MAC, die best hoog is. Liet me daarna nog een keer adviseren in een ander filiaal, door een soort Jezus met make-up. Zo ziet hij er uit. Een soort van Arie Boomsma maar dan mager en met halflang blond krullend haar. Loop je achter hem op straat, dan denk je eerst dat er een lekker wijf concurrentie heupwiegend voor je door de straten zwalkt. Draait ze zich om, blijkt het een vent te zijn met blusher en oogpotlood op. Onder zijn ogen getekend loopt dat randje en git, maar dan ook gitzwart. Dus die drempel was er. Al jaren. Maar nu liep ik er zo, heel Sanne versie 2.0 overheen en liet me heel cool (terwijl ik blij was toen ik weg kon) besmeren en bepoederen. En oplichten bij de kassa want Jezus wat is dat duur maar dat geheel terzijde. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, ook daar ja.

Drie liedjes. Ik kan niet kiezen dus scroll anders maar gewoon door.

Verder gebeurde er weinig. Ja, ik werd 33. Hoopte toch ergens nog iets op de deurmat te vinden van Raymond. Niets. Nada. Beter, ik weet het. Maar toch.

Ik kijk nu alweer uit naar deze maand. Mooiste maand van het jaar, de overgang van het benauwde klamme augustus weer naar het merken dat het iedere dag een stukje kouder wordt en eerder donker. Ik hou d’r van. En toch, ondanks dat…een mindere maand. Voelde me vreselijk leeg, onopgemerkt. Onaantrekkelijk ook. Besefte dat alles zo stil staat, ik kansen voorbij laat gaan uit angst en onzekerheid, ze niet grijp. Ik zoveel meer zou kunnen. Niet alleen Raymond maar ook spoken uit het verleden om me heen blijven hangen. Gewoon, blegh. Er gebeurde iets naars tijdens het uitgaan waardoor ik me helemaal klote voelde en de stap naar de huisarts voor hulp werd toen gevormd.

De maand waarin ik daadwerkelijk naar mijn huisarts ging. Met als welbekende druppel dat dingetje met het uitgaan. De dikke deken die over gedeeltes van mijn onverwerkte verleden heen ligt begint te slijten. Ik moet er iets mee gaan doen. De stap is gezet, ik krijg een doorverwijzing en kom op de wachtlijst.

Beetje boring. Veel gestapt en gedronken, dat wel. Mijn bed wordt steeds kouder lijkt het. En groter.

Wat was/is (zingt ze eigenlijk nog?) Björk fucking goed. Ik draaide dat cassette bandje (ja, dat las je goed. En those where the days) echt helemaal grijs vroeger. Vooruit, kan mij het schelen, nog eentje. Klik en geniet.

En dan gewoon daarna allemaal. Beetje maf gestoord freaky mens maar wat een stem. Valt voor mij in de tijdloze categorie als Massive Attack. Nu we het daar toch over hebben, meteen maar een video daarvan. En wel de videoclip die zo ontzettend veel indruk op mij heeft gemaakt, vorig jaar. Toen ik er ook zo bij liep, echt, ladderzat, alleen, lallend…Wat een tijd. Ik ben zo blij dat ik dat niet meer mee maak, niet meer zo extreem althans…

Interessant feit, de actrice in deze videoclip is werkelijk dronken, lees maar. Kippenvel, hoe vaak ik er ook naar kijk. Erg mooi nummer ook.

De maand is nog niet helemaal ten einde, maar mwa. Dit was een mwa maand. Dat ‘huiselijke en nee dat is niet saai Sanne, geef je er aan over, zo ben je nou eenmaal gevoel’ lijkt terug te keren. Dat ik foto’s sta te maken van elke stap tijdens het koken van een nieuw recept, want dat ga ik uitwerken op mijn (andere niet anonieme) weblog voorzien van misschien tuttige maar nuttige tips. En dat ik de koelkast een sopje geef en daarvan kan genieten, van zulke dingen. Orde scheppen en rust en ruimte maken. In mijn huis en in mijn hoofd. De open haard aan steek, de kaarsen aan en tevreden om me heen kijk.

Een groot contrast met de Sanne die ik even dacht dat ik was en soms, heel soms weer denk te zijn als ik iets te veel op heb. Die zich met hele foute dingen bezig hield, echt heel foute. Die zo niet ik waren. Alles behalve. Maar ja, ook weer meegemaakt. Dan maar Saaie Sanne zijn. En niet Sexy Super Sanne die lavenloos van een kruk dondert en lallend een taxi inrolt. Die Sanne wil ik nooit meer zijn. Dan maar alleen. Waaaaah. Makkelijk gezegd, tot die momenten van dat grote lege bed weer instappen zich aandienen. Maar goed. December. Things are cooking in my kitchen, Jamie. En Nigella, eat your heart out. Want yes sir ik kan best oke koken heb ik bemerkt! En je weet wat ze zeggen…the way to a man’s heart…is through his stomach! (Ja sorry, het klinkt nou eenmaal beter in het Engels.)

Rest mij jullie allemaal een heel gezond en gelukkig nieuwjaar te wensen. En degenen die reacties achterlaten en berichtjes sturen enorm te bedanken. Ik reageer niet altijd (even vlot) terug maar ik vind het zo tof he, die comments. Dank jullie wel en tot volgend jaar, tenzij er voor zaterdagavond iets Heel Spannends gebeurt. Ik betwijfel het maar hee. You never know.

Ho ho ho

De kerst zit er weer op. Ik kan terugkijken op twee leuke dagen! Op kerstavond ben ik uitgegaan. Er was niet veel aan, ik had weer eens teveel gedronken en soms valt dat een beetje raar. De ene keer word ik er heel vrolijk van, dit keer helaas niet. Emotioneel. Huilen. Mezelf heel erg zielig vinden en vooral iedereen heel gemeen. Paranoia. Ik viel zoals vaker met zwarte panda ogen van de mascara in slaap. De volgende dag kwamen er een paar vriendinnen langs om kerst te vieren. Ik zag er een beetje tegen op, dat is wel een heel grote switch van iedereen-is-tegen-mij naar hee-gezellig-kom-verder. Eerst mijn roes uitgeslapen en aan het eind van de ochtend als een gek het eten voorbereid en mijn huis opgeruimd. Uiteindelijk is het een gezellige dag geworden.

Gisteren heb ik schandalig lang uitgeslapen en vrijwel niets gedaan en ben ‘s avonds de kroeg ingedoken. Een mannelijke vage kennis van mijn vriendin sloot zich bij ons aan, wat we allebei heel irritant vonden. Maar ja, zeg er maar eens wat van. Hij was alleen en was niet bij ons weg te slaan, terwijl wij juist na het zien van de romantische Mark Darcy (en de wat stoutere Daniel Cleaver) scenes uit Bridget Jones serious op pad wilden voor een leuke vent.

Opgetut en wel in vooraf besproken outfits zaten we beleefd te knikken en te lachen terwijl kennis van vriendin hele verhalen had. En welja, kwam hij -ik wilde hier een linkje naar een post over deze meneer plaatsen maar kan het nergens vinden, denk dat ik die post heb weggegooid in een gekke bui. Zie onderaan even kort hoe en wat- ook nog eens binnen. Mister Pathetic loser* die nogal kinderachtig reageerde toen ik duidelijk maakte dat onze one night stand echt uit one night bestond. Ik heb hem niet aangekeken maar volgens mijn vriendin heeft hij zowat zijn nek verrekt door het staren. Tsja ik ben natuurlijk ook unforgettable.

Na een uurtje of wat voelde ik die zalige wazigheid intreden van de werking van de wijn. We verplaatsten ons van de bar naar de andere kant van de kroeg in de hoop de vage kennis te lozen, maar helaas, hij kleefde nog net niet aan mijn vriendin vast. Terwijl zij verder praatten werd ik aangesproken door een vreselijk enge gast. Omdat er verder toch niks interessants rondliep en ik wel een ego boost kon gebruiken, liet ik me overladen met complimenten. ‘Wat, jij 33? Je bedoelt 23, toch? Je bent mooi, blablablabla.’ Ik maakte hem trouwens wel vanaf de eerste minuut heel duidelijk dat ik hem niet zag zitten. Toen hij even wegging naar de bar werd ik daar zelfs mee gecomplimenteerd door vriendin en de aan haar vastgezogen kennis, die die pittige statement op hadden gevangen. Ondanks mijn ‘don’t even think about it‘ bleef de (hele jonge) jongen blijf me en bleef maar kletsen. Ik vond het best. Beter er zo bij zitten dan alleen, helemaal met die jojo in de buurt.

Dus. Ik kan me van het eind van de avond niet veel meer herinneren. Ik werd vanmorgen wakker met mijn jurkje nog aan en mijn kerstmuts nog op. Geen spectaculaire avond, vrij saai zelfs, maar oke. Beter dan op de bank, zullen we maar zeggen.

Hoe anders dan vorig jaar. Ik had het er gisteren nog over met mijn vriendin, dat ik de laatste tijd een stuk minder sjans heb, maar dat ik besef dat dat door mijn gereserveerdere gedrag komt. Soms maakte ik het echt best bont, anything for attention. Hangend en heupwiegend aan de railing bij het podium, zo blauw als een smurf en volgens mijn vriendin, dit had ik zelf echt niet door, met mijn voorgevel vooruit. ‘Dat doe je nu niet meer, je bent vrouwelijker geworden, meer class. Niet meer zo cheap‘. Ik merk het echt. Ik ga vooruit. Al sinds mei geen one night stands vents meer gehad en heb daar vrede mee. Ik wil romantiek. Geen lust.

*Pa·thetic·loser the; Ergens in mei dit jaar ontmoette ik een jongen in de kroeg. Jaar of 25 maar vond mij een milf met mijn toen 32 en een beetje op een manier van jaaaaa mevrouw, geniet maar van dit goddelijke (kinderlijke) jonge lijf. Beetje hoge pet op van zichzelf, alhoewel als je een beetje goed keek je zag hoe onzeker hij was. Maar goed, ik wilde bevestiging, vond alles prima en liet me inpakken door hem en tevens uitpakken if you know what I mean. Alles goed alles goed en wel, gedag gezegd de volgende dag maar hij bleef me berichtjes sturen. Vooral als hij me weer eens had gezien in de kroeg (maar niet de ballen kon vinden om me aan te spreken) en me liet weten dat ik er weer lekker uit zag. En of hij me weer mocht euh, uitpakken. Euh, nou nee. Hij begreep het principe van een one night stand niet helemaal tot ik het hem duidelijk uitlegde per sms. Een hele vervelende, kinderachtige en kwetsende sms volgde. Waarop ik niet reageerde.

Het wiel dat aan mijn wagen past

Van sommige liedjes begrijp je de teksten pas later. En nu is later wat betreft deze tekst.

Voortaan ben je anders
Een zwerver van de ziel
Je telt niet meer de dagen
En je vindt opnieuw het wiel uit
Dat aan je wagen past
En blij verrast
Dat het vooruit gaat na zo’n lange tijd
Gooi je horloge in het water
Want je raakt het nooit meer kwijt

Er is (tot mijn verbazing, want zo’n mooi nummer) helaas geen clipje van op YouTube, maar het liedje heet Nergens meer naartoe van het album Boven van Bløf. Oh het gaat vooruit. Zeker. De steek in mijn buik is een stuk minder bij het zien van Die Ene Profielfoto. Die ik toen zag. Met die kerstmuts op dat peroxide vast heus natuurlijk blonde hoofd. En dat bescheiden maar wel aanwezige decolleté. Kortom, de foto die Miss Mutsefluts (ja sorry hoor, mag ik?) nu weer als profielfoto heeft ingesteld. He. Lekker feestelijk en lekker gek van die dolle spontane meid. /sarcasme

I know, I know. Kijk dan ook niet. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar hey. Het wordt minder, echt, ik merk het al. Steeds minder.

Toets een negen en dan een hekje

“Wilt u terug naar het hoofdmenu, kies 1. Wilt u toch doorverbonden worden met Sanne, toets dan een 9 en een hekje“, proestte ik, “en dan laat ik hem doorverbinden met jouw telefoonnummer. Mag jij hem uitleggen dat ik hem niet meer wil zien, kee?” Helaas, dat zag mijn vriendin niet zitten. Ze wilde wel met me meedenken over wat nu. Ik werd namelijk eerder vandaag gebeld. Door Leon. En ik stond er bij en keek ernaar en nam niet op. Ja want, doei. Ik ben zo slecht in real life mezelf ergens uit lullen of onder vandaan komen. Want hij belde natuurlijk om af te spreken. Alsnog. TRING TRING TRING. Wat klinkt een ringtone dan hard, als je gebeld wordt door iemand waar je niet op zit te wachten.

Samen stelden we een kort, maar duidelijk berichtje op. En dat verzond ik. Zo van, tiep tiep tiep…check…”verzenden”. No way back. Coward die ik ben. Dat ik een beetje veel aan mijn hoofd heb op het moment. Dat hij dat hopelijk begrijpt. Inmiddels had ik van hem al een berichtje gehad, dat hij me geprobeerd had te bellen en het vanavond nog wel zou proberen. Dat hij hoopte dat alles goed met me ging.

Spooky wel.

Vanmiddag liep ik namelijk langs de straat die ik een hele poos ontweken heb. Want au. Want fijne avond gehad samen toen in een tentje in die straat. En nu dus belde hij. En nam ik niet op.

Hij liet me net nog weten het te begrijpen maar me alsnog snel weer eens te zien.

Way to go, Sanne. Way to go.

What’s another year

Het afgelopen weekend was best oke. Vrijdag en zaterdag weer op stap geweest. Niets super bijzonders voorgevallen, een heleboel wijn en weinig slaap. Vandaag over twee weken is het gewoon al kerst. What the…? Ligt het aan mij of gaat de tijd echt sneller ineens? Het ziet er naar uit dat ik tenminste 1 dag niet alleen door breng. De andere dag in mijn uppie vind ik geen probleem, fijn zelfs. Het gaat ook meer om het idee. Met Oud en Nieuw ben ik op een besloten feest in de kroeg, dus dat is ook geregeld. En dan…is het ineens 2012. Dan kan ik niet meer ‘sinds vorig jaar’ zeggen als mensen vragen hoe lang ik single ben. Dan is het gewoon al twee jaar geleden.

Men.

Twee jaar! 

Ik las laatst een Flow (echt een geweldig blad, valt iedere keer weer als een cadeautje op de mat. Hey dat rijmt!) over 365 dagen projecten. Erg inspirerend. Kan van alles zijn, van elke dag een foto maken vanaf dezelfde plek tot iedere dag een nieuw recept uitproberen. En dat dan allemaal registreren op een weblog natuurlijk. Ik ga eens nadenken over een leuk project wat haalbaar is. Zo wordt tijd een stuk concreter.

Ben ook zo blij met dit weblog. De dag nadat Raymond weg was typte ik met biggelende tranen over mijn wangen de eerste woorden. En nu, als ik soms stukjes terug lees, ben ik zo blij dat ik dat heb gedaan. Veel dingen wist ik niet meer en sommige posts roepen weer een gevoel op. Veelal geen fijne gevoelens, maar daardoor zie ik ook weer des te meer in hoe ver ik nu al ben. Al die gekke, nare, zwarte periodes. En nu…redelijk eentonig, dateloos, manloos…Maar steeds een stapje dichterbij acceptatie. Dat het gewoon zo is. En dat het leven prima is, ook zonder vent. Maar wel met zaken als de geweldigste katten van de wereld en een, voor zo ver ik weet, goede gezondheid.

Dus, ik ga eens nadenken over een leuk project. Om daar volgend jaar rond deze tijd ook weer doorheen te bladeren scrollen en terug te denken aan bepaalde periodes en gebeurtenissen.

No Regrets

I loved the way we used to laugh
I loved the way we used to smile
Often I sit down and think of you
For a while
Then it passes by me and I think of
Someone else instead
I guess the love we once had is
Officially dead

Dag Sinterklaasje dahaag dahaag

Zo. Dat zit er ook weer op, de kop van de feestdagen is er af! En ik moet bekennen…het viel mee! Zaterdagavond was ronduit shit, omdat ik door omstandigheden dus niet ergens bij was waar ik wel goed van baalde. De manier waarop en alles, man, man…vrouwen…Echt, loeders onderling. Anyway, ik heb me op zich wel vermaakt. Wat gedachten-op-0-films en natuurlijk Alles is Liefde gezien. Droog gehouden tot het eind, de aftiteling. Dat iedereen elkaar in de armen valt en Carice haar prins krijgt en alles en iedereen happy is en daar zit ik dan achter mijn computer en oow ow ow…Ja. Janken!

Vanavond ben ik extra lief voor mezelf geweest, terwijl mijn timelines op Facebook en Twitter volstroomden met kijk-ons-eens-gezellige updates. Gisteren was dat al, trouwens. Volgens mij heeft het gros van Nederland gisteren Sinterklaas gevierd en een restje gezinnen vanavond. Terwijl er cadeaus werden uitgepakt en mensen gezellig bij elkaar waren stond ik in de keuken in potten en pannen te roeren. Lekker heerlijk Nigella eat your heart out gekookt. Ik begin dat steeds leuker te vinden. Vroeger kookte ik zelden. At vrijwel altijd uit pakjes of potjes of erger nog, kant en klaar magnetron en oven voer of gewoon iets afhaalbaars. De laatste paar jaar, ook toen ik nog met Raymond was, heb ik me steeds meer verdiept in koken. Niet te moeilijk, maar gezond, vers en zo min mogelijk pakjes en E-nummers en andere enge dingen. Kom tegenwoordig graag in natuurvoedingswinkels, krijg er steeds meer feeling voor en het gaat me echt steeds beter af en dat geeft ook weer een fijn gevoel. Compleet. Warm, huiselijk. Mutserig, helemaal als je in je eentje staat te koken voor jezelf, maar fijn.

Terwijl ik roerde, hakte, stoofde en afgoot, bedacht ik me dat ik er nu al zo anders bij zit dan met de Sinterklaas periode vorig jaar, in positieve zin. Nog niet helemaal super gelukkig, maar zoveel meer mezelf geworden na de crash boom bang van die ene dag. Niet meer zo wanhopig achter mannen aanrennen. Tuurlijk mis ik af en toe, nou ja, iemand. En niet eens dáárom hoor nee. Maar gewoon, iemand die me ziet, een arm, een knipoog, inside jokes. Dat ik besta. Warmte. Die ik nooit heb gekregen van geen enkele vent van de afgelopen alweer bijna twee jaar geleden. Allemaal wegwerp mannen losers waren het.

Dus.

Nou ja.

Wat ik wil zeggen is:

Ik kan niet wachten tot volgend jaar Sinterklaas. Dan ben ik weer een jaar verder. Misschien dat ik tegen die tijd wel schrijf hier dat ik ben gestart met schilderen ofzo. Haha!

Vanaf minuut 07:46…Een kloddertje hier…een kloddertje daaaaar!

Stop met dromen

Gul hoor. Ik heb nu drie dagen lang een upgraded account van Relatieplanet. Het Relatieplanet Datingweekend is begonnen! “Stop met dromen, start met daten. Vanaf dit weekend is december voor jou dé datingmaand!” Tot nu toe is de inhoud van mijn inbox niet veel soeps. Mannen kunnen twee dingen doen als ze een profiel tegenkomen die ze aanspreekt: ofwel een interesse bericht sturen, ook wel een hartje genoemd. Kant klik en klaar. Of ze sturen een zelfgemaakt berichtje. Hoewel dat vaak ook een paste is van een copy, heb ik het idee. Ben al meerdere keren met een andere naam aangesproken “Hee Liset!” of “Dag Marlies”. Of de opening van een recent berichtje: “Ik zie dat je ook uit Zeeland komt”. Euh…dan heb je toch echt niet goed gelezen, vriend. Dingen die ik eerder hier al beschreef. Maar goed, weinig soeps dus maar als ik eerlijk ben sta ik er ook helemaal niet zo voor open. Aan een date moet ik op het moment gewoon echt niet denken.

Ik geloof echt wel dat het kan, De Liefde van je leven vinden via zulke websites. Tenslotte heb ik Raymond, dan wel niet via een dating website maar toch, via internet leren kennen en uiteindelijk ontmoet. Toen de internets nog niet zo lang bestond. In 1999.  Dat het nog zo klonk als je online wilde gaan. Dat dat allemaal via de telefoonlijn ging en je in gesprek was als je op internet was. En je een krankzinnige telefoonrekening kreeg, want, internetten betaalde je per minuut aan de telefoonmaatschappij… Dat ik een keer zelfs ben afgesloten door CompuServe “voor uw eigen bestwil”. Echt. Kan me het zo weer voor me halen allemaal, dat gevoel van toen.

Niet doen. Niet doen.

Zat ik daar in mijn vorige huis achter mijn bureau’tje met mijn gigantische beeldscherm (vergeleken met de platte van nu) tot diep in de nacht te chatten met die grappige jongen die in andere stad woonde, eerst op TMF chat en daarna op ICQ. Probeerde ik tevergeefs het album van Anouk en dat van Kane te downloaden met mijn CompuServe inbelverbinding waarop hij aanbood me een kopietje te sturen. Waarop ik aarzelend mijn huisadres gaf. Toen er daadwerkelijk een paar dagen later een envelop met daarin cd’s op de deurmat lag en ik nog ongeschonden leefde en zo wist ik dat ik niet met een massamoordenaar te maken had. Al gaf hij later wel toe dat hij uit nieuwsgierigheid toen langs mijn huis was gereden om te kijken hoe ik woonde, toen hij eenmaal mijn adres had. Lief. Als ik dit liedje hoor, denk ik aan die periode. Net als deze, trouwens.

Niet doen, niet doen.  

Gisteravond. Drama, drama. Er was geen zak aan. Hoogtepunt was dat ik met gespitste oren afluisterde wat een jongen tegen een meisje die naast me aan de bar zat zei en dat weer herhaalde naar mijn vriendin aan de andere kant. Echt, zelfs Kim Holland zou er gekleurde wangen van krijgen, uit gene. Hij sprak zich erg beeldend uit naar haar, over wat hij en vooral hoe met haar zou doen. “Dan laat ik je alle hoeken van de kamer zien en dan *piep* ik in je *piep* en dan *piep* jij met je *piep* *piep* in mijn *piep* *piep* die daarna jouw *piep* laat *piep*.”  Zulk soort werk.

Half aangeschoten lag ik weer in mijn bed en heb heerlijk uitgeslapen vandaag. Vanavond blijf ik thuis. In pyama met iets heel slechts en fouts in een schaal op schoot. Wat weet ik nog niet, moet straks nog boodschappen doen. Lief zijn voor mezelf. Geen druk. Gewoon maar echt die knop om. Ik kan het leuk hebben in mijn eentje. Met mijn lieve katten. En wat leuke films. Lief zijn voor mezelf. Mijn nieuwe goede voornemen voor 2012. Zeker vanavond.

Ik schrijf er nog wel eens uitgebreider over. Maar voor nu, vrouwen zijn loeders (ik generaliseer, I know) onderling. Zo komt het dat ik vanavond in mijn uppie thuis zit dankzij Miss ‘oh maar ik heb Sanne echt gevraagd hoor’. Sanne is helemaal niet gevraagd. En Sanne weigert nu zichzelf uit te nodigen. Waarop andere vriendin don’t shoot the messenger achtig zichzelf al indekt met uitspraken als ‘dit is tussen jullie, ik bemoei me er niet mee’. Right. Moraal van dit verhaal: bitches. Bitches, wat ik je brom. Raakt me wel hoor. Doet wel zeer. Maar goed, eer aan mezelf. Lekker thuis vanavond, chill, jeweettoch. Lonely me. Of nee wat nou lonely me. Ik heb de liefste katten van de hele wereld. En dat is me honderdduizend keer meer waard dan een stelletje mutsen.

Oh en by the way, ik zie net dat Alles is Liefde vanavond op tv komt! Heb je hem nog niet gezien, doen. Zo lief, zo mooi en zulke mooie beelden van het mooie Amsterdam in Sinterklaas,- en kerstsfeer.  Ik lees overal over Sinterklaas momenteel op weblogs en de Twitters en op Facebook. Nou, aan mij gaat hij voorbij. Ik heb mijn schoen pump meerdere malen gezet maar nee hoor. Er zat vanmorgen weer niks in. Ik ben heus niet stout geweest! Maar goed, Alles is Liefde. Heb hem al 10 keer gezien maar hij blijft mooi. That were a lot of mooi’s. Maar echt. Kijken!

Face it book

Argh. Stomme Facebook chat ook. Normaal sta ik meestal offline maar nu dus niet.

*Pling*

“Hee, alles goed?”

Leon.

Ah nee…Kut. Neeeeeee.

Het is wel erg ongeloofwaardig als ik nu ineens doe alsof ik offline ben, dus ik antwoord dat het prima gaat en stel de wedervraag. Ongemakkelijk wacht ik steeds af en staar naar het tekstballonnetje met drie puntjes waaruit ik kan opmaken dat ‘Leon typt’. Ik had zijn laatste berichtje van zaterdagavond niet geantwoord. Een aantal koetjes en kalfjes volgen en dan De Grote Vraag. Of ik zijn laatste berichtje heb gehad. Euh ja…nog geen tijd gehad om te antwoorden. Duh. Nee dat klinkt lekker geloofwaardig met mijn 101 updates, reacties en likes op statusupdates, foto’s van door de Sint gevulde schoenen en nieuwe ingerichte huiskamers van mijn Facebook vrienden…Na zijn berichtje afgelopen weekend, nee sorry Leon, had echt geen tijd om even te antwoorden!

“Of het me nog leuk lijkt om met hem te eten, ik heb immers nog steeds een etentje te goed van hem.”

Damn. Dit is zo niks voor mij he. Duim en wijsvinger wijd gespreid voor mijn voorhoofd. Loser! Zeg gewoon dat je boos bent dat hij je zo lang heeft laten wachten! Watje! Zeg het nou gewoon! Dat je heus wel zag dat hij met die Miss Beauty van vroeger vriendjes werd en je zag dat zij hem haar vriendje noemde. En jij ineens wel kon wachten met dat eten. Zeg het nou.

“Ja, leuk! Spreken we nog wel af oke?”

Argh.

Ik wil echt niet.

Echt niet.

En ik ga niet.

Niet.

Nee!  Leon was fantastisch, prachtig, mooi, een stuk toen ik 14 was. Heb hem al die tijd als een soort Onbereikbare God in mijn hoofd gehouden. Veel mooier (hij is echt niet zo mooi meer, als hij dat al was) en toffer dan hij blijkt te zijn. Zeker min de drank van die ene avond.

Dus.

Nee.

Ik sta voorlopig echt heus wel offline op Facebook.

De man die alles genoeg heb behalve liefe vrouw

Ik hoorde een vrouwelijke kennis afgelopen weekend in de kroeg zeggen dat ze weer aan het daten was geslagen via Relatieplanet. Ik ken deze vrouw niet zo heel goed, het is ook niet het type die je op zulke websites verwacht. Ze is een nogal pittige dame diva die luidkeels overal bovenuit schreeuwt en niet bepaald moeite heeft om de aandacht van alle mannen van de hele kroeg naar zich toe te trekken. En tevens vrouwen licht geïrriteerd doet omdraaien om te kijken wie er zo staat mee te gillen met het bandje wat staat op te treden. Niet dat ze nou zo waanzinnig knap is, maar ze heeft ‘iets’ waardoor ze opvalt. Altijd een weerwoord, schudt de bijdehandjes zo uit haar mouw en nou ja, haar hele verschijning valt gewoon op. 

Look I found a picture of my love life

The goods baby, I’ve got ‘em

Brak, dat is wat ik ben. Was ik gisteren al, omdat het vrijdag ontzettend laat was geworden met ontzettend veel drank. Gisteravond had ik een night in op mijn agenda staan, met foute films en heel veel chips. Mijn vaste stapvriendin haalde me toch over en zo bevond ik me in dezelfde setting als de avond ervoor, met alleen een ander jurkje aan. Dat jurkje is geloof ik wel een goede aankoop geweest. Het haalt het slechte in vrouwen omhoog en levert goedkeurende blikken van mannen op. Laat ik het zo zeggen, mijn rondingen worden er door benadrukt. If you have it, flaunt it, zoiets. En in dat aspect mag ik moeder natuur niet in haar bek kijken. Toch?

Het was druk. En mijn blaas stond op knappen. Met die drukte zijn de toiletten gevoelsmatig echt heel ver weg, maar na uitstellen kon ik niet anders dan diep inademen, me zo klein en plat maken als mogelijk en zo door de menigte sorry’en en pardon’nen richting de ladies. Ik wurmde me langs twee mannen, wiens ogen ik als bouwlampen in mijn decollete voelde schijnen maar deed net of ik ze niet zag en wurmde me langs hen verder. “Baby, you got the goods“, ving ik nog net op. Ha. Weer aan de bar kwam er een onaantrekkelijke man maar met een fantastisch Brits accent me meedelen dat ik er ‘absolutely stunning‘ uitzag. Kijk. Die stop ik toch maar mooi weer in the pocket!
Dat soort ontzettend oppervlakkige-en-je-koopt-er-verder-niks-voor-maar-toch-boosts heb ik nodig zo nu en dan heel vaak, onzekere mina die ik ben. Dat het verder een kutavond was met spanningen in mijn vriendinnenclubje en ik bijna twee vrouwen lelleke snollen in de haren vloog, dat ook ja. En dat ik een brok in mijn keel kreeg toen ik weer die jongen zag die ik eerder dit jaar leren kennen, waar ik nu een soort van ‘ruzie’ mee heb. Kan even zo gauw die logjes niet meer vinden, maar goed, leuke jongen, type teddybeer, heel groot, breed, beetje gezet maar een hele goede kop met twee prachtige ogen. Hij doet me zo denken aan Raymond. Werkt ook in dezelfde branche als hem, zijn echt bepaalde types, bepaald soort humor, heel relaxed. Wilde wat met me en ik ook wel met hem. Maar…hij heeft dus een vriendin. En daar begin ik niet aan.

Maar goed, hij was er weer dus. En als ik door mijn wimpers heen keek was het net of Raymond daar stond. Au. Rolde als een dronken droppie mijn bed in vannacht en viel in slaap met zwarte tranen van de mascara. Droomde ook weer fijn dat ik weer bij Raymond’s ouders op de bank zat. Wat is dat toch, waarom bevind ik me steeds in die woonkamer in mijn dromen? Zal wel iets te maken hebben met de foto’s die ik niet moet aanklikken op Raymond’s moeder haar Facebook.

Oh ja en nog iets. Zo raar. Ineens allemaal aandacht en pogingen tot contact van Leon. Berichtjes, likes en reacties op mijn Facebook. Wil ineens me followen op mijn afgesloten privé Twitter. Ja doei he. Schreef in een berichtje dat ik nog een etentje te goed heb. Sure, nadat je me bijna een half jaar laat wachten? Stick dat etentje maar where the sun etcetera. Maar toch. Stiekem, vind ik het niet erg. Aandacht. Anything. Ik ga er niet op in, want ik verdien wel iets beters dan zoiets maar goed, ik besta dus kennelijk.

I’ve got the goods, baby!

Fase Mysterious

Het gaat weer een stuk beter met me na mijn vorige blog. Niet spectaculair of ineens superhappy, maar gewoon, het gaat goed. Besefte me vanmorgen nog iets. Zag een luchtje staan in de badkamer dat ik al een hele tijd niet heb gedragen. Nadat Raymond weg was gegaan heb ik veel nieuwe dingen gekocht. Mijn spaarrekening geplunderd en me te buiten gegaan aan nieuwe kleding, sieraden, handtassen, make-up en ook luchtjes. Eén van die geurtjes was er eentje van Mexx. Ik heb altijd sterke associaties met bepaalde geuren, ze roepen gevoelens op of brengen een situatie levendig terug.

Wanneer ik Lou Lou ruik, voel ik me weer 11 jaar oud en ben ik op vakantie in Mallorca. De geur van groene siroop uit die goedkope plastic flessen, doet me denken aan de kleuterschool, waar we dat Alleen Bij Bijzondere Gelegenheden in kleine plastic bekertjes kregen. Ruik ik White Musk van de Body Shop, dan waan ik me in het prachtige Londen, omdat ik het daar vele jaren geleden voor het eerst kocht. Watermeloen, en dan die typisch chemische namaakgeur, associeer ik met het mierzoete snoep uit Amerika en voel de zon en de relaxte sfeer van mijn vakanties daar. And so on.

En nu, verbinden mijn hersenen dit geurtje van Mexx met een bepaalde periode, die dus kennelijk achter me ligt en is afgesloten, want zulke associaties kun je niet hebben als je er nog ‘midden in’ zit, lijkt me. Sluit mijn ogen en adem de eau de toilette in, zie me mezelf weer wanhopig daten, me belachelijk laten gebruiken door klootzakken als pliesie en Ross en me vastklampen aan het idee dat zij dan heus wel de ware zullen zijn. En nog wat andere zaken en situaties die ik heb gedaan of waar ik me gewoonweg in bevond, waar ik hier nooit over heb geschreven, omdat ze ver-schrik-ke-lijk zijn. Daar zelfs met niemand over heb gepraat en dat denk ik ook niet zal doen.

Die vreselijke eerste zomer met dat vreselijke voetbal, het grote bomvolle plein in de stad waar ik met een groepje toen nog wildvreemden naar ‘De Wedstrijd’ keek, onder het mom van ‘the new me’, die doet dit soort dingen. Zie mezelf nog staan in mijn zwarte jurkje met, for god’s sake, een oranje boa om mijn nek. Ik, die niets met voetbal heeft en aan weinig dingen zo’n hekel heeft als horders ladderzatte in oranje uitgedoste mensen. Daar stond ik dan, me ontzettend out of place te voelen. Me met plastic glaasjes goedkope baggerwijn zo snel mogelijk even ladderzat te maken als de rest. God als ik daar nog aan terug denk…

Ik vind het iets positiefs. Er ligt al een fase achter me. De fase Mexx Mysterious om precies te zijn.

Oh. En over exact een maand is het nu kerst. Ho, ho, ho!

Dromen

“Ze is zwanger he? Zeg het maar gewoon hoor, ik kan er tegen. Zeg maar gewoon dat het zo is, ze is zwanger”. Ze ontweken allebei mijn blik, zowel Raymond’s moeder als zijn zus. Aan hun lichaamshouding kon ik het bevestigende antwoord aflezen. Raymond wordt vader. Alles vervaagde, beiden verdwenen uit mijn zicht, alles werd nog vager en mistiger…

En toen werd ik wakker. Met een vreselijk rotgevoel. Ik zou het liefst de hele dag in mijn bed gaan liggen, diep onder de dekens. Ik ben zo ontzettend moe. Hoe veel ik ook slaap, ik blijf moe.

Van alles en nog wat

Not much happening op mannen/dating/single zijn/gebroken hart gebied, dus even een van alles en nog wat post voor nu.

- De (ik zou zeggen nieuwe, maar zo nieuw is ze niet meer) vriendin van Raymond, heeft haar profielfoto veranderd op Facebook. Voorheen was het een hele tijd een plaatje van internet en van de week heeft ze een heuse foto van zichzelf geplaatst.

<bitchmodus>

Yikes. Heb over het algemeen geen super hoge pet op van m’n eigen looks maar damn…Raymond…Don’t you wish your girlfriend was hot like me? Sidenote, als ik heel eerlijk ben, ben ik uiteraard blij dat ze geen supermodel is. Maar man. Geen spoortje make-up, werkelijk 0,0 vrouwelijkheid. En dan trekt ze ook nog een gekke bek…Je kan duidelijk zien waar the happy couple elkaar heeft ontmoet. “WoW”*.

</bitchmodus> 

- Er gebeurt echt heel weinig op dating en mannen gebied. Eigenlijk helemaal niets. Vorig jaar date ik er op dit moment op los alsof mijn leven er vanaf hing en nu was mijn laatste fling alweer zo’n zes maanden geleden. Taal er ook totaal niet naar. Ben mannen beu. De mannen die ik tegenkom met stappen dan, he. Het schijnt dat die niet echt representatief zijn voor de Mannen Die Wel Goed Voor Je Zijn Sanne, Want Ze Bestaan, Heus! Die mannen kom ik niet tegen, zou niet weten waar ook. Maar het is even goed zo. En ja, ik geloof dat ik dat nog meen ook. Liever alleen en gelukkig met de dingen die ik wel heb (huisdieren, tof huis, familie, gezondheid, etc.) dan zoals voorheen zo wanhopig op zoek naar Hem.

-  Deze week heb ik mijn intakegesprek. Eng. Maar heb er wel vertrouwen in. Wordt het niks, dan baadt het niet dan schaadt het niet, nee heb ik ja kan ik krijgen, zo’n soort houding. We’ll see.

- Ho, ho, ho. Hij komt steeds meer dichterbij, die Santa Claus. Sinterklaas doet me niks, want dat is een kindervriend en daar heb ik niks mee te maken, de Kerstman is wel een ander verhaal. Twee dagen lang. Ik heb me in elk geval nu echt  voorgenomen niet te krampachtig te gaan doen om het feit dat ik vrijwel zeker die twee dagen alleen zal doorbrengen. Wil me ook niet gaan klemzuipen om dat gevoel op kerstavond en tweede kerstdagavond te doen vergeten in een volle kroeg waar ik me totaal niet thuis voel zoals vorig jaar. Ga gewoon lekker op in de leuke televisie, de kerstspecials, de Sjakie en de Chocoladefabriek die vast weer uitgezonden zal worden, het All You Need is Love terreur en ga me te buiten aan kerstkransjes en ander lekkers. In pyama. Met spinnende katten op schoot. Ik zie vooruitgang. Dat beeld van mezelf zo, als kluizenaar voor twee dagen indoors, ik ben vast en zeker de enige niet. En so what ook. Vooruitgang. Langzaam maar zeker. Ho, ho, ho! Riep zij stoer, zo’n vijf veilige het-is-nog-lang-geen-kerst-weken van te voren.

*WoW, een online spel virtuele wereld, niks ten nadele van de spelers en heus, weet je, echt, ieder zijn ding, maar ze voldoet werkelijk aan ieder friggin’ voordeel dat er van een gamende vrouw bestaat. Ze drinkt ook vast blikjes Red Bull en heeft overvolle asbakken naast d’r PC staan en luistert door d’r koptelefoon naar Metallica en Rammstein. Zouden ze nu samen zenuwachtig heen en weer wiebelen en de klok in de gaten houden op verjaardagen, want om half acht stipt moeten ze klaarzitten voor een nieuwe ronde WoW met hun online guild matties? Vast wel. (Pot verwijt de ketel een beetje, ik ben op de looks na ook een mega nerd die nog net niet is vastgeroest aan d’r PC’s, laptops, iPad en iPhone. Maar goed. Spui, gal, grrrrr.)

Haiku for the single girl

“A woman never forgets what it’s like to be single,” says the author Beth Griffinhagen, who is a single New Yorker. “In different moments she may feel joyful and free, desperate and without options, amused, and frequently hopeful.”

Ik ga dit boek zo ontzettend bestellen. Leuke website heeft ze ook, vind het een beetje de New Yorkse versie van Bridget Jones anno nu.

Tippiwan

Gisteravond ging ik weer op stap, zoals vrijwel elke zaterdag. Wat een schril contrast met de avond ervoor, wat me al vele malen vaker opgevallen is. Het publiek op vrijdag is zoveel leuker en gemoedelijker dan dat op de zaterdag. De bezoekers waren gemiddeld de helft van onze leeftijd en de vrouwen dubbel zo vijandig als de avond ervoor.

Maar goed, gisteravond. Vriendin en ik stonden aan de bar. Of hingen, eigenlijk. Meelallend met de voornamelijk Halloween themed muziek (‘Cause this is thriller! Thriller night! Ta dum dum dum dum dum dum, ta dum dum dum dum dum dum, wooooo hooooo!),  tegelijkertijd de drukke menigte scannend naar leuk manvolk. Multitasken, wij draaien onze hand er niet voor om. Op nog geen twee meter afstand zat een Oosterse jonge vrouw op een kruk, ik noem haar voor het gemak Tippiwan*. Voor Tippiwan stond een man. Een veertiger, met vettig haar, enge glimlach, bierbuik, absoluut geen catch en al zeker geen match. Hij stond dicht tegen Tippiwan aan en betastte haar continu. Streelde haar wangen, pakte haar hand. Keek haar verliefd geil met zijn glimmende kraaloogjes aan. Steeds als zijn handen afzakten richting Tippi’s kont, schudde ze haar hoofd en duwde ze zijn handen terug. Als in, dat hadden we niet afgesproken mister.

Hij probeerde haar een aantal keer op haar mond te zoenen maar dan wende ze met een vies gezicht haar hoofd af. Ik ving even haar blik. Wat keek ze ongelukkig, ze onderging het allemaal. En wat ging dat glas wijn snel leeg. Klok klok klok. Nog sneller dan die van mij, en geloof me, da’s knap. Het was duidelijk, ze was aan het werk. En hij was haar klant. Ze vertrokken niet veel later. Ik had met haar te doen. Als ik rijk geweest was had ik op hem afgestapt, gevraagd wat hij voor haar had betaald en hem die poen gegeven. En haar vervolgens op een wijntje getrakteerd aan de bar.

Besef me ook wel weer dat het dus ook even anders kan. Ik heb een keus. Ik kan die engerd die tegen me aan kwam zitten vannacht aan de bar, met zijn onfrisse adem en slechte gladde praatjes heel duidelijk maken dat ik niet op hem zit te wachten. Tippiwan moet zulke creeps ondergaan. Want, the money. Dan nog heeft Tippi W. natuurlijk wel degelijk een keus, ik weet het, maar kennelijk heeft Tippi het geld zo hard nodig. Maar toch. Ik heb het zo slecht nog niet.

* Een personage uit Gooische Vrouwen, de tv serie die ik nog regelmatig zo ontzettend mis. Gelukkig heb ik de DVD box nog.

Altijd weer je ex

Een behoorlijk artikel deze week in HP/De Tijd van 17 pagina’s over, ik quote, de kater na de grote liefde. Ging zojuist in de boekwinkel mijn wekelijkse Flair en Viva pakket afrekenen bij de kassa en de cover schreeuwde me toe. Op weg naar huis vluchtig doorgebladerd, ook een stuk over exen en social media. Klinkt interessant. Wellicht een tip.

Edit: gelezen. Weinig, of eigenlijk niets nieuws. Maar goed, ik ben dan ook een expert Single inmiddels.

Zijn dit vrienden van je?

Zo denk ik dat het gegaan is. Dat de kleine meid die pagina voor d’r neus kreeg al klikkend op Hyves. En daar, temidden van nog zo’n tachtig anderen, mijn profielfoto zag staan. Hoe zou ik niet weten, want als ik bij haar op ‘toon connectie’ klik staat er keihard dat er niemand gevonden is, wat ook klopt anno oktober 2011, maar toch…Cru.

Ja, ik was meteen goed wakker toen ik het emailtje vanmorgen opende. Van Hyves. Namens Raymond’s nichtje. Die ik al vanaf dat ze in haar luier op de grond rondkroop, ken. Kon. Die kleine meid, op haar profielfoto stralend op een paard zit, haar lievelingsdier. Mij nu, anderhalf jaar nadat de broer van haar moeder mij verliet, digitaal uitnodigt om virtuele vriendjes te worden.

Dus ja. Niet geaccepteerd natuurlijk. Dat zou een beetje gek zijn.

I went to the doctor

Hopelijk haalt het wat uit. Spannend, eng, maar ik ontkom er niet meer aan. It’s been seven hours and fifteen days anderhalf jaar since you took your love away…en ik ben er nog steeds niet over heen. Tijd voor hulp van buitenaf dus, advies en hulp van mensen die ervoor geleerd hebben. De eerste stap heb ik vanmorgen gezet.

I went to the doctor guess what he told me
Guess what he told me?
He said, girl, you better have fun
No matter what you do
But he’s a fool
‘Cause nothing compares
Nothing compares to you

Mijn leven versie 1.0

Tranen, mijn strot die dicht krimpt. Zomaar ineens. Of nou ja, nee niet ineens. Ik bekeek vanavond oude foto’s. Herlas oude posts van mijn op vijf maart 2010 gesloten weblog, van lang geleden. Waarin ik voluit schreef over ‘vriendlief zus’ en ‘vriendlief zo’. En dat mijn schoonzus op het punt stond van bevallen. En dat we een nieuwe keuken gingen kopen. En dat we zo’n toffe week in Londen achter de rug hadden. We. We we we we we we.

Speelde zich allemaal af in mijn vorige leven versie 1.0 lijkt het wel. Zo onvoorstelbaar lang geleden, dat ik die huiselijkheid had hier. Het was allemaal zo gewoon. Ik ben zo gelukkig met en dankbaar voor mijn fantastische katten die me zoveel troost en liefde geven. Maar ik mis de knusheid die ik, ondanks dat het al een hele poos niet lekker meer tussen ons liep, voelde. Het kneuterige samen de boodschappen doen op zaterdag.

Als een echt stel het betaamd, beiden vrolijk en gezellig kletsend de Ikea binnenwandelen maar na nog geen half uur allebei mokkend, met het gezicht op onweer. Chagrijnig ‘ik zeg toch dat er niets is, nee joh weet je laat maar, ik ga zelf wel een keer terug, dan kan ik tenminste op mijn gemak kijken‘-erig stampvoetend de korte route naar de kassa nemen. Het eenmaal thuis bijleggen en erom lachen. Het niet alleen zijn. Voor het slapen gaan nog even samen naar Family Guy kijken en dan steevast met een nasaal stemmetje Lois immiteren, tot zijn grote ergernis.

De verjaardagen. Want God wat haat ik het om naar verjaardagen te gaan als single. Kennissen die bezorgd informeren of ik soms mee wil rijden, want ‘je gaat toch niet alleen met de metro nu’. Ja, ik ga wel alleen met de metro nu. Dat moet ik namelijk op andere tijden ook, dus waarom niet nu. Die kutfeestdagen in het vooruitzicht. Fucking pepernoten en kerstkaarten in de schappen, die me nog eens extra wijzen op het single zijn.

Newsflash! Iedereen is heel gelukkig samen met gezin, en ze hebben het allemaal heel gezellig en warm, met cadeautjes en gelach en spelletjes en warme chocomel en suprises en lootjes en pakjes. Jij bent al 33 en zie nu nog maar eens op tijd je prins te vinden en als het lekker loopt op tijd want tick tock tick tock aan kindjes te beginnen! Na-na-na-na-na! Ho ho ho! Jingle bell, jingle bell, jingle bell FUCK.

Mijn leven versie 2.0…over het algemeen, ik red mezelf, het gaat. Days go by. Ik doe geen gekke dingen (meer). Alleen op dit soort momenten zou een patch, een crack, een fix, een widget…. Weet ik het, een upgrade, upload, download, whatever. Een app. Iets. Om het te fixen. De leegte. Bwegh. Anderhalf jaar zijn we verder nu en ik voel me nog even leeg als dag één. Sugar coated soms, of alcohol doordrenkt, maar altijd leeg van binnen.

En hij?

I hope you’re feeling happy now
I see you feel no pain at all it seems
I wonder what you’re doin’ now
I wonder if you think of me at all
Do you still play the same moves now
Or are those special moods
For someone else
I hope you’re feeling happy now

Liefdesverdriet we zijn de enige niet

Vanavond ontdekt… Liefdesverdriet {ldvd}. Een aanrader voor gebroken harten. Veel herkenning. Moet alles nog echt bekijken en lezen maar deze staat tussen mijn favorieten!

Dromen in high definition

Hoe en waarom precies weet ik niet meer, maar ineens zat hij achter mijn bureau in de woonkamer. Achter mijn computer te klikken en te surfen en te WOW’en. Het voelde meteen weer helemaal vertrouwd, hoewel hij nu dus wel in de vernieuwde ingerichte woonkamer zat, dat plaatje met hem er in is nog wel erg wennen.

En ineens stond ik in de woonkamer van zijn ouders. Ze zaten zwijgend tegen over elkaar en lepelden ieder een bord soep naar binnen. Ik stond voor de tafel en zei hallo. Ze aten door en deden alsof ik lucht was. “Gaan jullie me nu echt negeren?” vroeg ik teleurgesteld terwijl mijn hart bonkte in mijn keel. Zijn vader keek op. “Raymond heeft een prima leven zonder jou en is heel gelukkig met *yaddayaddayadda*” (haar naam verstond ik niet). “Daar ben ik blij om, met mij gaat het ook prima, maar ik mis Raymond en hij mij, we zijn nu vrienden, maatjes!” Toen keek ook zijn moeder op, maar zei niets. Wierp me alleen De Afkeurende Blik toe.

Even later druppelden er allemaal mensen binnen. Mensen die ik niet kon, maar het was familie, dat was duidelijk. Ze vierden vanmiddag een verjaardag van iemand. Had ik weer. Er was een hoop veranderd in de afgelopen anderhalf jaar, de samenstelling in de familie was totaal anders, vreemde mensen en het huis was helemaal opnieuw ingericht. Raymond en zijn ouders waren daarentegen geen haar veranderd.

Raymond was overigens nergens te bekennen. Hij moest nog ergens heen, iets doen, maar liet op zich wachten en mij aan mijn lot over. Ik zat op de bank naast Raymond’s vader. Naast hem zat Raymond’s moeder. De sfeer werd minder vijandig. “Dus het gaat wel goed met je”, herhaalde Raymond’s vader mijn eerdere uitspraak langzaam. “Jazeker. Ik ga nu zelfs uit enzo”. Raymond’s vader bulderde van de lach. “Jij uit? Daar zal Raymond van van zijn bureaustoel vallen!” Ik ging er niet op in. Zwijgend keken we allebei naar een jonge vrouw die tegenover ons wegens plaatsgebrek, het was nu echt druk geworden in de woonkamer, op de grond ging zitten. Het was een slanke vrouw. “Die dikke daar, het is toch niet normaal hoe dik zij is?”, bromde mijn ex-schoonvader naast me en wees naar de slanke vrouw, die meteen opstond en met een ongelukkige blik op haar gezicht verdween.

En toen werd ik wakker. Ergens opgelucht dat ik van deze twee mensen nooit meer hun (in elk geval zo op mij over komende) afkeurende houding hoef te voelen, maar wel met een enorm leeg gevoel. Leeg, omdat ik in mijn droom weer vrienden was met Raymond. Niet op liefdesvlak, maar het vertrouwde. Hij zat er weer. Veilig. Knus. Wij. Al zat hij met zijn hoofd in die verdomde computer (pot verwijt de ketel ik geef toe), maar het was fijn dat hij er was. Ook de katten waren hem niet vergeten en leken het prettig te vinden hem weer te zien.

En dan…poef.

Verbinding verbroken.

Wakker. Het echte hier en nu leven weer. Maandagochtend. Single. Alleen. Met een weekend achter de rug zoals ze tegenwoordig zijn: me op mijn toonbaarst maken, drinken, zuipen, de vleeskeuring door en dronken in slaap vallen in mijn te grote bed. En dan de verrekte  feestdagen die er heel erg in de verte weer aankomen. Lichte paniek want, die ga ik voor het tweede jaar achter elkaar alleen doorbrengen, volgens mijn gevoel.

Bizar hoe scherp en dichtbij en levensecht sommige dromen zijn, ook deze. Van een HD-kwaliteit te noemen zelfs. Of Blueray, in 3D. Bizar irritant ook, dat zodra je wakker wordt na zo’n droom, je je ogen krampachtig weer sluit en terug wil naar waar je was gebleven, voor het wakker worden de scene stopzette. Al was het alleen maar om te zien hoe het afloopt. Maar nee. Het blijft bij een trailer, een preview.

Beveiligd: Hello goodbye. Goodbye hello.

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Yegh

Anderhalf jaar nu…wanneer gaan die dips weg? Ik ben momenteel te veel met Raymond bezig. Komt denk ik door het ineens zichtbare gedeelte op zijn Facebook profiel, een algemene bug trouwens, vond het al echt niks voor hem om alles op en bloot te gooien. Ineens is hij weer dichtbij, virtueel dan.

Ik ben het zat, zo zat. Die vleeskeuring ieder weekend. De hangovers erna. Het hopen op. Liefde. Mister Right. Gelukkig worden. Hoe? Ooit? Ik voel me niet gelukkig. Ik voel me onzichtbaar. Niet belangrijk. Alleen. Mensen om me heen die nemen, nemen, nemen. Gisteren weer extra duidelijk geworden.

I hope you’re feeling happy now
I see you feel no pain at all it seems
I wonder what you’re doin’ now
I wonder if you think of me at all
Do you still play the same moves now
Or are those special moods
For someone else
I hope you’re feeling happy now

Alanis Morissette – You Oughta Know

You seem very well, things look peaceful
I’m not quite as well, I thought you should know
Did you forget about me Mr. Duplicity
I hate to bug you in the middle of dinner
It was a slap in the face how quickly I was replaced
Are you thinking of me when you fuck her?

Gevonden op

Interessant, die website statistieken. Doet me wat minder alleen voelen, zo als single drie en dertiger. Die gisteravond al rond half 1 huiswaarts keerde evenals gezelschap, wegens waardeloze sfeer en eveneeens slechts een handjevol mensen in de kroeg. Maar, fijn dat ik zeker niet alleen sta en mezelf ook dingen afvraag zoals of ze nog bestaan, die leuke jongens.

Mijn weblog is tot nu toe gevonden op de meest opmerkelijke woorden… Hierbij een paar.

rammelende eierstokken geen leuke jongens meer
Het glas is half vol! Mochten ze echt niet meer bestaan, die potentiële leuke pappa’s, dan kunnen we altijd nog een bom moeder worden of adoptie overwegen.

grietjes met tietjes
Zou hij ze al gevonden hebben? | link

anyway grietje taxi
Eh…juist.

huilen tijdens 3e date
Dan komt er vast geen 4e.

aftespreken wat drinken
Altijd gezellig. Tenzij je aften bedoelde, die lijken me alles behalve gezellig om mee te spreken en wat te drinken.

je bent een leuke meid
Been there, t-shirt. |  link

vond het leuk je gezien en gesproken te hebben
Daar begint het allemaal mee he, pas op. |  link

mijn lief laat mij stikken
Dan is je lief niet zo lief!

ben ik nou alleen een scharrel of meer?
Vraag het hem (of haar) op de man (of de vrouw) af.

vrijgezel zat zijn
High five!

Facelook

Ik zit totaal niet lekker in mijn vel en ben me daar heel bewust van. Torn between two worlds, ik sta op een kruispunt, het dertigers dilemma, is dit het nou,…alle cliches klinken me bekend in de oren momenteel. Dat, en sommige mensen kortgezegd alle mensen op een handvol familieleden na in mijn omgeving vallen me zo enorm tegen. Afgelopen week was ik jarig. Bij deze heb ik resoluut besloten dat ik stop met mensen die ook jarig zijn, kaartjes te sturen en mijn best te doen om altijd met een leuk en met aandacht aan besteed cadeautje aan te komen. Ik kreeg namelijk het trieste dieptepunt van welgeteld 1 kaartje op mijn deurmat en 0 cadeautjes. De rest vond het voldoende een paar woorden op mijn Facebook wall te knallen of een zinnetje op Whatsapp te sturen.

Ik heb het niet gevierd, door omstandigheden liep dat in de soep. Maar ik blijf jarig, toch? Voelt wat klein-kind-achtig om dit zo te schrijven, maar ik ben er klaar mee. Rode lijn door mijn hele zelf: geven, geven, geven. Niks terug krijgen. Toevallig door alle mediums benadrukt die ik onlangs bezocht. Het is de rode lijn in alle relaties in mijn leven, liefdesrelaties, vriendschappen, werk… Ik laat over me heenlopen en mensen maken daar, geef ze eens ongelijk, dankbaar gebruik van. Even had ik de hoop dat een vriendin iets tofs zou doen. “Ik heb een surprise voor je, wat dat is dat hoor je zo”, sms’te ze vlak voor we elkaar in de stad ontmoetten om te gaan stappen vorig weekend. Nou zeg, dacht ik toen ik het las, wat lief van d’r, ik vier het niet, maar ze staat toch nog even stil bij mijn aankomende verjaardag, goh wat zou het zijn? De surprise bleek de belofte van de kennis van de collega die zij zo leuk vind, om haar in een of andere veel te hippe tent te loodsen, want ‘hij kent er iemand’. En dan zou die collega er ook vast en zeker zijn…ooooooh te gek! En de surprise was…ik mocht dan met haar mee, als gast! Iets wat er toch niet van gaat komen en iets wat voornamelijk voor haar leuk is, want kennis van leuke collega. Leuke surprise. Voor haar ja. Ik mag mee als opvulling. Happy birthday to me.

/zanik

Goed, verder sta ik helemaal stil. Ben 1001 dingen van plan maar er komt gewoon niks uit mijn handen op het moment. Werk-wise wel, maar daarbuiten niet.  Ik weet wel dat ik het anders moet gaan doen. Wat precies? Alles. Stoppen met omgaan met mensen die mij leegslurpen en zelf vrolijk verder vliegen, mij uitgeput achterlatend. Al hun leed aanhoren tot in detail en als ik zelf iets heb, zijn ze nergens te bekennen. Is niets nieuws, maar vervelend dat het zich nu ook zo rode lijnerig voortzet in mijn nieuwe sociale contacten. Kennelijk doe ik iets niet goed, laat over me heen lopen en moet me bitcheriger opstellen misschien.

/zanik

Vreemd. Zo type ik laatst dat Raymond zijn Tweets ineens afgeschermd heeft, zo staat zijn Facebook wall ineens open, for the whole world to see. Hij, op Facebook. En Twitter. Hij, die dat zo attention whore-ig vond. Maar goed, hij, die nu dus ineens weer heel dichtbij te volgen valt. Zij, die haar relatiestatus op Facebook al zo’n anderhalf jaar op ‘in een relatie’ had staan en wel met Raymond’s naam erachter. Zij, die dat ineens niet meer heeft staan, weg relatiestatus, niets. En haar hele profiel juist heeft afgesloten. Zou het uit zijn?

Niet fijn. Echt niet fijn. Ik betrap mezelf er op dat ik  nu regelmatig op Raymond’s wall kijk. Er gebeurt weinig, maar toch is er activiteit. En zo klikte ik van de week midden in de nacht door. Ik moet dat niet meer doen. Door naar zijn moeder, met haar foto’s. Van haar kleinkinderen, haar huis, dat nog altijd zo vertrouwd herkenbaar oogt. Dan klik ik door naar zijn zus, zijn nicht, en wtf, zijn vader? De hele fucking familie staat ineens op Facebook.

Ik ben vast niet de enige met dit dilemma. Het is de keerzijde van social media. Ben benieuwd hoe anderen daar mee om gaan. Niet alleen exen, maar mensen in het algemeen die uit je leven gestapt zijn, al dan niet vrijwillig. Je blijft ze volgen en zo blijven ze toch een stukje in je leven. En dat wil ik helemaal niet…

Inzichtkaartje

Ze zijn dan wel niet goed of slecht, ze kunnen je wel goed of slecht doen laten voelen.

Afgeschermd

Ik klikte net wat hier en daar, ging mijn vaste rondje af. Facebook, nu punt en el, Hyves, GeenStijl, Twitter. Ineens schoot Raymond door m’n hoofd, zag iets wat me aan hem deed denken. Typte zijn nickname in in mijn adresbalk achter twitter punt kom. Raymond’s Tweets are protected.

Oh?

Hm. Gek. Al anderhalf jaar kijk ik er zo nu en dan. Er gebeurt vrijwel niets. Een retweet of korte reactie op een ander. Nooit iets uit zichzelf, een mijmering, een #watetenwevandaag, niets. Zou hij nu wel Tweeten? Met haar? Over haar? Hell, misschien is ze wel zwanger inmiddels, schoot van de week door mijn gedachten. Hij wilde graag kinderen. Had het daar de laatste jaren vaak over. Ik zie hem ook wel als papa, ergens. Niet aan denken, niet aan denken. Ondenkbaar, onverdragelijke gedachte dat zij…

Wel goed dit, eigenlijk. Nu kan ik niet meer kijken.  Weer een stukje dichterbij het echte afsluiten van het hoofdstuk Raymond. Volgende week komt weer zo’n punt. Mijn tweede verjaardag zonder hem. Op de eerste vorig jaar liet hij niets horen. Geen sms’je, geen email, niets. Ik ook niet op de zijne die daarvoor was, dus op gelijke voet met elkaar wat dat betreft. Stom dat ik ergens toch, heel diep van binnen, op iets hoop. Of hoop is het verkeerde woord…Kan het woord niet vinden.

Plaatje

Weinig te melden momenteel. Dus dan maar dit plaatje dat al een poosje in het mapje LOL op mijn computer staat.

Mua Mac

Ach waarom ook niet, ik trek om te beginnen gewoon weer een inzichtkaart!

Wijze woorden! Schaamte, tja, wellicht hier en daar soms. Of het daarmee geneest…eerder verzacht. Och. Desondanks, wijze woorden weer!

Een week is er voorbij sinds ik voor het laatst schreef hier. Ik toog dus naar de Mac counter. Geen drempel te bekennen, gelukkig. Een hippe blonde Mua (Make Up Artist) met kort haar plantte me op een lederen kruk voor een spiegel en pakte allerlei poeders, concealers en foundations die ze vervolgens aanbracht op mijn gezicht.

Ik heb bepaald geen make-over ondergaan, maar meer een make-up improvement. Ben erg tevreden over de aangeschafte producten. Ik liet echter de ‘blash-er’ achterwege ondanks dat Mua kirde dat het me zooooo goed stond. Ik hoorde een stemmetje roepen: ‘the 80′s called, they want your blusher back’. Het oogde namelijk nogal clownesque rood-achtig, twee hysterische strepen van naast mijn neus tot ergens ter hoogte van mijn oren. Adriaantjuuuuuh.

Verder een behoorlijk saaie week eigenlijk. Vrijdag even uitgeweest maar wasniksan, alweer vroeg thuis. Zaterdag met een vriendin naar de hoofdstad afgereisd, ons wat op het water begeven, bootjes met dansende mensen bekeken en wat gewinkeld. En verder vrij weinig gedaan. Ja, mijn profiel op Relatieplanet weer eens gepimpt met een nieuwe foto en een nieuwe tekst. Wie weet. Relatieplanet heeft zichzelf ook gepimpt, althans het plaatje op de homepage. Het lente koppel, tandpasta smilend poserend in een zonnig bos maakte plaats voor twee eng lachende voor de regen schuilende mensen en nu staat er een herfst/winter koppel, gezellig knus op de bank. Hij probeert een boek te lezen en zij probeert zijn aandacht te trekken. Niet dat ze die krijgt, nee, hij negeert haar volledig en kijkt links om haar hoofd heen en leest lekker verder in zijn roman.

Mooie plaatjes daar.